Lake.Bike Villach

Vlug flitst de Tremmel over het bruine, gebogen oppervlak. Een rechte lijn naar rechts, een schuine naar beneden, nog een diagonaal van het verderop gelegen uiteinde naar de zo ontstane punt. Daarna volgen kleine boogjes. Eén, nog een; na een korte herpositionering van de hand boog nummer drie, vier, vijf.
Met geoefende bewegingen tovert Mona een van haar kunstwerkjes op het voor haar geplaatste ei. Niet te diep, zodat de schaal heel blijft. Niet te oppervlakkig, zodat alles goed zichtbaar is. Vervolgens gaat het kunststukje samen met talloze andere, individuele creaties de eierkoker in.
"Hier, voor jou!" reikt de 29-jarige het precies zachtgekookte meesterwerk korte tijd later aan Lukas over de ontbijttafel met een stralende glimlach. "Zodat jij in elk geval aan je ijs komt."

Om dit gebaar beter te begrijpen moet je weten: de dag ervoor hadden we gedroomd van een bezoek aan softijsmaker Millonig, een in Techanting gevestigde regionale beroemdheid. We hadden er echter – tot Lukas' (grotendeels gespeelde) teleurstelling – te lang op de trails geaarzeld. Of we het vandaag gaan halen, staat nog in de sterren.
In liefdevolle handarbeid heeft de junior-bazin van Theresienhofs, ons Lake.Bike Basecamp in Petschnitzen nabij de Faaker See, voor Lukas alvast een perfecte softijs-miniatuur op het ontbijtei getoverd. Net zoals zij elke ochtend haar gasten samen met mama Brigitte een bijzondere start van de dag bezorgt, met veel hart, smaak en een flinke portie artistiek talent.

Al deze korte situering belooft een hoop afwisseling en aantrekkelijke extra's voor potentiële Lake.Bike-gasten.
Het wordt grenzeloos leuk als je bedenkt dat Shuttle-diensten bikers op verzoek van hier naar daar brengen; als je weet dat fietsbussen naar vier bestemmingen rijden, waaronder het Italiaanse Tarvis en het Sloveense Bled, en een uitstapje naar een echt goede koffie daardoor ook voor minder getrainden probleemloos mogelijk wordt – temeer daar het busticket met de Erlebnis CARD aanmerkelijk goedkoper is.
De S-Bahn vervoert mensen die in het bezit zijn van deze gastenkaart van de regio Villach helemaal gratis; er hoeft hier alleen voor het fietsticket betaald te worden.

En wie eigenlijk gekomen is om te zwemmen of te wandelen, maar door de aanblik van menigeen die speciaal uitgerust is spontaan zin krijgt in mountainbiken, vindt tal van shops en verhuurders die graag met geschikt materiaal uit de voeten helpen. Ook en zelfs bij de pumptrack in Drobollach, de jongste en in zijn omvang zeker indrukwekkende attractie.

Mona had de pas een paar weken geleden geopende, 4.000 vierkante meter grote faciliteit bij de Soccerzone, niet ver van Panorama Beach, natuurlijk ook op de lijst staan van dingen die ze ons tijdens haar Faaker See-highlightsronde wilde laten zien.
Maar voorlopig bewogen we ons klassiek trappend in plaats van trendy pumpend. Want hoewel beide meren elk een soort epicentrum hebben op het gebied van aangelegde trails, waar een dicht netwerk van paden zich op weinig ruimte concentreert, liggen met name in het Trailcenter Faaker See enkele lonende opties ook wat verder verspreid. Wie ze wil bereiken, moet dus trappen – los daarvan dat er in de regio, met uitzondering van de gondel voor de downhill vanaf de Gerlitzen, toch geen klimondersteuning voor bikers is.

Via het NaturAktiv Park Aichwald met zijn weelderig groen en de Worounitza, een van de drie beekjes die het Faaker See voeden, gingen we door woongebied en lichte bossen richting Kopein. Dit kleine, licht verhoogde gehucht is de toegang en naamgever van een 1,1 km lange singletrail van gemiddelde moeilijkheidsgraad in de noordelijke uitlopers van de Mittagskogel.
Veel te snel gleed de natuurgetrouwe klassieker, waarvoor Lake.Bike-projectleider Andi Holzer ooit de handtekeningen van 98 (!) grondeigenaars moest verzamelen, onder onze banden door. In 2016 nog gepresenteerd met bijna twee kilometer totale lengte, heeft de natuur het bovenste segment inclusief de dramatisch ogende doorgang door het beekbed namelijk een paar keer te vaak teruggeëist.
Een kort "Juhuuu!" van fotograaf Erwin, en het inmiddels geworden deel 1 — een relatief rechtlijnige, bosrijke strook door het hier nog tamelijk broos en losse kalk- en dolomietgesteente van de Karawanken — was voltooid. Een geamuseerd "Hui!" van Lukas, en meteen was ook het speelsere tweede deel met een paar lage bermbochten, leuke sprongetjes en af en toe wortels geschiedenis.

