Merida One-Sixty FR Pierwsza Jazda

Der Rahmen des One-Sixty FR nie jest nowym modelem, lecz odpowiada temu aluminiowemu modelowi regularnego One-Sixty. W związku z tym dzieli jego konstrukcję, cechy i właściwości.
Różnice w One-Sixty FR wynikają głównie z widelca amortyzowanego o skoku 180 mm, czyli 10 mm więcej. Dzięki temu kąt sterowania i kąt siedzenia są bardziej płaskie, co zwiększa jego zdolności do jazdy grawitacyjnej, a suport jest nieco podniesiony.

Niezależnie od tego, czy chce się go rozważać jako Super Enduro, Bikepark-Shredder czy Freerider: z naciskiem na wysokiej jakości komponenty zawieszenia, opony i hamulce, chce osiągnąć równowagę między przystępnością a jak najwyższą wydajnością w obszarze jazdy grawitacyjnej.
Zabawa zaczyna się już od 2.999 euro - to wyzwanie dla firm z bezpośrednią wysyłką.

FAST nazywa Merida swój koncept kinematyki. Charakterystyka sprężyny charakteryzuje się lekko rosnącą progresją, im dłuższy jest rozmiar ramy. Dzięki temu większym i cięższym rowerzystom ma być lepiej służyło i można dostosować do stylu jazdy.

Początek skoku jest zaprojektowany z myślą o maksymalnej czułości. Dzięki progresywnej krzywej w środkowym zakresie ma zapewniać wsparcie, a pod koniec skoku ochronę przed uderzeniami. Zalecana wartość ugięcia wynosi 30%.
Dzięki wbudowanej progresji zawieszenie One-Sixty FR powinno dobrze współgrać z liniową charakterystyką sprężyny stalowego amortyzatora.

Wymiary amortyzatora wynoszą 230 x 65 mm. Daje to średni stosunek dźwigni wynoszący 2,63 : 1.

Pod względem Anti-Squat, One-Sixty FR znajduje się nieco powyżej 100% przy 30% Sag, z opadającą krzywą, im głębiej rower zanurza się w zawieszeniu. Dzięki temu rower ma zachowywać się neutralnie podczas pedałowania i aktywnie działać, gdy zawieszenie jest wykorzystywane podczas zjazdów.
Anti-Rise przy 30% Sag wynosi nieco poniżej 100%, co ma zapewniać zrównoważone działanie zawieszenia podczas manewrów hamowania. Tutaj również krzywa opada wraz ze zwiększającym się skokiem zawieszenia, co ma pozwalać na bardziej aktywną pracę zawieszenia w tym zakresie.

Kto ma problemy z identyfikacją tych wykresów, może skorzystać z naszego 1 x 1 zawieszenia dla dodatkowych informacji.

Pierwsze przejażdżki podczas Media Launches są zazwyczaj czasowo ograniczone, ale mogą pozostawić znaczący wyraz. Tak było również podczas tej prezentacji produktu. W trakcie jednego dnia z Shuttle można było zebrać sporo metrów w dół.
Możliwość testowania roweru bezpośrednio po tym przez jeden dzień podczas wielodniowego wyścigu enduro - konkretnie Merida EX w Exmoor, Wielka Brytania - pod presją wyścigową na kilku etapach, pomogła wyostrzyć pierwsze wrażenie.

To, że koncepcja ramy z krótkimi rurami podsiodłowymi, w której także mniejsi zawodnicy mogą sięgnąć po dłuższe ramy (lub więksi zawodnicy mogą zastosować teleskopowe sztyce z dużym dropem), przynosi właściwie same korzyści, niestety wciąż nie wszyscy producenci zrozumieli - na szczęście Merida już tak.
Jestem dobrym przykładem na to, że osobiste preferencje dotyczące prowadzenia roweru niekoniecznie są związane z wzrostem (w moim przypadku 168 cm), bo moje preferencje po intensywnym testowaniu bardzo krótkich rowerów przez lata zmieniły się w przeciwnym kierunku. Więcej na ten temat później.

