Mondraker Dune Carbon 2024

Er is geen betere plek om een nieuwe Mondraker Dune te presenteren dan een echte zandduin.
Voor de spectaculaire persfoto's waarmee het voormalige vollegas-enduro na vier jaar afwezigheid in de catalogus zich nu als light-e-enduro terugmeldt, leende de verre planeet Dune... eh, Marokko zich uitstekend. Voor een launch-camp zou dit echter een volkomen ongeschikte plek op aarde zijn geweest. Hoe zou huis Mondraker zich immers hebben gevoeld als het een nietsvermoedende groep journalisten aan de zandwurmen had overgeleverd?

Dus op naar Portugal! Want niet ver van Lissabon, in het schilderachtige Cascais, is er een even magische plek: een hotel direct aan het strand, en direct daarachter rijst een machtige zandduin op.
Wat de locatie van het pers-evenement echter het kersje op de taart gaf, was de sappig groene heuvelrug van Sintra met zijn bonte bloemen en de kruidige geur van Portugal – of was het toch die van Spice? Aan hun hellingen slingeren de legendarische Sintra Trails richting zee. En die bieden alles waar een bikershart naar verlangt.

Mondraker had daar bijna 20 mediavertegenwoordigers van dichtbij en ver naartoe uitgenodigd, om … nee, niet om ze een hallucinogene drug toe te dienen; maar om op de "Superenduro-Light-E-Bike" te zwelgen in de bedwelmende werking van snelheid en flow. En hoewel een aanzienlijk deel van het euforische gevoel dat ons daarbij overmande uit het stopcontact kwam: het is niet alleen elektriciteit die van de nieuwe fiets een ideale machine voor de trails van deze wereld maakt.
Wat een plek, en wat een fiets, die nieuwe Mondraker Dune!

Zo trots de Spanjaarden ook zijn op de compleet nieuwe, andere Dune — de fonkeling in hun ogen verried het telkens wanneer zijn naam viel —: In de verplichte productpresentatie hielden ze het verfrissend kort en bondig.
In plaats van ons te overladen met stoere claims en ingewikkelde bochtenanalyses zeiden de ontwikkelaars van Mondraker unisono: "Ga er liever mee rijden en heb plezier!" Des te opvallender was dat tijdens het beknopte betoog één woord meerdere keren viel — namelijk dat van vertrouwen, dat het, na de Neat, al het tweede Light-E-Bike uit Alicante moet uitstralen.
Daarnaast werden echter alleen de allernoodzakelijkste cijfers en feiten genoemd, namelijk:

Geometrie

In het algemeen volgt de fiets de door Mondraker ooit als baanbrekend gevestigde principes van de Forward-geometrie, waarbij de reach ten behoeve van stabiliteit lang is, de balhoofdhoek in het belang van downhill-prestaties vlak is en de zithoek voor toch efficiënt klimmen steil moet zijn.
Opvallend is de mullet-setup, oftewel: 27,5" achterwiel en een 29" groot voorwiel. Een 29" achterwiel is niet voorzien, omdat de MX-setup volgens Mondraker zich in de loop van de vele testritten als de beste keuze heeft bewezen.

De kettingstrepen zijn bij alle vier verkrijgbare maten consequent 445 mm lang en bieden plaats aan banden tot 2,6" breed. De slag van de gemonteerde dropper loopt van 125 mm (maat S) tot 200 mm (maat XL).
De balhoofdhoeken komen uit op 64° (bij de modellen met 170 mm-voorvork) respectievelijk 63,6° (bij de XR met 180 mm veerweg), wat zeer passend is voor een echte enduro-bike. De effectieve zithoek bedraagt 77,1 respectievelijk 77,5 graden, wat een centrale zithouding voor goed klimmen garandeert.