Vanaf het riante terras van dit bergrestaurant, ingebed in de noordhellingen van de Karawanken en bekend om zijn wildspecialiteiten, heb je een fantastisch uitzicht over het Villacher Becken: bijvoorbeeld van de Burgarena Finkenstein via het Gailtal tot aan de Dobratsch; of vanaf de districtshoofdstad over de Faaker See naar de Gerlitzen en naar de noordwestelijk aansluitende, nog hogere Nockberge.
Meer nog dan het panorama vóór het huis interesseerde voor onze doeleinden echter wat zich als het ware achter de Baumgartnerhof afspeelde. Want in 2019 werd daar geopend wat vandaag het hart van het Trailcenter Faaker See vormt: de trails op de Baumgartner Höhe, het voormalige privé-skigebied van het berggasthof.

Het begon vijf jaar geleden met de twee flowtrails Flowgartner en Lowgartner – als herinnering aan de toegankelijke grondeigenaar dragen veel van de paden deels de naam Baumgartner –. Dat vormde samen meer dan drie kilometer gezinsvriendelijk, vloeiend knikkerbaanplezier, afgewisseld met unieke uitzichten over het Drautal en het meer.
Het jaar daarop volgde met de met de hand gebouwde Blairwitch de eerste moeilijke bos-trail; vol wortels, stenig, speels, smal, en in het onderste deel hartkloppend dicht langs de Rotschnitzabach, een andere aanvoer van het Faakermeer.

Tot hiertoe tekende de internationaal gerenommeerde parkontwerper Cody Ferris-Heath met zijn Innsbruckse trailbouw-crew voor ontwerp en uitvoering. En ook de planning voor verdere uitbreiding kwam nog uit de pen van Trailtech.at.
Het graven namen echter al snel de intussen voldoende opgeleide locals over. En sindsdien wordt er op de Baumgartner Höhe sneller gebouwd dan het toeristenbureau bijgewerkte trailkaarten kan drukken of volledige overzichtsborden kan plaatsen.

In lijn met de Trail Progression raadde Mona ons na de beide blauwe Flowtrails de rode Liftgartner aan. Al wat nauwer aangelegd en hier en daar met stenen doorspekt, bood hij ook al enkele steilere passages.
Geen slechte opwarmingsoefening voor de Flowduro, een nog smallere, natuurgerichtere bochtenpret, waarvoor je voor een vlotte uitvoering soms flink tempo moet meenemen.
Als kroon op de dag waagden we ons, nadat de hierboven al genoemde Blairwitch geen problemen had gegeven, aan de tamelijk donkerzwarte Sengartner – en hadden op bepaalde stukken graag willen omkeren als de helling dat toegestaan had. Onder Ägide des Villacher Ex-Downhillers Matthias Stonig ontstaan, bevatte dit wild en smal door het bos kronkelende old-school aanbod passages als de „Lärchenschikane“ of de direct aansluitende, over de volledige wegbreedte uitgroeiende wortelstronk, die ons op zijn minst deden aarzelen of zelfs compleet radeloos maakten wat betreft lijnkeuze en aanpak.
Wie hetzelfde meemaakt: direct daarnaast kun je je biker-eer redden op de eveneens behoorlijk nauwe, steile en getrapte bochten van de Blackgartner.

Na die endorfineboost deed even bijkomen en rustig uitrollen goed. Over de Turbine Trail, een korte, flowy S2 met talrijke bankings en tables, die eigenlijk vooral de verbinding vormt naar de Latschacher Trail, bereikten we de Altfinkensteiner Straße en sloegen we, de transferborden volgend, spoedig rechtsaf richting Samonigg Trail.
Strikt genomen zou het natuurlijk "omhoog" moeten heten, want wie van het fantastische uitzicht vanaf de zendmast boven de Samonigg-boerderijen wil genieten, moet eerst omhoog. Bijna wat overrompeld door het plotseling opengaande panorama gingen we na de brute, los met grind bedekte steile helling zitten, keken vol verbazing, praatten en planden.

