Lake.Bike Villach

Szybko mknie dłuto po brązowej, zakrzywionej powierzchni. Prosta linia w prawo, skośna w dół, kolejna przekątna od drugiego końca do powstałego w ten sposób wierzchołka. Następnie pojawiają się małe łuki. Jeden, kolejny; po krótkim przestawieniu dłoni łuk numer trzy, cztery, pięć.
Z wprawnymi ruchami Mona tworzy jedno ze swoich dzieł sztuki na jajku umieszczonym przed sobą. Nie za głęboko, aby skorupka pozostała cała. Nie za płytko, aby wszystko było dobrze widoczne. Następnie to cudeńko, wraz z wieloma innymi, unikatowymi kreacjami, trafia do jajowaru.
"Proszę, dla ciebie!" - mówi 29-latka, podając z uśmiechem na twarzy Lukasowi idealnie na miękko ugotowane arcydzieło przez stół śniadaniowy. "Żebyś przynajmniej miał swoje lody."

Aby lepiej zrozumieć ten gest, trzeba wiedzieć: Dzień wcześniej rozważaliśmy wizytę u mistrza lodów Milloniga, regionalnej sławy z Techanting. Jednak - ku (w większości udawanemu) rozczarowaniu Lukasa - zbyt długo się guzdraliśmy na szlakach. Czy uda nam się to dzisiaj, pozostaje pod znakiem zapytania.
Z miłością i starannością młodsza szefowa Theresienhofu, naszego Lake.Bike Basecamp w Petschnitzen niedaleko jeziora Faaker See, stworzyła dla Lukasa idealną miniaturę lodów na jego śniadaniowym jajku. Tak, jak każdego ranka, wspólnie z mamą Brigitte, zapewnia swoim gościom wyjątkowy początek dnia pełen serca, smaku i pokaźnej dawki artystycznego talentu.

Już samo to krótkie określenie lokalizacji obiecuje mnóstwo różnorodności i atrakcji dla potencjalnych gości Lake.Bike.
Jazda staje się niesamowicie przyjemna, gdy weźmiemy pod uwagę, że usługi shuttle mogą przetransportować rowerzystów w różne miejsca na życzenie; gdy wiemy, że autobusy rowerowe kursują do czterech celów, w tym włoskiego Tarvisio i słoweńskiego Bled, a wypad na naprawdę dobrą kawę jest zatem bezproblemowy nawet dla mniej wytrenowanych – zwłaszcza że bilet na autobus z Erlebnis CARD jest znacznie tańszy.
Kolej S-Bahn przewozi osoby posiadające tę kartę gościa w regionie Villach całkowicie za darmo, należy jedynie zapłacić za bilet na rower.

A kto tak naprawdę przyjechał, by popływać lub wędrować, ale widząc niektórych gości odpowiednio wyposażonych, spontanicznie nabrał ochoty na jazdę górską, znajdzie liczne sklepy i wypożyczalnie, które chętnie pomogą z odpowiednim sprzętem. Również, a nawet na pumptracku w Drobollach, najnowszej i pod względem wymiarów naprawdę imponującej atrakcji.

Mona miała na swojej liście rzeczy do pokazania w ramach wycieczki po najważniejszych atrakcjach Faaker See również niedawno otwarty, 4.000-metrowy kwadratowy obiekt w Soccerzone, niedaleko Panorama Beach.
Ale na razie poruszaliśmy się klasycznie pedałując, zamiast modnie pompować. Bo choć oba jeziora mają swoje centra w zakresie wybudowanych tras, gdzie sieć szlaków jest skoncentrowana na małym obszarze, to w szczególności w Trailcenter Faaker See znajduje się kilka interesujących opcji, które są nieco bardziej rozproszone. Aby je osiągnąć, trzeba pedałować – poza tym, że z wyjątkiem kolejki gondolowej na zjazd z Gerlitzen, w regionie i tak nie ma żadnych udogodnień do wjazdu dla rowerzystów.

