Na rundzie po Czechach i Mühlviertel

„Cześć, już z powrotem? Jak było?“ – z radosnym uśmiechem wita mnie Hanna, która właśnie stoi przy nalewaku, po naszym powrocie. I dodaje, nie czekając właściwie na moją odpowiedź: „Masz ochotę na piwo?”
„Naprawdę świetnie!” – odpowiadam zgodnie z prawdą, ale na razie odmawiam oferowanego Kozela. „Dzięki, może trochę później.”

Hanna spogląda zaskoczona znad piany, którą właśnie formuje. Jej brwi unoszą się w zdumieniu.
Ups. „Piwo” i „później” – to w Czechach, liderze światowym pod względem rocznego spożycia piwa na głowę z wynikiem 128 litrów, chyba jakoś do siebie nie pasuje.
„Najpierw chcemy się jeszcze wykąpać” – mruczę niemal przepraszająco.
„No dobrze” – puszcza mnie rozmówczyni do pokoju, choć po jej minie widać, że nie do końca jest przekonana o zasadności takiej kolejności.

„Dużo natury“ i „głównie asfaltowe drogi“ – taką przepowiednię złożyła nam Hanna. W drugiej części swojej prognozy Czeszka mocno się pomyliła, ale nie będziemy jej tego mieć za złe. Pochodząca z Pragi kosmopolitka, która ostatnio pracowała w USA, pracuje tu dopiero od miesiąca – zbyt krótko, by osobiście zbadać trasy poza doskonale rozwiniętymi ścieżkami rowerowymi wokół Zbiornika Lipnowskiego.

W rzeczywistości Bohemia Runde w pełni zasługuje na swoje miejsce w sieci tras górskich Mühlviertler Granitlandu. Jako pierwszy transgraniczny projekt tego regionu MTB na północnym zachodzie Górnej Austrii, trasa ta spełnia wymagania opon z bieżnikiem zwłaszcza w południowych Czechach. Jednak jazda na gravelowych rowerach, odpowiadając na pojawiające się w tej kwestii pytania, również z pewnością dostarcza wiele frajdy.
Oficjalne otwarcie najnowszego rozszerzenia dotychczasowej oferty – obejmującej 37 (!) gmin, 17 tras i ponad 1010 kilometrów tras przekraczających granicę państwową – odbędzie się w weekend Zielonych Świąt w ramach Granitmaratonu. Do tego czasu oznakowanie powinno zostać ukończone, a oferta wraz z plikami GPX powinna zostać wprowadzona na stronę internetową Granitlandu.

To samo dotyczy Vítkův hrádek, drugiego kulturalnego punktu kulminacyjnego tej trasy. W swoim rdzeniu prawdopodobnie niemal 1000-letni, na wieży dawnego zamku strażniczego w 2006 roku otwarto platformę widokową, do której prowadzą liczne drewniane schody. Za niewielką opłatą można stamtąd podziwiać fantastyczny panoramiczny widok na zaporę na Wełtawie, Szumawę i Alpy aż po Großer Priel i Dachstein.
Dzięki swojemu wyeksponowanemu położeniu na szczycie Wittigstein o wysokości 1.035 m, Vítkův hrádek jest widoczny z daleka. Kamienna twierdza wraz z małą przestrzenią wystawienniczą i placem zabaw nosi również tytuł „najwyżej położonej ruiny zamku w Czechach”. Ponadto góruje nad jedyną wioską w okolicy, która nie została zniszczona podczas wysiedleń sudeckich: Svatý Tomáš.

Po dziesięciu kilometrach całkowitej samotności – i kolejnych 40 przed sobą – oznaczało to nie tylko: ludzie (20). Domy (11). Kościół (świeżo odnowiony). Tak, nawet luksusowy hotel (4 gwiazdki). Ale przede wszystkim dwie (!) możliwości na posiłek.
Podczas naszego zjazdu uznaliśmy liczne „Bistro” tablice, które w naprawdę szerokim okręgu wskazywały na restaurację naszej pensjonaty, za szczególnie zaangażowaną reklamę. Teraz już wiedzieliśmy: to raczej uprzejmość, ponieważ kto przegapi jedyną dostępną opcję wyżywienia, może mieć problem z zaopatrzeniem.

Latem otwarta jest również gospoda w Přední Výtoň, tuż przy plaży kąpielowej. W przedsionku sezonu kilka metrów dalej można przynajmniej napić się pysznej kawy i zjeść małe przekąski z przyczepy. Jednak mieliśmy ochotę na prawdziwe czeskie specjały, dlatego zdecydowaliśmy się na bardzo popularny wśród rowerzystów Dom Leśnika Hájovna Svatý Tomáš.
Czeska kuchnia zawdzięcza wiele austriackiej, od zupy ziemniaczanej, przez pieczeń wieprzową, aż po buchty. Ale ciesząc się tymi daniami bezpośrednio w miejscu ich pochodzenia, knedle bułczane i gulasz z dzika, kiełbaski w sosie piwnym oraz naleśniki z marmoladą śliwkową smakowały jeszcze lepiej.