Het langverwachte ijs konden we, zoals we op dat moment beseften, op onze buik schrijven: de wijzers van de klok stonden al op half zes en we moesten ook nog de overzijde van het meer met zijn rietgordels, zwemstranden en – ja, inderdaad twee! – pumptracks voldoende waarderen. "Maar misschien lukt het nog om op de Tabor te gaan dineren?", wees Mona naar een markante verheffing aan de oostkant van het meer, waar rode parasolletjes duidden op een aantrekkelijke plek voor zonsondergangs-culinaria.
Om het maar meteen voorop te nemen: het lukte niet, want we kwamen pas zo laat weer aan de Egger-oever aan dat ons de motivatie ontbrak voor een laatste klim, ondanks motorondersteuning. Met het restaurant van Strandcamping Anderwald, dat ons onderkomen Lake.Bike Basecamp is en in elk geval een van de vroegste en meest betrokken partners van het MTB-project, vonden we echter meer dan waardig vervangend eten. Ik noem alleen: Kärntner Laxn en Ritschert, wok van biologisch rundvlees of de Hausplatte Anderwald.

Dag twee in de Lake.Bike-regio begint, naast de liefdevol-creatieve ontbijtei(s)parade van de Theresienhof-gastvrouwen, met een andere vriendelijke geste: de nachtelijke regen is gestopt, we zullen waarschijnlijk ook de trails rond de Ossiacher See met droge billen kunnen verkennen.
„Althans, als jullie de Matschy Trail overslaan“, lacht Mona, die vandaag elders bezig is en daarom de gidsen-estafettestok aan Raphael overdraagt.

Raphael, de opgeleide mechatronica-monteur. Raphael, de gezondheids- en fitnesstrainer. Raphael, de trailbouwer, voedingsdeskundige, EMS-instructeur, MTB-trainer … meerdere opleidingen en beroepsmatige pijlers lijken gebruikelijk te zijn bij de MTB-gidsen van de Lake.Bike-regio, van wie de meesten zich organiseren in de Ride Company van Herwig Kamnig.
We waarderen dat zeer als gegarandeerde verbreding van onze horizon. De goede heer Marko bijvoorbeeld zou ons, ouders van Taferlklasslers, zijn rijke ervaring die hij in talloze schoolcursussen, clubtrainingen en jeugdkampen heeft opgedaan in de omgang met (on)willige sportende kinderen kunnen doorgeven. Hij zou ons, die bij gerenommeerde trailbouwers als Tommy Squibb of Cody Ferris-Heath als het ware in de leer zijn gegaan, gedetailleerd kunnen inwijden in de kunst van het aanleggen van drainage of het bouwen van bochten. Eveneens valt met hem het nut of de onzin van voedingssupplementen te bespreken, evenals sommige problematiek binnen de werktuigbouwkunde.

Leuk weetje: Raphaels Lake.Bike-carrière begon daar waar het MTB-project zijn oorsprong vond: in de Villacher Area One.
Zo heette een laagdrempelig aangelegd oefenterrein op privéterrein van de familie Kamnig op de Kumitzberg, vlakbij de stad. Zoon Herwig, destijds voorzitter van de vereniging Radlager, was in 2015 - gesteund door veel vrijwilligers - met de bouw begonnen; bike-coördinator en MTB-topper Andreas Holzer van het toerismebureau dreef het aan en zette het voort.
Toen men een hulpkracht voor acht uur per week zocht, greep de jonge vader, die toen in ouderschapsverlof was, zijn kans. "Eindelijk eens niet illegaal en met bivakmuts trails te hoeven bouwen sprak me aan", herinnert de middenveertiger zich met een knipoog.

Tot zijn en tot groot verdriet van velen werd de Area One dit jaar gesloten. Vanwege gebrek aan parkeerplaatsen en klachten van omwonenden stond het terrein vanaf het begin onder vuur. Door omgewaaide bomen door de wind kreeg het nu de genadeslag — of misschien werkte het juist andersom.
In elk geval: met de nieuwe pumptrack is er een waardig alternatief in de regio, ook al is het voor kinderen uit de stad niet zelfstandig bereikbaar. En het Trailcenter Ossiacher See beschikt eveneens over een speciaal oefenterrein waarop de beroemde eerste trapjes, het beginnen en het stapsgewijs opbouwen voor groot en klein goed mogelijk zijn.