Wat het ontwerp betreft: de strakke lijnen, geaccentueerde randen en het karakteristieke raampje achter de stuurbuis laten geen twijfel bestaan dat het om een Mondraker gaat. De kleuraccenten van het topmodel weerspiegelen daarbij de kleur van de woestijn.
In vergelijking met de fullpower-modellen Level en Crafty komt de Dune aanzienlijk slanker, strakker en minder lomp over. Het is niet voor niets dat de Spanjaarden voor de nieuwe e-enduro vooral hebben afgekeken bij de in 2023 gepresenteerde, door TQ aangedreven Light-All Mountain Neat.

Passend bij de cleane look van het Boost-frame met 165 mm veerweg, UDH-derailleurhangerstandaard en postmount-rembevestiging lopen de leidingen door het balhoofd het frame in.
Aan de buitenkant zorgen allerlei rubber en plastic voor de bescherming van het tot en met de rocker volledig uit carbon vervaardigde chassis en zijn onderdelen. Opvallend is de bijna rondomlopende bescherming van de kettingstays. Twee kleine spatborden aan de achterbouw beschermen de demper tegen grove invloeden van buitenaf, de motor wordt daarentegen door een bashguard afgedekt.
Aan de onderzijde van de bovenbuis zit een Fidlock-bevestiging verborgen, waarmee bijvoorbeeld een extra bidonhouder gemonteerd kan worden.

In de achterbouw werkt een herwerkte versie van het Zero Suspension-design, dat in de toekomst ook andere Mondraker-modellen zal sieren.
Door de nieuwe demperophanging is niet alleen het zwaartepunt van de fiets verder naar beneden verplaatst. Het nieuwe ontwerp is ook compacter en daardoor lichter dan voorheen.

De kinematica kreeg eveneens een verfijning. De achterbouw zou nu aan het begin van de veerweg gevoeliger moeten reageren en goede ondersteuning bij grote klappen moeten bieden. Bovendien zou de Dune ook nog efficiënt en dynamisch te trappen moeten zijn.
Wat de rijervaring betreft: in de praktijk werkt het concept echt goed.

Dit alles wordt pas mogelijk door de nieuwste dempergeneraties - voortaan zet men trouwens in op een inbouwmaat van 205 mm in plaats van de voorheen gebruikte 185 mm - en hun uiterst precieze afstemming. Naar eigen zeggen heeft men tien maanden met Öhlins aan de perfecte afstelling voor het vlaggenschipmodel gewerkt. Maar ook bij het instapmodel met zijn Fox-onderstel werkt niet het toeval, maar een individueel afgestemde mix.

Apropos vlaggenschip en instapmodel: Er zullen drie uitrustingspakketten en een frameset beschikbaar zijn, waarbij de basis overal wordt gevormd door hetzelfde Stealth Air carbonframe. In het topmodel wordt deze echter, zoals al genoemd, gecombineerd met een 180 mm-voorvork, in de overige met 170 mm-vorken.
Wat alle complete fietsen gemeen hebben, zijn de Maxxis-banden (Assegai 29x2.5” WT EXO+/Minion DHR II 27.5x2.4” WT DD) op 30 mm brede hookless-wielen van e*thirteens' Grappler-serie en het Fizik Terra Aidon Slim X5-zadel. Aan het cockpit (Krypton alu of carbon) en in twee van de drie gevallen ook aan de dropper (Pija) staat het opschrift van Mondrakers componentenlabel Onoff. En geremd wordt consequent met 200 mm-rotoren en 4-zuigerremmen van Sram (Code Ultimate respectievelijk Bronze, DB8).

Het zilver-rode Dune R om 7.999 Euro opent het rijtje. Als enige model is deze uitgevoerd met een Fox-onderstel (38 Float 3P Perf. Grip/Float X Perf. EVOL). Voor het schakelen zorgt een mix van Sram GX en NX. E.13 levert een E*Spec Plus-crankstel en Grappler Core-wielen.
Bij de Dune RR om € 9.499,- in een frisse grijs-bronze kleur zitten al prestigieuze Öhlins-veren aan boord (RXF 38 M.2/TTX Air); wat de wielen betreft is er een upgrade naar Grappler Race, en het schakelen gebeurt elektronisch (Sram GX).
De Dune XR schakelt tenslotte bij stuur, wielen en crankstel over op carbon (Onoff Krypton, E.13 Grappler Race, E.13 TRS Race) en bij de demper op een stalen veer (Öhlins TTX22M.2) – wat in combinatie met de 180-mm-voorvork (eveneens Öhlins RXF 38 M.2) de hardcore-instelling benadrukt. Gecombineerd met AXS-functionaliteit bij de schakeling (X0 Eagle) en de dropper (RockShox Reverb Stealth) resulteert dat in een adviesprijs van € 11.999,-.