Wegetarianie w czeskich gospodach wycieczkowych zostają raczej zdegradowani do roli jedzących dodatki, a weganie powinni rozważyć w ogóle inne alternatywy.
Natomiast my, wszystkożercy, po posiłku byliśmy dobrze wzmocnieni na techniczną atrakcję wycieczki – zabawny zjazd singletrackowy z St. Thomas w dół w kierunku Lipna, gdzie po kolejnych przyjemnych leśnych i łąkowych ścieżkach zostaje się wyrzuconym bezpośrednio na plażę kąpielową w Přední Výtoň na południowym brzegu.

Czym dochodzimy do najbardziej imponującej, stworzonej przez człowieka osobliwości na trasie Böhmer Runde. 42 kilometry długości i do pięciu kilometrów szerokości – jezioro Lipno, mieszczące ponad 300 mln metrów sześciennych wody, jest największym jeziorem w Czechach.
Jako najwyżej położony stopień kaskady Wełtawy, powstało w 1959 roku po siedmiu latach budowy zapory, głównie jako ochrona przed powodzią dla położonego w dół rzeki regionu oraz Pragi. O elektrowni jednak również pomyślano.

Czym jest to fiordowate jezioro dla Czechów dzisiaj, doskonale ilustruje jego przydomek „Południowoczeski Morze”: nad zaporowe jezioro Wełtawy jedzie się, aby pływać, łowić ryby, żeglować i uprawiać wszelkie możliwe sporty wodne.
Nie bez znaczenia jest także plaża w Přední Výtoň z pasem piasku i łąki, idyllicznym widokiem na mały kościółek oraz falami przypominającymi te morskie, które natychmiast wprowadzają w wakacyjny nastrój.

Swoją drogą, to miejsce stanowiło jedyny wyjątek od zakazu wstępu, który obowiązywał podczas komunizmu na całym prawym brzegu jeziora, ponieważ tutaj zaczynał się już wojskowy teren zamknięty. To, co było drastyczne dla ludzi, z perspektywy czasu okazało się korzystne dla natury: Żelazna Kurtyna stała się - nie tylko nad Lipnem - zielonym pasem.
I tak przemierzaliśmy tę wspaniałą scenerię przyrody, raz na urokliwych leśnych i łąkowych ścieżkach, raz na łagodnie wznoszących się szutrowych drogach, a innym razem na idealnie prostym asfalcie. Jedynie znane i budzące postrach w Mühlviertel "Gratscher", równie strome co krótkie podjazdy, niemal całkowicie zanikają po drugiej stronie granicy.

Z powrotem w przyjaznej sali gościnnej naszego noclegu. Hanna, która dzień wcześniej wprowadziła nas ogólnie w ofertę wycieczek po okolicy i jako małe zadanie zadała wycieczkę do kaplicy Heiligwasser w Hörleinsödt, stoi za ladą i nalewa piwo za piwem. Jej szef przynosi perfekcyjnie nalane szklanki do stołów.
„Jesteśmy małym zespołem, więc wszyscy robią wszystko”, uśmiecha się pasjonatka komunikacji, obsługując instalację barową z zadziwiająco wprawnymi ruchami.

Właściwie to renomowana fotografka wspierająca właściciela pensjonatu i projekt MTB, Tomas Mandat, zajmuje się tutaj marketingiem. Ale kelnerka jest chora, a miejsce, które zwykle jest pełne grup szkolnych, teraz pęka w szwach.
W środku zbiera się około 30 głodnych uczestników obozu biegowego na kolację, na zewnątrz siedzi wielu gravelbikerów, których obładowane rowery opierają się o płot. Grupa austriackich rowerzystów na rowerach elektrycznych właśnie opuszcza teren w kierunku domu; do tego kilka rodzin na weekendowym wypadzie, by wędrować i cieszyć się naturą.

Po pracy Hanna wejdzie jeszcze do jacuzzi na świeżym powietrzu, dostępnego dla wszystkich gości, i leżąc w bulgoczącej ciepłej wodzie, spojrzy w rozgwieżdżone niebo. Tam, gdzie nie ma zanieczyszczenia światłem, bo prawie nie ma ludzi, nocne niebo jest szczególnie dobrze widoczne.
Jako dawny punkt wojskowy, na którego rozległym terenie oprócz artystycznych rzeźb i autentycznego „Biber Art” nadal można zobaczyć relikty Żelaznej Kurtyny, pensjonat Dobík Pasečná jest czymś więcej niż tylko odpowiednim uzupełnieniem transgranicznej trasy po Czechach. Istnieją plany rozbudowy: tu dobudować, tam uzupełnić, a z tyłu zrobić staw kąpielowy. Ale bobry w strumyku tuż u podnóża wzgórza, za którym leży Austria, pozostaną. A strażnicy parku narodowego nadal nie będą widzieli potrzeby podejmowania dodatkowych działań renaturyzacyjnych.

Do dużej ilości zieleni tutaj musiała się najpierw przyzwyczaić, powiedziała nam świeżo powracająca ze Stanów Praszanka podczas naszego przyjazdu; podobnie do tego, że w bezpośredniej bliskości dawnego „zachodu” wszystko toczy się trochę wolniej, spokojniej, bardziej leniwie.

Wszystko, z wyjątkiem kwestii delektowania się piwem. Miejscowi oddają się temu z tempem i dokładnością odkurzacza. My również, po wykonanej pracy, nie mogliśmy się powstrzymać od przyznania Kozelowi zadziwiającej pijalności. No cóż: Na czeską rundę – Na zdrowie, na zdrowie!