Przez NaturAktiv Park Aichwald z jego bujną zielenią oraz Worounitza, jednym z trzech strumieni zasilających Faaker See, ruszyliśmy przez tereny osiedlowe i przejrzyste lasy w kierunku Kopein. Ta mała, lekko podwyższona osada jest punktem startowym i nazwą 1,1-kilometrowego singletracku o średnim stopniu trudności na północnych zboczach Mittagskogelu.
Zbyt szybko klasyczny, naturalny szlak, dla którego kierownik projektu Lake.Bike Andi Holzer musiał kiedyś zebrać podpisy aż 98 (!) właścicieli ziemskich, przemknął pod naszymi oponami. Jeszcze w 2016 roku miał on prawie dwa kilometry długości, jednak natura odzyskała najwyższy segment wraz z dramatycznie wyglądającym przekroczeniem koryta strumienia raz za razem.
Krótki okrzyk „Juhuuu!“ od fotografa Erwina i pierwsza część, stosunkowo prosta, leśna przecinka przez wciąż dość kruche i luźne wapienne oraz dolomitowe skały Karawanków, została pokonana. Rozbawione „Hui!“ od Lukasa i już druga, bardziej zabawna część z kilkoma niewielkimi bandami, skocznymi garbami i okazjonalnymi korzeniami, przeszła do historii.

Z przestronnego tarasu tej górskiej restauracji, wkomponowanej w północne stoki Karawanek i znanej ze swoich specjałów z dziczyzny, można podziwiać fantastyczny widok na Kotlinę Villach: od zamkowej areny Finkenstein przez dolinę Gail aż po Dobratsch; lub od miasta powiatowego przez jezioro Faak aż po Gerlitzen i położone na północnym zachodzie, jeszcze wyższe Nockberge.
Jednak dla naszych celów bardziej niż panorama przed restauracją interesowało nas to, co działo się za Baumgartnerhof. Bowiem w 2019 roku otwarto tam to, co dziś stanowi serce Trailcenters Faaker See: trasy na Baumgartner Höhe, dawnym prywatnym ośrodku narciarskim przy górskiej gospodzie.

Z dwoma flowtrailami Flowgartner i Lowgartner – jako hołd dla otwartego właściciela gruntów, wiele ścieżek nosi w nazwie część Baumgartner – wszystko zaczęło się pięć lat temu. To oznaczało ponad trzy kilometry przyjaznej rodzinom, płynnej zabawy na torze marmurowym, urozmaiconej wyjątkowymi widokami na dolinę Drawy i jezioro.
W następnym roku pojawił się ręcznie wykonany Blairwitch, pierwszy trudny szlak leśny; korzenny, kamienisty, zabawny, wąski, a w najniższej części przyprawiający o szybsze bicie serca blisko Rotschnitzabach, kolejnego dopływu jeziora Faaker.

Do tego momentu za projektowanie i wykonanie odpowiadał międzynarodowo uznany projektant parków Cody Ferris-Heath wraz ze swoją ekipą budującą szlaki z Innsbrucka. Planowanie dalszej ekspansji również pochodziło z rąk Trailtech.at.
Kopanie przejęli jednak już odpowiednio przeszkoleni miejscowi. Od tego czasu na Baumgartner Höhe buduje się szybciej, niż lokalna organizacja turystyczna jest w stanie drukować zaktualizowane mapy szlaków lub instalować kompleksowe tablice informacyjne.

Linkgartner, Ffargartner, Airgartner, Sidegartner … im bardziej studiowaliśmy mapy, tym bardziej mieliśmy mętlik w głowie. A im częściej wracaliśmy na centralny parking przed gospodą, tym bardziej stawało się jasne, że Baumgartner Höhe, ze swoją obecnie najszerszą ofertą, może przyciągnąć i zachwycić rowerzystów górskich każdego rodzaju.
Tam pedałowały dzieci na rowerkach 14-calowych w stylu Ninja-Turtle obok emerytów na najnowocześniejszych e-MTB. Tatusiowie z wyraźnym zamiłowaniem do szlaków ciągnęli na holach swoje doskonale wyposażone dzieci, mama z przodu z dziecięcym fotelikiem mknęła przez zakręty, z których dochodziły radosne piski. Pary w trampkach odkrywały na nieco starszych hardtailach, co dziś oznacza jazda terenowa. A pomiędzy nimi młodzież z Austriackiej Kadry Narodowej Cross Country szalała w górę i w dół w ramach treningu technicznego.

