Todo loco - Mountainbiken in Ecuador

Juli 2024, opnieuw een ontdekkingsreis - de grootste tot nu toe. Altijd op zoek naar de beste enduro-reisbestemmingen ter wereld ging het, georganiseerd door FlatSucks en ondersteund door Endura, Simplon en Komoot, met een kleine crew naar het Zuid-Amerikaanse land Ecuador.
Het resultaat is een tegelijk epische en waanzinnige trip. Maar lees zelf wat fotograaf Max Dräger te vertellen heeft.

Mijn adem stokt als de zon in een schijnbaar eindeloze zee van wolken aan mijn rechterhand ondergaat. Ik volg Markus, die lange, door warm licht aangelichte stofsluiers achter zich aansleept, over de brede kraterrand in een roes van endorfine en adrenaline. Aan de andere kant slokt de driehoekige schaduw van de Guagua Pichincha de met 2 miljoen inwoners tellende stad Quito op.
De kroon op onze twee weken durende ontdekkingsreis langs de "Avenida de los Volcanes", de straat der vulkanen, door Ecuador. Een reis zonder grote verwachtingen, maar vol verrassingen. Niet in de laatste plaats omdat we ons blindelings in de handen van onze twee gidsen hebben begeven. En dat kan ik alvast verklappen: Este en Cuevo zijn, net als de meesten hier, behoorlijk "loco".

Ons avontuur begint in Cumbayá, een voorstad ten oosten van de hoofdstad, waar Cuevo een kleine boerderij runt die ons onderkomen voor de eerste twee nachten vormt.
Een ontbijt met roerei, passievruchtensap, yoghurt en granola (natuurlijk alles uit eigen productie) is voor Markus, Fabi en mij de perfecte gelegenheid om onze gidsen te leren kennen. In de ogen van Cuevo, die eigenlijk José heet, en in de woorden van Esteban is een enorme voorpret voelbaar. De twee vrienden zijn samen in Ecuador opgegroeid en hebben elkaar niet meer gezien sinds Esteban in 2020 naar Oostenrijk emigreerde.
Nadat we de bikes hebben opgebouwd en een paar rondjes op de hometrails hebben gereden, haalt onze chauffeur Victor ons de volgende ochtend op. Daarmee is onze crew voorlopig compleet. Tijd om naar het noorden te gaan!

Toegegeven, wanneer de bus de oprit inrijdt, zijn we een beetje verbaasd. We hadden een grote pickup, offroad-van of iets dergelijks verwacht. In plaats daarvan staat een kleine, grijze reisbus met de klinkende naam "County Deluxe" voor ons. Terwijl Victor de fietsen in een speciaal gebouwde constructie dwars op het dak zet, nemen we plaats op de 16 zitplaatsen binnen.
Wanneer we 's avonds bij de Laguna Yaguarcocha bij de stad Ibarra aankomen, staan we opnieuw versteld: in plaats van in een hotel of pension te slapen, verblijven we in grote, tipi-achtige tenten direct boven het meer. Jacuzzi onder de blote sterrenhemel inclusief.

De volgende dag gaat het na een korte shuttle voor het eerst zo echt los. Mit den Worten "Watch out, it's loose and has some pretty deep ruts!” rijdt Este voor ons de trail in en verdwijnt in een enorme stofwolk op de brede kam.
Die beschrijving dekt het goed, we bevinden ons in een doolhof van groeven in alle maten. Het tempo dat onze Ecuadoriaanse vrienden aan de dag leggen kunnen we voorlopig niet bijhouden; we zijn er meer mee bezig beide voeten op de pedalen te houden. Helemaal niet makkelijk als je in het opgeworpen stof van de voorrijder zo goed als blind bent. Holy shit... best wel loco!
Maar met elke meter in het meelachtige zand krijgen we meer vertrouwen, en bij de tweede poging kunnen we niet meer ophouden met juichen. Als in een rodelbaan loopt de trail over de zanderige rug en nodigt uit om te driften, flicks te maken en te spelen! Pas na het vallen van de avond, in het schijnsel van onze hoofdlampen, rollen we door een lange, kronkelende kloof terug naar de bus.

De volgende dag bereiken we het begin van de trail weer ontspannen met de bus, die Victor kundig op een grasachtige top manoeuvreert. Daniel, het mastermind achter de trails in Pimampiro, wijst met stralende ogen in alle richtingen en legt ons de verschillende lijnen uit, die allemaal ongeveer 1.000 m hoogteverschil overwinnen en waarvoor hij met zijn crew doorgaans twee maanden nodig heeft.
Het zijn echt goede endurotrails met berms, kleine sprongen, drops en nauwe bochten - bijna zoals thuis. Net toen we ons een beetje te veel in de comfortzone waanden, stopt Daniel en waarschuwt ons: "Als je rechtdoor gaat, kom je op een heel steile en blootgestelde kam met weinig grip en geen ruimte voor fouten. Kijk eerst even!"