Chociaż One-Sixty FR ma przede wszystkim pokazać swoje pazury podczas wypadów do bikeparków, to naprawdę nie jest złym kompanem do wspinaczki. Oczywiście, całkowita waga wynosząca 17,7 kg bez pedałów daje się we znaki podczas przyspieszania. Ale nawet przy dłuższych podjazdach czy krótkich, stromych technicznych odcinkach wspinaczkowych, niekoniecznie wyciskał łzy z oczu.
Pierwszego dnia wyścigu Merida EX, po pokonaniu łącznie 1.400 metrów w górę, byłem pozytywnie zaskoczony, że w żadnym momencie nie czułem, że moje nogi są podwójnie i potrójnie karane za ich tylko średnio wytrenowany stan. Przy odpowiednim ustawieniu, i o ile nie dąży się do najlepszego czasu na podjeździe, można więc bez problemu osiągnąć cel bez shuttle czy wyciągu, zwłaszcza w terenach z łagodniejszymi podjazdami.
Prawdopodobnie głównie za to trzeba podziękować - mimo spłaszczenia długiego widelca amortyzowanego - stromemu kątowi siedzenia, który pozwala na efektywną pozycję siedzącą i pomagał utrzymać przednie koło na ziemi nawet na stromych odcinkach wspinaczkowych - i to mimo bardzo krótkich tylnych widełek.

Ze względu na ekstremalną wrażliwość amortyzatora DVO, rower chętnie bujał się przy każdym obrocie pedałów, co zauważyłem jednak głównie na drodze lub dobrze przygotowanych drogach leśnych. Nawet ja, który zazwyczaj nigdy nie korzystam z funkcji wspinaczkowych amortyzatora, w takich sytuacjach czasami przełączałem amortyzator na środkową pozycję.
Większość czasu wspinałem się w otwartej pozycji i cieszyło mnie, że zawieszenie zamieniało leśne ścieżki w autostradę.

Ponieważ moja preferowana geometria zazwyczaj mieści się między 465 a 475 mm Reach, w pierwszej kolejności wybrałem model w rozmiarze Mid.
Jak na rower tej kategorii, One-Sixty FR już przy pierwszym wsiadaniu wydawał się bardzo zwrotny. Reagował chętnie na ruchy kierownicą i zmiany obciążenia, dzięki czemu szczególnie w wąskich leśnych przejściach szybko wchodził w zakręty.
Chociaż zasadniczo jestem zwolennikiem dłuższych tylnych widełek - i ich wzrostu w zależności od rozmiaru - krótkie widełki o długości 434 mm dobrze pasowały do zabawnego charakteru roweru. A mówiąc dokładniej, były one głównie odpowiedzialne za to, że rower energicznie zmienia kierunek i tylna część chętnie wchodzi w wąskie zakręty.
Pod względem czystej prędkości w zakrętach, rowery z dłuższymi widełkami dają nieco więcej stabilności i generują większy nacisk na przednie koło. W One-Sixty FR przód, ze względu na nieco wyższe przeniesienie masy na tylną oś, wymaga nieco większego obciążenia, aby utrzymać trakcję. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że rower nigdy nie wydawał się drastycznie niezrównoważony.

Nie chcąc twierdzić, że nie odpowiadało mi prowadzenie modelu Mid, poczułem jednak potrzebę odrobiny większej stabilności przy wyższych prędkościach. Dlatego przesiadłem się na model w rozmiarze Long, na którym czułem się doskonale.
Muszę przyznać, że Reach wynoszący 492 mm był najdłuższym, na jakim jeździłem do tej pory, i byłem trochę zaskoczony, że z krótszym mostkiem radziłem sobie świetnie. To, że tylne widełki rosną o 3,5 mm od rozmiaru ramy Long, jest miłe; jednak ta niewielka różnica w porównaniu do wzrostu Reach nie robi ogromnej różnicy.
Oczywiście wzrost jest czynnikiem ograniczającym. To, że w One-Sixty FR mogę teoretycznie wybierać spośród czterech rozmiarów ramy od XShort do Long, jest godne uwagi. Trzeba jednak dodać, że rama Long nie odpowiada zalecanym rozmiarom według Agilometer Meridy. Ostatecznie jednak każdy musi sam zdecydować, co najlepiej pasuje do indywidualnego stylu jazdy.

