Todo loco - Kolarstwo górskie w Ekwadorze

Lipiec 2024, kolejna eksploracyjna wyprawa - największa dotychczas. Zawsze w poszukiwaniu najlepszych enduro-destynacji na świecie, wyjazd został zorganizowany przez FlatSucks i wsparty przez Endura, Simplon oraz Komoot, z małą ekipą wyruszyliśmy do południowoamerykańskiego kraju Ekwador.
Efektem była jednocześnie epicka i szalona wyprawa. Ale przeczytajcie sami, co ma do opowiedzenia fotograf Max Dräger.

Zapiera mi dech w piersiach, gdy słońce zachodzi na mojej prawej stronie w niemal niekończącym się morzu chmur. Podążam za Markusem, który zostawia za sobą długie, ciepło oświetlone smugi kurzu, jadąc po szerokiej krawędzi krateru w euforii endorfin i adrenaliny. Po drugiej stronie trójkątny cień Guagua Pichincha pochłania 2-milionowe miasto Quito.
Kulminacyjny moment naszej dwutygodniowej wyprawy odkrywczej wzdłuż "Avenida de los Volcanes", Drogi Wulkanów, przez Ekwador. Podróż bez wielkich oczekiwań, ale pełna niespodzianek. Nie mniej dlatego, że całkowicie zaufaliśmy naszym dwóm przewodnikom. I zdradzę już teraz: Este i Cuevo są, jak większość tutaj, całkiem "loco".

Nasza przygoda zaczyna się w Cumbayá, przedmieściu na wschód od stolicy, gdzie Cuevo prowadzi małą farmę, która stanowi naszą bazę na pierwsze dwie noce.
Śniadanie z jajecznicą, sokiem z marakui, jogurtem i granolą (oczywiście wszystko z własnej produkcji) to dla Markusa, Fabiego i mnie idealna okazja, aby poznać naszych przewodników. W oczach Cuevo, który właściwie nazywa się José, oraz w słowach Estebana można dostrzec ogromne podekscytowanie. Obaj przyjaciele dorastali razem w Ekwadorze i nie widzieli się od momentu, gdy Esteban w 2020 roku wyemigrował do Austrii.
Po tym, jak złożyliśmy rowery i zrobiliśmy kilka okrążeń na lokalnych trasach, następnego ranka odbiera nas nasz kierowca Victor. Tym samym nasza ekipa jest na tę chwilę kompletna. Czas ruszać na północ!

Przyznajemy, kiedy autobus wjeżdża na podjazd, jesteśmy nieco zaskoczeni. Spodziewaliśmy się dużego pickupa, terenowego vana lub czegoś podobnego. Zamiast tego przed nami stoi mały, szary autobus turystyczny o wdzięcznej nazwie "County Deluxe". Podczas gdy Victor umieszcza rowery w specjalnie skonstruowanym uchwycie na dachu, zajmujemy miejsca na 16 siedzeniach w środku.
Kiedy wieczorem docieramy nad Lagunę Yaguarcocha, w pobliżu miasta Ibarra, ponownie jesteśmy zdumieni: zamiast spać w hotelu lub pensjonacie, zatrzymujemy się w dużych, przypominających tipi namiotach tuż nad jeziorem. Jacuzzi pod otwartym niebem wliczone w pakiet.

Następnego dnia, po krótkim podwózce, zaczyna się prawdziwa zabawa. Słowami "Watch out, it's loose and has some pretty deep ruts!” Este wjeżdża przed nami na szlak i znika w ogromnej chmurze kurzu na szerokiej grani.
Opis idealnie oddaje rzeczywistość – znajdujemy się w labiryncie kolein wszelkich rozmiarów. Tempa, jakie narzucają nasi ekwadorscy przyjaciele, na razie nie jesteśmy w stanie utrzymać; bardziej skupiamy się na tym, by utrzymać oba stopy na pedałach. Wcale nie jest to takie proste, gdy w wirującym kurzu poprzedzającego nas rowerzysty jedzie się praktycznie na ślepo. Holy shit... całkiem loco!
Jednak z każdym metrem w mączystym piasku nabieramy więcej pewności siebie, a przy drugiej próbie nie możemy przestać się cieszyć. Szlak biegnie po piaszczystym grzbiecie niczym tor saneczkowy, zachęcając do driftowania, skakania i zabawy! Dopiero po zapadnięciu zmroku, w świetle naszych czołówek, zjeżdżamy przez długi, kręty kanion z powrotem do autobusu.

Kilka dni później docieramy do początku szlaku ponownie w komfortowy sposób autobusem, który Victor zręcznie manewruje na trawiastą górkę. Daniel, mózg stojący za trasami w Pimampiro, wskazuje z błyszczącymi oczami we wszystkie strony i wyjaśnia nam różne linie, które wszystkie pokonują około 1.000 metrów różnicy wysokości, a ich budowa zajmuje jemu i jego ekipie zazwyczaj dwa miesiące.
To naprawdę świetne endurotrasy z bandami, małymi skokami, stopniami i ostrymi zakrętami – prawie jak w domu. Właśnie gdy czujemy się trochę zbyt pewnie w naszej strefie komfortu, Daniel zatrzymuje się i ostrzega nas: "If you go straight, you enter a very steep and exposed ridge with little grip and no room for error. Have a look first!”