Oké, echt steil. Zo steil dat het einde ongeveer 100 hoogtemeters lager niet te zien is. Mini-rampage midden in niemandsland. Direct zijn volle concentratie en wat zelfvertrouwen nodig.
Als laatste rolt Este de sectie in; trouw aan zijn motto "Be scared or be loco" is hij behoorlijk snel onderweg. Mijn adem stokt als hij plotseling over het stuur gaat, zijn bike meerdere keren over de kop slaat en uiteindelijk op een klein richel blijft liggen. In een absolute no-fall-zone is het hem daadwerkelijk gelukt te vallen zonder naar beneden te storten. Dat scheelde niet veel!
Misschien was de fullfacehelm voor deze trip toch de passendere keuze geweest?!

Voordat we de hoogste berg van het land naderen, laten Este en Cuevo ons nog een andere vulkaan zien. Een turquoiseblauw meer vult de krater van de Quilotor, die we voor de helft met de fiets rondrijden, voordat we een netwerk van paadjes inslaan dat ons dwars door de kleine dorpjes op zijn flank voert.
De inheemse bevolking hier leeft minimalistisch en van moeizame landbouw. Een vrouw verkoopt ons een paar flesjes cola als we pauzeren. Een vreemd gevoel om op een fiets onderweg te zijn die veel meer kost dan wat deze vrouw per jaar verdient.
Maar de mensen lijken niet ongelukkig te zijn, integendeel. Trots laten een paar kinderen ons de caviafarm van hun familie zien, Fabi neemt een jongetje een paar meter mee op zijn stuur, en Cuevo heeft sowieso altijd wat snoepjes voor de kleintjes bij zich. Een mooie ontmoeting!

Op onze reis langs de "Avenida de los Volcanes" mag natuurlijk ook genoemde hoogste berg van het land niet ontbreken. Met 6.263 m is de Chimborazo een ware kolos die machtig boven het landschap uittorent. Door zijn ligging op de evenaar is de top het dichtstbijzijnde punt bij de zon op onze planeet.
We naderen de berg eerst vanaf de oostzijde, waar een oude vriend van Esteban een klein hutje op 4.100 m runt. Rodrigo is een gepassioneerd bergbeklimmer, stond al meer dan 40 keer op de top van de Chimborazo en woont hier al 36 jaar. Er is eenvoudig eten en Canelazo, een zelfgestookte sterke drank. De hele avond luisteren we geboeid naar de verhalen van de 68-jarige over het leven in de hoogste hoogten van Ecuador.

Voor Este en Fabi is het een ruwe nacht, de dunne lucht zorgt voor ondiepe ademhaling, een hoge hartslag, hoofdpijn en geeft weinig herstel voor de lange afdalingen de volgende dag.
Aan de andere kant van de Chimborazo mogen we met onze bikes alleen dankzij Rodrigos aanwezigheid het wandelpad vanaf Refugio Carell afdalen; we moeten echter niet door de rangers worden ontdekt. Langs kleine groepjes lama's bereiken we uiteindelijk de "Cassarilla" - een trail die, zoals vele anderen, vooral wordt onderhouden voor enduro- en DH-wedstrijden.
Hij is in perfecte staat en we vliegen er als het ware door het landschap. Als we na twaalf kilometer een dorp bereiken, stopt Cuevo en klopt aan een hut. Voor het onderhoud van de trail en ervoor dat we hun pad mogen gebruiken, betalen we een paar dollar.
Het is al later in de middag als we bij de ingang van de laatste trail staan en nog een paar pittige tegenklimmen en ongeveer 18 km afstand ons scheiden van onze accommodatie bij Guaranda. We treuzelen niet, genieten van het door de "Chimbo" bepaalde decor en duiken bij het invallen van de duisternis Cocos tuin binnen, die als een kleine oase op ons overkomt.

Na acht dagen fietsen zijn we blij met een "rustdag", kunnen onze fietsen checken en hebben we voldoende tijd voor de zeven uur durende rit naar Cuenca in het zuiden van het land.
Victor is vroeg op de been en laat zijn bus repareren. De dag ervoor had hij twee gebroken bladveren ontdekt – misschien het slachtoffer van een van de vele drempels ...