Dat alles en meer ontdekken we terwijl we de bosweg naar de ingangen van de trails en later menige zijweg omhoog trappen.
Een eigen uphill-trail is er niet in het plaatselijke trailcenter, maar die staat wel op Raphaels verlanglijstje voor toekomstige aanleg. Wie zonder motorondersteuning komt, heeft daardoor op sommige stukken flink te doen, tenslotte loopt de noordzijde van de Ossiacher Tauern, waarop de trails zich op de beboste helling concentreren, behoorlijk steil af richting het meer.
„Maakt niks uit, rijdt je gewoon niet zo vaak omhoog“ … „of keert eerder om“, zullen ons later projectleider Andreas Holzer en zijn vrouw Sandra grijnzend tegenwerpen, toen we de geschiktheid van sommige passages voor recreatieve Bio-bikes in twijfel trokken. Een ode aan de Karinthische gezelligheid!

Onder de nog hangende wolken, donkergroen, bijna fjordachtig, ligt de Ossiacher See aan onze voeten. Aan de overkant torent de Gerlitzen met haar Kabinenbahn, waarover de PROlitzen Trail direttissima naar beneden stort - bijna vier kilometer lang en bijna 1.000 hoogtemeters steil.
Tommy Squibb met zijn trailbouwers, bij insiders bijvoorbeeld ook bekend uit Innsbruck, Bad Kleinkirchheim of Kranjska Gora, heeft deze alleen voor absolute kenners aan te bevelen downhill-route aangelegd. We slikken even bij Raphaels uiteenzetting over hun karakter en gesteldheid en zijn stiekem best blij dat we naar de helaas ongeschikte uitrusting moeten verwijzen.

Dat het ons opnieuw goed uitkomt om ons van makkelijk naar uitdagender of van blauw naar zwart op te werken, helpt ons ook. En zo beginnen we vol goede moed met het Van Duren Trail. „Een flowtrail, maar leuk!“, zoals Raphael ons, niet geheel onironisch glimlachend verzekert.
En inderdaad is de S1 een brede, perfect gevormde en keurig onderhouden golflijn, waarop alle Tables, Step-ups en Doubles kunnen worden omzeild of overgerold. Dit alles echter zo vloeiend en zacht dat het echt plezier geeft en trappers en remmen vrijwel werkloos blijven, terwijl de ogen ook tijd hebben om naar het opflitsende Ossiacher See te kijken.

Via de aansluitende Sansily Trail bereik je in duizelingwekkend veel bochten, ook als beginner, vrij eenvoudig weer de oever van het meer. Wie deze orgie van snelle, ruime en meer inzet vereisende, engere bochten eveneens goed beheerst, is klaar voor de volgende stap.
Want de Andy Trail, waarvoor je eerst weer omhoog moet trappen, beperkt zich al tot een duidelijk smallere padbreedte. Op sommige stukken steken ook stenen uit de grond en wordt er om lichaams- en remwerk gevraagd om soepel door de plotseling opduikende richtingswissels, steilere bermbochten en hogere golven te komen. Een werkelijk flowende, luchtige achtbaan!

We zijn klaar voor het zwarte niveau. Helemaal aan het einde van de trailprogressie en ook van het meer ligt de Huby Trail, vanwege talrijke haarspeldbochten, hoge treden, scheve wortels en steile passages als S3 (moeilijk) geclassificeerd.
We komen, niet in de laatste plaats omdat onze magen al knorren, echter niet verder dan de Parthy Trail – „a liabs Wegele“ volgens Raphael. Als we de pittige natuurtrail inrijden met zijn trapachtige, nauwe bochten, verrassende treden, verspreid voorkomende sprongen, maar ook flowende tussenstukken helemaal zonder wortels of stenen, blijft een toevallige voorbijwandelaar extra staan om het spektakel live te bekijken – nog vragen?

Wij vinden in ieder geval dat we onze lunch met deze 900 echte S3-meter dubbel en dwars hebben verdiend.
Via Cody, het beste paard in de stal, scheuren we in een paar laatste bermbochten en golfjes over de open, vlakke wei van het oefenterrein naar beneden, rechtstreeks het terras van Restaurant Martinz in op Terrassen Camping am Ossiacher See, waar ons tot slot ook nog de drijvende kracht Andy Holzer met zijn familie een bezoek komt brengen.