Nie mogę się w pełni zgodzić z wyjaśnieniem Meridy, że rosnąca progresja kinematyki zwiększa się wraz z długością ramy, aby zrekompensować większą wagę większych rowerzystów.
Z mojego fizycznego zrozumienia wynika, że dostosowanie amortyzatora do wagi rowerzysty wyrównałoby masę rowerzysty i jego wpływ na charakterystykę, chyba że stosunkowo zmniejszona wartość tarcia zrobiłaby ogromną różnicę, czego nie zakładam w przypadku amortyzatora sprężynowego.

Bardziej podoba mi się wyjaśnienie, że agresywniejsi rowerzyści, ze względu na większą stabilność jazdy, częściej wybierają dłuższe ramy niż krótsze, co sprawia, że zwiększona progresja ma sens, aby chronić ich przed przebićmi. Osobiście uważam, że opcjonalna regulacja progresji dla każdego rozmiaru ramy miałaby najwięcej sensu. W końcu doświadczony, mały i lekki rowerzysta na małej ramie mógłby bardziej wymagać od zawieszenia niż niedoświadczony, ciężki rowerzysta na dużej ramie.
Teoria teorią, ale musiałbym skłamać, gdybym powiedział, że w krótkim czasie, który spędziłem na obu rowerach, aktywnie zauważyłem różnice w kinematyce między Mid a Long.

Ogólnie rzecz biorąc, zawieszenie z amortyzatorem stalowym DVO było wyjątkowo czułe nawet na drobne nierówności, ale przy mocniejszych uderzeniach nie przelatywało bez kontroli przez cały zakres skoku. Zdolność roweru do reagowania na szybko następujące po sobie uderzenia jest znakomita. Dywany korzeni Sixty-One FR wygładzał bez mrugnięcia okiem. Zarówno przednie, jak i tylne koło zachowywały czysty kontakt z podłożem nawet przy jazdach po skosie z przeszkodami i utrzymywały precyzyjnie tor jazdy.
Główny punkt obrotu znajduje się mniej więcej na wysokości 32-zębnej zębatki i stosunkowo daleko przed suportem, co sprawia, że krzywa unoszenia koła przesuwa się o kilka milimetrów bliżej do przodu przy pełnym wykorzystaniu skoku zawieszenia, niż gdyby punkt znajdował się za suportem. Każdy szczegół, nawet jeśli wydaje się minimalny, mający na celu poprawę pracy zawieszenia, jest mile widziany.

DVO Onyx38 idealnie wpasował się w ogólny obraz. Prosto zestrojony, masywny widelec sprężynowy oferuje osiągi, które nie muszą się wstydzić nawet na rowerach gravity z najwyższej półki.
Czuły na małe uderzenia, znajduje również dobre wsparcie w środkowym zakresie skoku przy mocniejszych uderzeniach, bez nadmiernego zanurzania się. Z ustawieniem dwóch przestrzennych wkładek w rowerze testowym, nawet przy twardych lądowaniach na płaskim, pozostawały rezerwy, co wskazuje na dalsze możliwości tuningu.
W efekcie nie trzeba było wiele myśleć o widelcu sprężynowym i można było być pewnym, że widelec zachowa kontrolę nawet przy skokach w sekcje korzeni czy mocnym hamowaniu w nierówne zakręty, przekazując bardzo mało energii uderzeń do rąk.

Od Flex Pivot w rzeczywistości nie odczuwa się zbyt wiele, poza tym, że tylne zawieszenie czasami nieco się usztywnia podczas gwałtownego hamowania, chociaż mimo to zawsze można było je kontrolować i trzymać w torze.
Skok zawieszenia był zazwyczaj dobrze wykorzystywany. Przy jednym lub drugim skoku na płaską powierzchnię można było zauważyć, że zawieszenie osiągnęło swój limit; jednak nie w sposób szorstki, w którym odczuwałoby się twarde uderzenie. W przypadku twardej jazdy w bikeparku mogłoby to wyglądać nieco inaczej, ale kilka ustawień amortyzatora powinno to dobrze kontrolować.