Het Frameset deelt met het topmodel niet alleen de Coil Shock, maar ook de in het Mondraker-universum nieuwe, stijlvolle kleur „Mars.“ Met Acros-balhoofdset en OnOff-stuurpen komt de DIY-basis op 6.799 Euro.

Wat meteen bij het eerste opzitten opvalt, is dat gevoel van, laten we het zo noemen, geborgenheid.
De Dune voelt alsof je er al jaren op rijdt. Geen aanvankelijke terughoudendheid, geen speciale inwerktijd. Je kunt er, geheel volgens de aanbeveling van het ontwikkelingsteam, gewoon op weg gaan en plezier hebben.
E-bikes in deze veerwegcategorie komen vaak traag en zwaar over. Niet zo bij de Dune. Het feit dat hij slechts nét rond de 20 kg weegt en een evenwichtige gewichtsverdeling heeft, die zelfs bij het dragen of optillen positief opvalt omdat hij noch voor- noch achterlastig is, doet juist denken aan een gewone fiets. Daardoor gaat de overgang tussen e-bike en pushbike bijzonder makkelijk - precies mijn smaak!

De nieuwe Bosch SX-aandrijving doet de rest, waardoor de fiets heel "natuurlijk" aanvoelt. Alleen de subtiele geluidskulisse van de kleine maar fijne motor herinnert je eraan dat je toch op een e-bike zit.
De kracht en het vermogen van het compacte hulpje zullen voor de meesten ruim voldoende zijn; zijn rijeigenschappen passen heel goed bij het karakter van de Dune. Maar daar later meer over.
Voorlopig willen we ons nog op de fiets zelf richten.

Getest werd de Dune XR, dus het topmodel met volledig carbon en de afstelling van het onderstel voor het ruige werk: coil shock achter, 180 mm vooraan. En hoewel het bij de testritten om mijn eerste traildagen van dit jaar ging, werd de veerweg niet slechts één keer tot op de laatste millimeter benut.
Snelle flowtrails, smalle paden op losse ondergrond, rotsachtig terrein met veel keien en harde enduro-lines ... het terrein rond Sintra liet qua trails niets te wensen over. En de Dune? Ook niet. Je vindt gewoon geen duidelijke zwakke punten!

De fiets geeft je meteen zelfvertrouwen, inclusief een brede grijns op je gezicht. Wat je de rollende zandhoop ook in de weg legt: hij komt ermee klaar en levert puur rijplezier.
Highspeed, grote sprongen en drops, verblokte stukken, krappe bochten – de Dune schittert praktisch in al deze situaties.
Al op de parkeerplaats voor het hotel viel het op dat hij opvallend makkelijk in balans te houden was en heel eenvoudig zonder handen te rijden. Over stenen treden geeft dat een zeer zeker rijgevoel; hij is precies te sturen over smalle en hoge rotsstappen, het woord wiebelig kent hij niet.
Opvallend licht laat de Mondraker zich in de bocht leggen. Een te actieve draaiing van de heup is niet nodig.

Door puinvelden valt de keuze voor een directe lijn dankzij de stabiele en rustige voorkant erg gemakkelijk. Zelfs als het trail grove stenen in de weg legt: de Dune vindt moeiteloos zijn weg erdoorheen en geeft daarbij volledige controle.
De vering slokt hobbels zo goed op dat je hem zonder terughoudendheid kunt laten werken. Ondanks het vele carbon voelt de testfiets bovendien noch ruw noch ongemakkelijk.
Bergop is er, ondanks een open demper, geen storend wiebelen en dankzij de steile zithoek is het erg prettig trappen. De demping werkt perfect. De mullet-setup voegt zich eveneens harmonieus in het geheel.

