Balaton Gravel Derby 2026: 371 loodzware kilometers in beeld

Badacsony ligt aan de noordelijke oever van het Balatonmeer, ingeklemd tussen het meer en de wijngaarden. Precies daar begon het weekend eigenlijk al een dag eerder, want tijdens de Kenda Leg Loosener konden de benen nog eens flink worden losgereden, voordat het aanvankelijk ontspannen rollen de volgende ochtend al snel bittere ernst zou worden.

Een grote expo, kilometerslange dranghekken en een heel eventcircus zul je hier tevergeefs zoeken. Kenda, Shimano, een foodtruck, startnummers ophalen – klaar. Simon omschrijft de organisatie als "klein maar fijn", met goede communicatie en een vlekkeloos verloop. Ook Stefan, die de avond ervoor pas om 19:45 uur bij de registratie aankwam, was tevreden over de organisatie. Dat achter de Balaton Gravel Derby dezelfde mensen zitten als achter de Hungarian Divide, merk je.

Wie bij het zien van het Balatonmeer denkt aan vlak langs de oever rollen, wordt meteen na de start uit die droom geholpen. Om 6 uur 's ochtends gaat het Badacsony uit en praktisch rechtstreeks de wijngaarden in. Stefan heeft het over heerlijke stroken van 20% en fantastische Leg Openers voor de resterende ruim 360 kilometer. Je zou je bloedsomloop natuurlijk ook gewoon met een espresso op gang kunnen brengen...

Simon en Markus hadden de route vooraf minutieus bestudeerd: hoogteprofiel bekeken, Komoot-foto's uitgeplozen, al hun huiswerk gedaan. Het hielp maar beperkt, want in het echt waren de beklimmingen aanzienlijk zwaarder dan het profiel deed vermoeden: steil, soms ver in de dubbele cijfers en dan ook nog eens graag gecombineerd met een losse ondergrond.

De zonsopkomst, wijngaarden en steeds terugkerende blik op het meer boden in elk geval het oog enige compensatie; de benen hadden op dat moment andere dingen te doen.

Stefan omschrijft diezelfde passages ten zuiden van het Balatonmeer als ongelooflijk zwaar om te rijden. Daar kwamen nog lange, open rechte stukken en wind bij. Een interessante mix: in principe snel, maar in de praktijk voortdurend onderbroken door stroken waarop het parcours zijn tanden liet zien.

De organisator noemt het een mix van Champagne Gravel, open wegen, losse en steile beklimmingen, technische secties en de inmiddels beruchte Sand Pit. Die omschrijving klopt – al moet je bij Champagne Gravel misschien niet te lang aan de champagne blijven denken.

Rond kilometer 100 bereikten Stefan en Kirin de eerste van drie verzorgingsposten. Voor een event dat in principe als unsupported is opgezet, klinkt dat aanvankelijk misschien vreemd, maar door de gebrekkige infrastructuur langs de route waren de posten in de praktijk allesbehalve overbodige luxe. Later vonden ze zowaar nog een café. Espresso, ijs, cola en – volgens Kirin – waarschijnlijk de beste taart ter wereld.

Na een paar uur in het zadel is culinaire objectiviteit overigens een rekbaar begrip.

Ondanks alles lag voor Stefan en Kirin een tijd onder de 20 uur nog binnen de mogelijkheden. Daarmee kreeg de finish langzaam een concreet tijdstip.

Verder naar voren waren Simon en Markus op dat moment allang op zichzelf aangewezen. Hun groep was over vele kilometers steeds kleiner geworden, totdat ze na ongeveer 250 km definitief met z'n tweeën verderreden.

De aanvankelijke racetactiek was inmiddels veranderd in een vrij simpel programma: trappen, eten, drinken, lijn zoeken, repeat.

Kort voor 22 uur bereikten ze de derde verzorgingspost. Kirin had inmiddels zijn langste rit ooit voltooid, maar er lag nog zo'n 100 kilometer voor hen. Tegelijkertijd verdween met de zon in elk geval de hitte – en met de duisternis, heel praktisch, ook het zicht op hoelang de volgende klim nog zou duren.

Reeën, vossen en dassen vervingen nu de toeschouwers. Asfalt bleef nog altijd schaars.

Na 350 kilometer kreeg elke melding van de Garmin over een naderende "onverharde weg" een zekere psychologische impact. Handpalmen, polsen en achterwerk leken het in hun beoordeling van de situatie behoorlijk eens. Dat de organisatoren zelfs op dit punt nog ruige en schuin aflopende washboard-passages bergop hadden weten te vinden, getuigt in elk geval van consequent handelen.

Op een gegeven moment doemde Badacsony weer op uit de nacht. Om 1:30 uur, na 19 uur en 33 minuten, reden Stefan en Kirin over de finish: 31e overall en vijfde bij de teams.

Een paar high fives, een beetje napraten met de organisatoren – en toen? Hotel, douche, bed?

Niet helemaal.

De twee besloten meteen aan de ongeveer tweeënhalf uur durende terugrit naar Graz te beginnen. Op dat moment waren ze al zo'n 26 uur wakker, maar na 371 gravelkilometers blijkbaar nog voldoende opgefokt. Sommige beslissingen hoef je niet uit te leggen. Je moet ze alleen overleven.