Balaton Gravel Derby 2026: 371 ciężkich kilometrów w fotorelacji

Badacsony leży na północnym brzegu Balatonu, wciśnięte między jezioro a winnice. To właśnie tam weekend zaczął się tak naprawdę już dzień wcześniej, bo podczas Kenda Leg Loosener można było jeszcze porządnie rozruszać nogi, zanim następnego ranka początkowo luźne kręcenie bardzo szybko miało zamienić się w całkiem poważną jazdę.

Na próżno szukać tu wielkiego expo, kilometrów barierek i całego eventowego cyrku. Kenda, Shimano, food truck, wydawanie numerów startowych — i tyle. Simon opisuje organizację jako „małą, ale z klasą”, z dobrą komunikacją i sprawnym przebiegiem. Także Stefan, który na rejestrację poprzedniego wieczoru zdążył dopiero o 19:45, był z organizacji zadowolony. Czuć, że za Balaton Gravel Derby stoją ci sami ludzie co za Hungarian Divide.

Kto na widok Balatonu wyobraża sobie płaską jazdę wzdłuż brzegu, zaraz po starcie zostaje wyprowadzony z błędu. O 6 rano trasa wyprowadza z Badacsony i praktycznie od razu prowadzi w winnice. Stefan mówi o cudownych 20-procentowych rampach i wspaniałych Leg Openers przed pozostałymi ponad 360 kilometrami. Oczywiście krążenie można też pobudzić po prostu espresso...

Simon i Markus wcześniej drobiazgowo przestudiowali trasę: obejrzeli profil wysokościowy, przejrzeli zdjęcia na Komoot, odrobili całą pracę domową. Pomogło tylko częściowo, bo podjazdy w rzeczywistości okazały się znacznie trudniejsze, niż sugerował profil: strome, miejscami zdecydowanie dwucyfrowe procentowo, a do tego chętnie po luźnej nawierzchni.

W zamian wschód słońca, winnice i powracający widok na jezioro cieszyły przynajmniej oczy; nogi miały w tym momencie inne zajęcie.

Stefan opisuje te same odcinki na południe od Balatonu jako niewiarygodnie wyczerpujące. Do tego dochodziły długie, odsłonięte proste i wiatr. Ciekawa mieszanka: zasadniczo szybka, ale w praktyce bez przerwy przerywana miejscami, w których trasa pokazywała zęby.

Organizator nazywa to mieszanką Champagne Gravel, otwartych dróg, luźnych i stromych podjazdów, technicznych sekcji oraz niesławnego już Sand Pit. Opis się zgadza — tylko przy Champagne Gravel lepiej nie zatrzymywać myśli zbyt długo na szampanie.

Na setnym kilometrze Stefan i Kirin dotarli do pierwszego z trzech punktów żywieniowych. W przypadku wydarzenia z założenia rozgrywanego w formule unsupported może się to początkowo wydawać dziwne, ale w praktyce, przy skromnej infrastrukturze wzdłuż trasy, punkty te były wszystkim, tylko nie luksusem. Później znalazła się przynajmniej kawiarnia. Espresso, lody, cola i — według Kirina — prawdopodobnie najlepsze ciasto na świecie.

Po kilku godzinach w siodle kulinarna obiektywność jest jednak pojęciem dość elastycznym.

Mimo wszystko dla Stefana i Kirina czas poniżej 20 godzin nadal pozostawał w zasięgu. Meta powoli zaczynała więc przybierać konkretną godzinę.

Dalej z przodu Simon i Markus od dawna byli już zdani wyłącznie na siebie. Ich grupa przez wiele kilometrów stopniowo się kurczyła, aż po około 250 km obaj ostatecznie ruszyli dalej we dwóch.

Początkową taktykę wyścigową zastąpił już całkiem prosty program: pedałować, jeść, pić, szukać linii, repeat.

Krótko przed 22:00 dotarli do trzeciego punktu żywieniowego. Kirin miał już za sobą swoją najdłuższą jak dotąd jazdę, a wciąż pozostawało około 100 kilometrów. Wraz ze słońcem zniknął przynajmniej upał — a dzięki ciemności także widok na to, jak długo będzie się jeszcze ciągnął kolejny podjazd.

Sarny, lisy i borsuki zastąpiły teraz kibiców. Asfalt nadal był towarem deficytowym.

Po 350 kilometrach każda zapowiedź Garmina o zbliżającej się „drodze nieutwardzonej” zaczynała wywierać pewien efekt psychologiczny. Dłonie, nadgarstki i tyłki najwyraźniej były wyjątkowo zgodne w ocenie sytuacji. Fakt, że nawet na tym etapie organizatorzy znaleźli jeszcze wyboiste, ukośne podjazdy po tarce, świadczy przynajmniej o konsekwencji.

W którymś momencie Badacsony znów wyłoniło się z nocy. O 1:30, po 19 godzinach i 33 minutach, Stefan i Kirin przekroczyli linię mety: 31. miejsce overall i piąte wśród zespołów.

Kilka piątek, trochę pogawędek z organizatorami — i co dalej? Hotel, prysznic, łóżko?

Nie do końca.

Obaj postanowili od razu ruszyć w trwającą około dwóch i pół godziny drogę powrotną do Graz. W tym momencie nie spali już od około 26 godzin, ale po 371 gravelowych kilometrach najwyraźniej wciąż byli wystarczająco nakręceni. Niektórych decyzji nie trzeba wyjaśniać. Trzeba je tylko przeżyć.