A propos w górę: Aby dostać się na górę do wejść na szlaki, od 2023 roku, oprócz dwóch początkowo dość stromych szutrowych ścieżek, dostępny jest szlak podjazdowy Upgartner.
O łagodnym nachyleniu i z wieloma, czasami nieco węższymi zakrętami, prowadzi on przez teren ku górze, oferując przy tym miłe widoki na dalsze szlaki, od Com- i Shortgartner, przez Sisgartner, aż po Jumpgartner z jego naprawdę imponującymi stołami, step-upami i Shark Fins. A ponieważ przybyliśmy z naszymi rowerami wspomaganymi elektrycznie, mieliśmy wystarczająco dużo czasu podczas podjazdu, aby cieszyć się panoramą.

W duchu Trail Progression Mona zaproponowała nam po dwóch niebieskich flowtrailach czerwony Liftgartner. Już nieco węższy i miejscami usiany kamieniami, oferował również bardziej strome odcinki.
Całkiem niezła rozgrzewka przed Flowduro, jeszcze węższą, bardziej naturalną zabawą w zakrętach, gdzie płynne pokonanie wymaga czasem naprawdę solidnego rozpędu.
Na zakończenie, po tym jak wspomniany wcześniej Blairwitch nie sprawił nam problemów, odważyliśmy się na stosunkowo ciemnoczarny Sengartner – i miejscami chętnie byśmy zawrócili, gdyby tylko nachylenie stoku na to pozwalało. Stworzony pod kierownictwem byłego downhillowca z Villach, Matthiasa Stoniga, ten dziki i wąski, wijący się przez las szlak w stylu old school zawierał takie odcinki jak „Lärchenschikane” czy zaraz następujący, pełen korzeni rosnących na całej szerokości szlaku, które przynajmniej na chwilę kazały nam się zatrzymać lub kompletnie zdezorientowały w kwestii wyboru linii i strategii pokonania.
Jeśli ktoś ma podobne trudności: tuż obok można odzyskać swoją rowerową dumę na również wystarczająco wąskich, stromych i schodkowych zakrętach Blackgartner.

Po tym przypływie endorfin przydało się trochę odetchnąć i spokojnie potoczyć. Przez Turbine Trail, krótki, płynny S2 z wieloma bandami i stolikami, który właściwie prowadzi głównie do Latschacher Trail, dotarliśmy do drogi Altfinkensteiner Straße i, podążając za znakami transferowymi, skręciliśmy w prawo w kierunku Samonigg Trail.
Prawidłowo powinno się powiedzieć "w górę", ponieważ kto chce podziwiać fantastyczny widok z nadajnika powyżej gospodarstw Samonigg, musi najpierw wspiąć się w stronę nieba. Niemal zaskoczeni otwierającą się nagle panoramą, usiedliśmy po brutalnym, luźno żwirowym stromym podjeździe, patrzyliśmy i podziwialiśmy, rozmawialiśmy i planowaliśmy.

Upragnione lody musieliśmy sobie odpuścić, jak zdaliśmy sobie sprawę w tej chwili, bo wskazówki zegara zbliżały się już do wpół do szóstej, a przed nami było jeszcze do docenienia drugie, bardziej ponure brzegi jeziora z ich pasami trzcin, plażami i – tak, naprawdę dwoma! – pumptrackami. "Ale może uda się, żebyśmy zjedli kolację na Taborze?", zauważyła Mona, wskazując na charakterystyczne wzniesienie na wschodnim brzegu jeziora, gdzie czerwone parasolki wskazywały na atrakcyjne miejsce na kolację z widokiem na zachód słońca.
Żeby uprzedzić fakty: Nie udało się, bo wróciliśmy na brzeg Egger dopiero tak późno, że brakowało nam motywacji na ostatni podjazd, mimo wsparcia silnika. Jednak z restauracją Strandcamping Anderwald, podobnie jak nasza baza Lake.Bike Basecamp i w ogóle jeden z najwcześniejszych i najbardziej zaangażowanych partnerów projektu MTB, znaleźliśmy więcej niż godne zastępstwo. Powiem tylko: karyncki łosoś i ritschert, wok z ekologicznej polędwicy wołowej lub talerz domowy Anderwald.