Nog een paar woorden over de Öhlins-ophanging: die voelt zeer solide aan en reageert fijn. De vork is gevoelig, maar niet hypersensitief, en geeft goede feedback van de ondergrond.
Midden in de veerweg blijft de RXF 38 stabiel, wat je een goed gevoel geeft in snelle bochten en over treden. Grote klappen slikt de vork echt goed op; schijnbaar harde landingen verminderen tot een louter visuele indruk.

De afstelling had nauwelijks beter kunnen zijn. Een dank aan de ijverige monteurs van Mondraker is hier op zijn plaats. Bovendien zou ik, als het niet had gepast, door de ontelbare instelmogelijkheden van demper en vork bijna overweldigd zijn geweest.

De TTX22M.2-demper in de achterbouw presteerde dankzij de passende veerhardheid even goed en past ook optisch perfect bij het ontwerp van de fiets.
Het trappen in zittende houding ging dankzij de uitstekende achterbouw voortreffelijk; het voelde efficiënt en rustig aan. Maar ook staand, hoewel de vering duidelijk inzakte, was er bij het trappen geen storend wiebelen.
Wat echter opviel: het achterwiel bleef hier en daar een beetje haken aan stenen of wortels. Dat kan echter aan meerdere factoren liggen, zou uitgebreider getest moeten worden en mag op dit punt de meer dan positieve algemene indruk van de Dune niet vertroebelen. Temeer daar de Mondraker in alle andere situaties, vooral bij harde landingen, echt indrukwekkend was.
Kortom: petje af voor deze fiets! Of, zoals de Mondraker-ingenieurs al bij de productpresentatie opmerkten: "Confidence", die is op de nieuwe Dune alomtegenwoordig.

Er is veel ontwikkeltijd in de software gestoken om het rijgedrag en het accubeheer nog verder te verbeteren. Met regelmatige updates, die zich eenvoudig via de smartphone laten uitvoeren, kun je in de toekomst op het een of andere klein beetje extra prestaties rekenen.
Je moet de motor wat geluid vergeven, maar 'kleiner' (en anders opgebouwd, afgedicht, enz.) betekent in dit geval ook stiller, temeer daar de geluidsontwikkeling bij de Mondraker over het algemeen binnen de perken blijft.

Een mooie eigenschap is de intercompatibiliteit tussen alle Bosch-producten en -displays. Wie het standaard Bosch Kiox 500-display op de Dune niet bevalt, kan het zonder zorgen vervangen door een Bosch-display naar keuze. Of het helemaal weglaten, want de SX System Controller in de bovenbuis toont sowieso de accustand en de ondersteuningsstanden.
Standaard zijn dit de volgende: Off/Eco/Tour+/E-mtb/Turbo. Deze zijn naar behoefte via de eBike Flow-app individueel aanpasbaar.

Conclusie

Mijn conclusie na twee geweldige dagen op de trails in Sintra: de nieuwe Mondraker Dune is een alleskunner op het gebied van trails. Elk scenario, van snel via bochtig tot rotsachtig, is er gewoonweg leuk mee. In alle voor trails typische situaties straalt de e-enduro rust uit en biedt hij een absoluut veilig rijgedrag; hij geeft je die beslissende extra portie zelfvertrouwen.

Het relatief lage en goed uitgebalanceerde gewicht is een groot pluspunt en zal vooral lichtere rijders zeer goed bevallen. De nieuwe Bosch SX-motor past perfect in het totaalconcept en biedt een geweldige mix van lichtheid, compactheid en vermogen.

Feitelijk is de Dune daarmee het eerste e-bike dat me niet meer loslaat en me doet nadenken of mijn volgende fiets voor het ruigere werk nog wel een conventionele zal zijn ...