Cuenca is anders. "Meer ontwikkeld", zegt Este. Westers. Het centrum wordt gekenmerkt door koloniale architectuur en in de heuvels rond de stad hebben de rijken van het land zich gevestigd in gated communities en grote villa's. Dat veroorzaakt bijna een beetje cultuurschok.
Anders is ook de toegang tot onze trail van vandaag. In plaats van, zoals de laatste dagen, de bus bijna bij de start van de trail te parkeren, moeten we ons de laatste 300 hoogtemeters vandaag afdwingen in een vervelende, steile en gladde klim. Bergaf rijden we over weilandpaden die nauwelijks te onderscheiden zijn van die in het Beierse Alpenvorland.
Als we weer eens op een canyonachtig pad flink wat hoogtemeters maken, verspert achter een bocht een ruiter ons de weg. Gelukkig trokken de jongens op tijd de rem en kwam het niet tot een botsing. Met mijn gebrekkige Spaans begrijp ik dat het land en het pad van hem zijn. Een paar dollar later wijkt zijn chagrijn voor een tevreden glimlach en de lokale ruiter rijdt weg. Gedeeld pad, alleen toch anders.

's Avonds bekijken we nog Jorges dirtjump-spot, waar hij ook zijn eigen bikeschool heeft. Leuk om te zien hoe hier al de volgende generatie "Locos" aan het trainen is.
Ook wij rijden een paar rondjes op het terrein en houden ons de rest van de avond bezig met het tweede euvel van onze reis: Este had tijdens de city-downhill zijn velg flink verbogen en bij het naspannen van de spaken de nippels tot hun limiet geduwd. Die moeten nu in moeizame handarbeid worden vervangen. Het wiel loopt er daarna niet veel ronder van, maar het houdt in ieder geval de belastingen van de komende dagen stand.

En de volgende dag is het ook meteen weer raak: Samen met Lenin, die iedereen gewoon Suco noemt, rijden we eerst de Vuelta del Diablo - de duivelsronde. Het hoogtepunt is een diepe canyon waarlangs zich een blootliggend pad kronkelt, dat keer op keer met blootliggende haarspeldbochten volle concentratie eist. Afgezien van de verzengende hitte voelt dat zich rijtechnisch gezien bijna als een klassieke Alpen-avontuurrit aan.

Na een korte lunchpauze wordt het dan behoorlijk sketchy. Tussen de fietsen staan we met z’n tweeën op de laadbak van een Nissan pickup, en Suco zit zelf als rallyrijder achter het stuur. Helaas geen bijzonder goede — met 80 km/u scheurt hij de smalle, steile piste de berg op, remt hard, alleen om in het volgende moment weer vol gas te geven. We klampen ons vast aan de dakdrager om bij de kuilen en hobbels niet uit de laadbak te vliegen.
Niet minder snel, maar weer met eigen gezag over stuur en rem, gaat het daarna op de trail verder: kleine canyons wisselen zich af met hoge bermen, snelle traverses en bochtencombinaties die perfect vloeiend verlopen. Het is een echte racetrack, en ook al staan we niet aan de startlijn tussen honderden andere deelnemers in een massastart, zit iedereen er vol op het gas. Zonder twijfel is "La Paz" een van de beste trails die ik tot nu toe heb mogen rijden. Todo loco!

Tot de categorie "Shuttle-avonturen" behoort ook Uzhcurrumi. Na een lange busrit staan we in een klein dorpje met hutten van golfplaat midden in de jungle. Het is vochtig, de wolken hangen laag, en terwijl aan de ene kant van de vervallen weg iemand een varken slacht, verpakt aan de overkant een ijverige handelaar garnalen in plastic zakken en biedt die luidkeels aan.
Midden in dit tafereel laden Juan José en zijn jongens onze bikes op een pickup. Beter gezegd: op een metalen rek op het dak van de pickup. We nemen plaats op de laadbak en bekijken sceptisch de gescheurde lasnaden en onze heen en weer zwiepende fietsen, terwijl we kletterend door het landschap rijden.

Plots klaart de mist op en we duiken uit de wolkenlaag - we zijn terug in het voor de Andes typische, door de hoogte schrale berglandschap. Het is zo winderig dat bij de eerste afdaling mijn zonnebril van mijn gezicht wordt gerukt en je je als het ware in de windstoten moet laten leunen tijdens het rijden.
In totaal worden hier acht routes onderhouden en geoptimaliseerd om te biken. Geen gemakkelijke taak, want tijdens het regenseizoen in de winter is de grond zacht en worden de vaak canyonachtige paden door het vee sterk omgewoeld. Na de laatste regen droogt de grond uit, wordt steenhard en is hij alleen nog met zwoegend werk met pikhouweel en hark te bewerken.
Ter afsluiting volgt een lange trail omlaag onder de wolkenlaag en terug naar Victor, die ons de volgende dag weer naar ons startpunt in Quito brengt.