Centurion No Pogo R Karbon 2026

W Sasbachwalden jeszcze nigdy nie byłem. Nie że region nie miał swoich uroków - dolinę Renu uważam obiektywnie za piękną, to świetny rejon dla miłośników rekreacyjnej jazdy na rowerze. Miejscowość jednak nie leży bezpośrednio w dolinie, lecz na pewnej wysokości, bezpośrednio przy zachodnich stokach Schwarzwaldu. Z hotelnego tarasu rozciąga się wspaniały widok aż po Wogezy; przy odrobinie wyobraźni w dobrej pogodzie można dostrzec nawet wieżę kościoła w Strasburgu. Jednak nie dla tych rozległych widoków tu przyjechałem. Nie, celem przedsięwzięcia jest prezentacja nowego No Pogo R Carbon, flagowego modelu Centurion.

I na pierwszy rzut oka robi solidne wrażenie. Czysto optycznie No Pogo w ciągu ostatnich pięciu lat z — bądźmy szczerzy — brzydkiego kaczątka przeobraziło się w prawdziwego łabędzia. Wyraźne prowadzenie linii, atrakcyjna wizualnie sylwetka i ogólnie masywne pojawienie się mówią jednoznacznie: Centurion nie musi się ukrywać za większymi producentami. Zespół projektowy odrobił swoją pracę, rower jest schludnie zaprojektowany. Wiele rozwiązań zna się z innych rowerów, na przykład klasyczny czterozawiasowy układ z leżącym amortyzatorem i progresywną kinematyką.
To już znamy z poprzedniej iteracji. Również tym razem postawiono na ten sprawdzony układ. Geometria jest, co niespecjalnie dziwi, podobnie jak w wszystkich rowerach tej kategorii, nastawiona na zjazdy — czyli: slack & low. Kto interesuje się liczbami, niech zerknie na wykresy geometrii.

Geometria

Wsiadam więc w siodło tego pięknego kolosa i nie jestem zaskoczony. Wygląda na High-End, tak też się go czuje. Kosztuje? 8.990 Euro za topowy model z dużą baterią - nie odstrasza mnie to.

Za tę cenę dostaje się tu całkiem porządny pakiet, nastawcie uszu: Bosch Performance CX dostarcza do 100 Nm, akumulator jest dostępny albo w wersji 800 Wh, albo 600 Wh, jest zamontowany wyświetlacz, a dodatkowy pilot siedzi na kierownicy. W zawieszeniu z tyłu swoje zadanie wykonuje Fox Float X2 Factory, z przodu 38 Factory – oba oczywiście w złotym kolorze, bo przecież nie jesteśmy mięczakami, lecz prawdziwymi miłośnikami ostrej jazdy. Zmiana biegów — jeśli potrzeba — odbywa się za pomocą XT Di2, hamowanie zapewniają hamulce TRP EVO Pro. E-bike jak z podręcznika. Przy okazji waga ma wynosić zgrabne 24 kilogramy.

Trzeba to zresztą w dużej mierze zawdzięczać całkowicie nowej ramie z carbonu, która waży zaledwie 2 795 gramów – tak mi powiedziano, nie ważyłem jej. W każdym razie: ta rama oferuje w pełni zintegrowane prowadzenie linek, co jest przyjemne dla oka. Mechanicy uważają to za mniej fajne, ale nieważne. Czy w ogóle ktoś majstruje przy e-rowerach?

Ponieważ te 24 kilo na zjazdach potrafią całkiem przyspieszyć, Centurion poszerzył tylny trójkąt, żeby zwiększyć sztywność ramy. Dodatkowo w tylnej części zastosowano łożyska kulkowe dwurzędowe dla dłuższej żywotności. Oczywiście wszystkie rowery mają sztyce regulowane (dropper-post); w zależności od rozmiaru ramy mają one skok od 150 do 230 mm. Fajnie.

No Pogo nie jest pierwszym e-rowerem, na którym siedziałem, i prawdopodobnie nie będzie też ostatnim. To, co jednak na pewno pozostanie w mojej pamięci, to piękne trasy, które na nim przejechałem. Rower nie wymaga szczególnych umiejętności, by nim jeździć. Niezależnie czy ma się 15 czy 75 lat, z No Pogo praktycznie nie można się pomylić.

Konsekwentna integracja — czy to wyświetlacz Kiox na górnej rurze, tylne światła w tylnej części ramy, czy osłona akumulatora — sprawia, że rower wygląda na wysokiej klasy, a geometria i zachowanie podczas jazdy potwierdzają to wrażenie. Solidny rower.

Decyzję, by silniej postawić na e-rowery i mniej więcej pozostawić resztę oferty w historii, mogę zrozumieć z czysto ekonomicznego punktu widzenia. Rynek e-rowerów kwitnie, ludzie tego chcą. Chleb i igrzyska.

Z drugiej strony nie sądzę, by to No Pogo choćby w najmniejszym stopniu miało potencjał, by nawiązać do statusu legendy pierwszej generacji z 1996 roku. Jak miałoby? Sport, który kiedyś dla uproszczenia nazywaliśmy mountainbikingiem, już nie istnieje w tej formie. Już w połowie lat 90. pod tym pojęciem zbierały się różne dyscypliny — od cross country przez downhill aż po trial i wiele innych.

No Pogo to nie sprzęt sportowy, lecz urządzenie rekreacyjne, i to jest w porządku. Szkoda tylko, że rozwój klasycznego roweru został całkowicie porzucony.