Drugi dzień w regionie Lake.Bike zaczyna się, poza pełną miłości i kreatywności paradą śniadaniową gospodarzy Theresienhof, od kolejnego miłego gestu: nocny deszcz ustał, więc prawdopodobnie uda nam się również odkrywać szlaki wokół Jeziora Ossiach z suchym tyłkiem.
„Przynajmniej, jeśli odpuścicie sobie Matschy Trail“, śmieje się Mona, która dziś jest zajęta czymś innym i dlatego przekazuje przewodnictwo Raphaelowi.

Raphael, wykwalifikowany mechatronik. Raphael, trener zdrowia i fitnessu. Raphael, budowniczy szlaków, doradca żywieniowy, instruktor EMS, instruktor MTB … różnorodne wykształcenie i zawodowe filary wydają się być normą wśród przewodników MTB z regionu Lake.Bike, z których większość organizuje się w Ride Company Herwiga Kamniga.
Doceniamy to jako gwarancję poszerzania horyzontów. Pan Marko, na przykład, mógłby przekazać nam, rodzicom dzieci stawiających swoje pierwsze kroki w sporcie, swoje bogate doświadczenie zdobyte w ramach licznych kursów szkolnych, treningów klubowych i obozów młodzieżowych. Mógłby nas, jako uczeń renomowanych budowniczych szlaków takich jak Tommy Squibb czy Cody Ferris-Heath, szczegółowo wprowadzić w sztukę drenażu lub budowy zakrętów. Równie dobrze moglibyśmy z nim jednak dyskutować o sensie lub bezsensie suplementów diety albo o niektórych problemach inżynierii mechanicznej.

Ciekawostka: Kariera Raphaela w Lake.Bike rozpoczęła się tam, gdzie całe przedsięwzięcie MTB miało swój początek: w Villacher Area One.
Tak nazywał się teren treningowy o niskim progu wejścia, znajdujący się na prywatnym gruncie rodziny Kamnig na Kumitzbergu, w bezpośrednim sąsiedztwie miasta. Syn Herwig, ówczesny przewodniczący stowarzyszenia Radlager, rozpoczął jego budowę w 2015 roku, wspierany przez wielu wolontariuszy, a koordynator ds. rowerów i ekspert MTB Andreas Holzer z regionalnego związku turystycznego promował i kontynuował ten projekt.
Gdy poszukiwano osoby do pomocy na osiem godzin tygodniowo, młody ojciec przebywający na urlopie wychowawczym zdecydował się na tę ofertę. "W końcu mogłem budować trasy legalnie i bez kominiarki, co mnie bardzo zaintrygowało", wspomina z przymrużeniem oka czterdziestokilkulatek.

Ku jego i wielu innych wielkiemu żalowi, Area One została w tym roku zamknięta. Ze względu na brak miejsc parkingowych i skargi mieszkańców, obszar ten od początku był krytykowany. Wiatrołomy dopełniły dzieła zniszczenia – albo może było odwrotnie.
Przynajmniej: Nowy pumptrack oferuje godną alternatywę, choć niedostępną samodzielnie dla dzieci z miasta. Centrum szlaków Ossiacher See również dysponuje specjalnym terenem treningowym, gdzie zarówno dzieci, jak i dorośli mogą stawiać pierwsze kroki, zaczynać i stopniowo rozwijać swoje umiejętności.