Jak rower zachowałby się na większych trasach skokowych lub freeride'owych dropach, nie można było przetestować w krótkim okresie testowym i na dostępnych trasach. Nie mam jednak prawdziwych obaw, że One-Sixty FR nie zaprezentowałby się tam również – a może nawet szczególnie – z najlepszej strony.
Średni tryb platformy amortyzatora DVO można również aktywować podczas zjazdu na gładkich trasach. Chociaż niekoniecznie zachwycił mnie na szlaku, może to być bardzo sprytna opcja na trasach skokowych i płynnych, aby zapewnić dodatkowy pop i ochronę przed uderzeniami.

Szczególne pochwały należą się nowej sztycy teleskopowej Merida Team TR II. Koncepcja ramy nie byłaby nawet w przybliżeniu tak dobrze wykorzystana, gdyby nie można było idealnie dostosować długości skoku do indywidualnej długości nóg. Nawet przy ramie w rozmiarze Long udało mi się osiągnąć 167 mm skoku (w przypadku ramy w rozmiarze Mid odpowiednio 20 mm więcej) przy wzroście 168 cm.
Sama regulacja jest bardzo prosta: przesunąć pierścień zaciskowy do obejmy siodła i ręcznie odkręcić, nacisnąć dźwignię operacyjną, ustawić sztycę na pożądanej wysokości, ponownie dokręcić pierścień zaciskowy, gotowe.
Procedura ta może wymagać kilku prób, aby znaleźć idealną wysokość, ponieważ sztyca czasami przesuwa się o kilka milimetrów lub idealna wysokość musi zostać najpierw odnaleziona. Ale ogólnie rzecz biorąc, wynik jest niezwykle satysfakcjonujący.

Propozycji ulepszeń z mojej strony nie ma, szczerze mówiąc, zbyt wiele.
Chociaż moje ręce nie są najmniejsze, zakres regulacji dźwigni hamulcowych TRP pozostawia wiele do życzenia. Nie można ich – podobnie jak innych modeli TRP – zbliżyć na tyle do kierownicy, aby zadowolić wszystkich. Można się co prawda przyzwyczaić do tej sytuacji, ale dziwi brak odpowiedniego rozwiązania technicznego. Pod względem dozowalności i siły hamowania dobrze pasują do charakteru roweru.
40 mm mostek zamieniłbym na jeszcze krótszy i zrobiłem to również na wyścig. To przyniosło korzyści właściwościom jezdnym dyscypliny i mojemu preferowanemu wyborowi dłuższego zasięgu.

Również korby o długości 170 mm wydają się nie do końca odpowiednie dla roweru grawitacyjnego. Badania potwierdzają, że dłuższe korby nawet u większych rowerzystów nie przekładają się na większą moc, a już sama możliwość zmniejszenia ryzyka kontaktu z podłożem podczas pedałowania jest warta postawienia na krótsze modele.
Po kilku problemach z amortyzatorami, które były niszczone przez jarzma, mam nadzieję, że nikt mi nie będzie miał za złe mojej sceptycyzmu wobec tej konstrukcji. Jarzmo w modelu One-Sixty FR jest jednak dość krótkie, a DVO była jedną z pierwszych firm, które zbudowały specjalne modele amortyzatorów, aby przeciwdziałać temu problemowi. Trzpień amortyzatora Jade X ma 14 mm grubości, więc pozostaje tylko mieć nadzieję, że w przypadku modelu One-Sixty FR nie trzeba będzie martwić się o trwałość na dłuższą metę.

Jak by nie patrzeć. Za zalecaną cenę sprzedaży € 3.899,– za model One-Sixty FR 600 otrzymuje się pakiet, a przede wszystkim zawieszenie, które pozwala naprawdę poszaleć. Nie zdziwiłbym się więc, gdybym częściej spotykał ten model w przyszłości na wolności.