Ok, naprawdę stromo. Tak stromo, że końca nie widać, około 100 metrów niżej. Mini-Rampage pośrodku pustkowia. Natychmiast potrzebna jest pełna koncentracja i odrobina pewności siebie.
Jako ostatni wjeżdża w sekcję Este, który zgodnie ze swoim mottem "Be scared or be loco" porusza się dość szybko. Wstrzymuję oddech, gdy nagle leci przez kierownicę, jego rower kilkukrotnie koziołkuje i w końcu zatrzymuje się na małym występie. W absolutnej strefie "no-fall" udało mu się upaść, ale nie spaść. To było blisko!
Może jednak kask fullface byłby lepszym wyborem na tę wyprawę?!

Zanim zbliżymy się do najwyższej góry kraju, Este i Cuevo pokazują nam jeszcze jeden wulkan. Turkusowe jezioro wypełnia krater Quilotor, który objeżdżamy na rowerze do połowy, zanim wjedziemy w system ścieżek prowadzących nas przez małe wioski na jego zboczach.
Lokalna ludność tubylcza żyje tu minimalistycznie, utrzymując się z trudnego rolnictwa. Kobieta sprzedaje nam kilka butelek coli, kiedy robimy przerwę. Dziwne uczucie być w podróży na rowerze, który kosztuje wielokrotnie więcej niż ta kobieta zarabia w ciągu roku.
Ale ludzie nie wydają się być nieszczęśliwi, wręcz przeciwnie. Kilkoro dzieci z dumą pokazuje nam hodowlę świnek morskich swojej rodziny, Fabi przewozi chłopca kilka metrów na swoim kierowniku, a Cuevo zawsze ma przy sobie jakieś słodycze dla najmłodszych. Piękne spotkanie!

Podczas naszej podróży wzdłuż „Avenida de los Volcanes” nie może oczywiście zabraknąć wspomnianej najwyższej góry kraju. Chimborazo, o wysokości 6 263 m, to prawdziwy kolos, który majestatycznie góruje nad krajobrazem. Dzięki swojemu położeniu na równiku, szczyt jest najbliższym punktem Słońca na naszej planecie.
Zbliżamy się do góry najpierw od wschodniej strony, gdzie stary przyjaciel Estebana prowadzi małą chatkę na wysokości 4 100 m. Rodrigo jest zapalonym alpinistą, który zdobył szczyt Chimborazo ponad 40 razy i mieszka tu na górze od 36 lat. Oferuje proste jedzenie i Canelazo, własnoręcznie destylowany alkohol. Cały wieczór z zapartym tchem słuchamy historii 68-latka o życiu na najwyższych wysokościach Ekwadoru.

Dla Este i Fabiego noc jest trudna – rozrzedzone powietrze powoduje płytki oddech, wysokie tętno, bóle głowy i niewielki odpoczynek przed długimi zjazdami następnego dnia.
Po drugiej stronie Chimborazo możemy zjechać szlakiem od Refugio Carell na rowerach tylko dzięki obecności Rodrigo; jednak nie powinniśmy zostać zauważeni przez strażników. Mijając małe grupy lam, docieramy w końcu do „Cassarilla” – szlaku, który, jak wiele innych, jest szczególnie przygotowywany na wyścigi enduro i downhill.
Szlak jest w idealnym stanie, a my niemal przelatujemy przez krajobraz. Gdy po dwunastu kilometrach docieramy do wioski, Cuevo zatrzymuje się i puka do chatki. Za utrzymanie szlaku i możliwość korzystania z drogi płacimy kilka dolarów.
Jest już późne popołudnie, gdy stoimy na początku ostatniego szlaku, a kilka stromych podjazdów i około 18 km trasy dzieli nas jeszcze od naszego noclegu w pobliżu Guarandy. Nie ociągamy się, podziwiamy krajobraz ukształtowany przez „Chimbo” i o zmroku wkraczamy do ogrodu Coco, który działa na nas jak mała oaza.

Po ośmiu dniach jazdy na rowerze cieszymy się, że mamy „dzień odpoczynku”, możemy sprawdzić nasze rowery i mamy wystarczająco dużo czasu na siedmiogodzinną podróż do Cuenca na południu kraju.
Victor wcześnie wstaje i naprawia swój autobus. Poprzedniego dnia odkrył dwie złamane resory – być może ofiary jednej z wielu progów zwalniających...