Tego wszystkiego i więcej dowiadujemy się, pedałując leśną drogą do wejść na trasy i później niektórymi stromymi uliczkami.
W lokalnym centrum tras nie ma dedykowanego szlaku podjazdowego, ale znajduje się on na liście życzeń Raphaela dotyczących przyszłych budowli. Ci, którzy przyjeżdżają bez wsparcia silnika, mają miejscami sporo do zrobienia, ponieważ północna strona Ossiacher Tauern, na której zalesionym zboczu koncentrują się trasy, opada dość stromo w kierunku brzegu jeziora.
„Nic nie szkodzi, po prostu nie wjeżdża się tak często“ … „albo zatrzymuje się wcześniej“, odpowiedzą nam później z uśmiechem kierownik projektu Andreas Holzer i jego żona Sandra, kiedy poddamy w wątpliwość dostępność niektórych odcinków dla rowerzystów bez wspomagania. Chwała karynckiej wygodzie!

Czy to przez ciemnozielone, niemal fiordowe chmury, jezioro Ossiacher leży u naszych stóp. Naprzeciwko wznosi się Gerlitzen ze swoją kolejką kabinową, wzdłuż której PROlitzen Trail rzuca się direttissima w dół – prawie cztery kilometry długości i niemal 1.000 metrów przewyższenia.
Tommy Squibb wraz ze swoimi budowniczymi tras, znanymi również z Innsbrucka, Bad Kleinkirchheim czy Kranjska Gora, zaprojektował tę trasę downhillową, którą można polecić jedynie absolutnym ekspertom. Trochę się wahamy, słuchając wywodów Raphaela na temat jej charakterystyki i stanu, i potajemnie jesteśmy całkiem zadowoleni, że możemy wskazać na niestety nieodpowiedni sprzęt.

Że znów będziemy się przesuwać od łatwego do wymagającego, czyli od niebieskiego do czarnego, idealnie nam pasuje. I tak pełni dobrego humoru zaczynamy od szlaku Van Duren. „Flowtrail, ale zabawny!“, jak zapewnia nas z lekką ironią, uśmiechając się, Raphael.
I rzeczywiście, S1 to szeroka, perfekcyjnie ukształtowana i wyrównana ścieżka falista, na której wszystkie stoły, step-upy i double można ominąć lub przejechać. Wszystko to jednak w tak płynny i miękki sposób, że pojawia się prawdziwa radość, a pedałowanie i hamowanie stają się niemal zbędne, podczas gdy oczy mają czas, by spojrzeć na migoczące w oddali jezioro Ossiacher See.

Przez kolejny szlak Sansily można w zawrotnie wielu zakrętach stosunkowo łatwo wrócić nad brzeg jeziora, nawet jako początkujący. Kto dobrze poradzi sobie z tą orgią szybkich, szerokich zakrętów oraz tych bardziej wymagających, węższych, jest gotów na kolejny krok.
Bowiem szlak Andy, na który trzeba najpierw ponownie podjechać, już ogranicza się do znacznie węższej trasy. Miejscami z ziemi wystają tam kamienie, a praca ciałem i hamowaniem jest konieczna, aby płynnie pokonywać nagłe zmiany kierunku, bardziej strome bandy i wyższe fale. Prawdziwie flowowy, puszysty rollercoaster!

Jesteśmy gotowi na czarny poziom. Na samym końcu Trail Progression i również jeziora znajduje się Huby Trail, sklasyfikowany jako trudny S3 ze względu na liczne ostre zakręty, wysokie stopnie, pochyłe korzenie i strome odcinki.
Idziemy dalej, nie bez powodu – żołądki już burczą – ale nie wychodzimy poza Parthy Trail – „a liabs Wegele” według Raphaela. Gdy wjeżdżamy na wymagający naturalny szlak z jego stopniowymi, ciasnymi zakrętami, zaskakującymi progami, wbudowanymi skokami, ale także płynnymi odcinkami bez korzeni czy kamieni, przypadkowy przechodzień zatrzymuje się, aby na żywo obejrzeć spektakl – jeszcze jakieś pytania?

Nam wydaje się w każdym razie, że te 900 prawdziwych metrów S3 zasłużyły na porządny obiad.
Przez Cody, najlepszego konia w stajni, zjeżdżamy w dół przez kilka ostatnich band i fal na otwartej, płaskiej łące terenu treningowego, prosto do ogródka restauracyjnego Restauracji Martinz w Terrassen Camping nad jeziorem Ossiach, gdzie na koniec odwiedza nas także Andy Holzer z rodziną, główny organizator.