Cuenca jest inna. „Bardziej postępowa” – mówi Este. Bardziej zachodnia. Centrum miasta charakteryzuje się kolonialną architekturą, a na wzgórzach wokół miasta osiedlili się bogaci mieszkańcy kraju w zamkniętych osiedlach i dużych willach. To niemal wywołuje mały szok kulturowy.
Inne jest także podejście do dzisiejszego szlaku. Zamiast, jak w ostatnich dniach, niemal zaparkować autobusem na początku trasy, dziś musimy pokonać ostatnie 300 m w pionie w paskudnym, stromym i śliskim podjeździe. Zjazd prowadzi przez ścieżki na łąkach, które prawie nie różnią się od tych na przedgórzu Alp Bawarskich.
Kiedy znowu na kanionowym szlaku szybko tracimy wysokość, za zakrętem drogę blokuje nam jeździec. Na szczęście chłopaki w porę nacisnęli hamulce i nie doszło do kolizji. Z moją niewielką znajomością hiszpańskiego domyślam się, że ziemia i ścieżka należą do niego. Kilka dolarów później jego niezadowolenie zamienia się w zadowolony uśmiech, a miejscowy odchodzi. Wspólna ścieżka, tylko jakoś inaczej.

Wieczorem sprawdzamy jeszcze Dirtjump Spot Jorgesa, gdzie prowadzi również własną szkołę rowerową. Fajnie widzieć, jak tutaj już trenuje następne pokolenie "Locos".
My również robimy kilka okrążeń na terenie i spędzamy resztę wieczoru zajmując się drugą awarią naszej podróży: Este podczas City Downhill mocno wykrzywił obręcz koła, a podczas dociągania szprych naciągnął nyple do granic możliwości. Teraz muszą być wymienione mozolną pracą ręczną. Koło nie jest po tym znacznie bardziej proste, ale przynajmniej wytrzymuje obciążenia kolejnych dni.

A już następny dzień znowu ma w sobie coś wyjątkowego: Razem z Leninem, którego wszyscy po prostu nazywają Suco, jedziemy najpierw Vuelta del Diablo - Diabelską Rundę. Główną atrakcją jest głęboki kanion, wzdłuż którego wije się eksponowana ścieżka, wymagająca pełnej koncentracji ze względu na liczne trudne nawroty. Pomijając palący upał, jazda przypomina niemal klasyczną alpejską przygodę na rowerze.

Po krótkiej przerwie na lunch robi się dość niebezpiecznie. Stojąc we dwóch między rowerami na pace Nissana Pickup, jedziemy z Suco, który jest kierowcą rajdowym. Niestety, niezbyt dobrym - pędzi wąską, stromą ścieżką pod górę z prędkością 80 km/h, ostro hamuje, by zaraz potem znowu wciskać gaz do dechy. Trzymamy się bagażnika dachowego, żeby nie wylecieć na dziurach i nierównościach.
Nie mniej dynamicznie, ale już mając pełną kontrolę nad kierownicą i hamulcami, ruszamy na szlak: Małe kaniony przeplatają się z wysokimi bandami, szybkimi trawersami i idealnie wyprofilowanymi kombinacjami zakrętów. To prawdziwy tor wyścigowy, i chociaż nie stoimy na linii startu z setkami innych uczestników, wszyscy dają z siebie wszystko. Bez wątpienia "La Paz" to jeden z najlepszych szlaków, na jakich miałem okazję jeździć. Todo loco!

Do kategorii "Shuttle Abenteuer" należy również Uzhcurrumi. Po długiej podróży autobusem znajdujemy się w małej wiosce zbudowanej z blaszanych chat pośrodku dżungli. Jest wilgotno, chmury wiszą nisko, a podczas gdy po jednej stronie zniszczonej drogi ktoś rozbiera świnię, po drugiej stronie energiczny przedsiębiorca pakuje krewetki do plastikowych worków i głośno je zachwala.
W samym środku tej scenerii Juan José i jego ekipa ładują nasze rowery na pickup. Dokładniej mówiąc: na metalową konstrukcję na dachu pickupa. My zajmujemy miejsce na pace i z niepokojem obserwujemy popękane spawy oraz kołyszące się na boki rowery, podczas gdy trzęsiemy się przez krajobraz.

Nagle mgła się rozwiewa i wynurzamy się z chmur – wracamy do typowego dla Andów, surowego krajobrazu górskiego na dużych wysokościach. Wieje tak mocno, że podczas pierwszego zjazdu wiatr zrywa mi okulary przeciwsłoneczne z twarzy, a podczas jazdy trzeba się wręcz pochylać w podmuchy wiatru.
W sumie osiem tras jest tutaj utrzymywanych i optymalizowanych pod kątem jazdy na rowerze. Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ w porze deszczowej zimą ziemia jest miękka, a często przypominające kaniony ścieżki są mocno rozryte przez zwierzęta. Po ostatnich deszczach gleba wysycha, staje się twarda jak kamień i można ją obrabiać tylko w pocie czoła za pomocą kilofa i grabi.
Na zakończenie zjeżdżamy długim szlakiem poniżej warstwy chmur i wracamy do Victora, który następnego dnia zabiera nas z powrotem do punktu wyjścia w Quito.