Centurion No Pogo R Carbon 2026

Ik was nog nooit eerder in Sasbachwalden. Niet dat de regio niet haar charmes heeft - de Rijnvallei vind ik objectief mooi, een geweldige streek voor recreatieve fietsers. Het dorp ligt echter niet direct in het dal, maar halverwege, direct aan de westelijke uitlopers van het Zwarte Woud. Vanaf het hotelterras geniet je van een prachtig ver uitzicht tot aan de Vogezen; zelfs de kerktoren van Straatsburg is bij goed weer met wat fantasie te zien. Voor het mooie uitzicht ben ik echter niet hierheen gekomen. Nee, de reden van mijn komst is de presentatie van de nieuwe No Pogo R Carbon, het vlaggenschip van Centurion.

En het maakt op het eerste gezicht een solide indruk. Puur optisch heeft het No Pogo zich in de afgelopen vijf jaar van een — laten we eerlijk zijn — lelijk eendje ontpopt tot een echte zwaan. De heldere belijning, de visueel aantrekkelijke silhouet en de over het algemeen robuuste uitstraling spreken een duidelijk taal: Centurion hoeft zich niet achter grotere fabrikanten te verbergen. Het ontwikkelingsteam heeft zijn huiswerk gedaan, de fiets is strak ontworpen. Veel oplossingen kent men van andere fietsen, zoals bijvoorbeeld de klassieke vierstangsophanging met liggende schokdemper en progressieve kinematica. Dat kent men al sinds de laatste iteratie. Ook dit keer zet men in op deze blijvertje. De geometrie is, weinig verwonderlijk, zoals bij alle bikes in deze categorie op afdalen afgestemd - dat wil zeggen: slack & low. Wie geïnteresseerd is in de cijfers, kan een blik werpen op de Geo-Charts.

Geometrie

Ik hijs me dus in het zadel van dit prachtig gevaarte en ben niet verrast. Ziet eruit als high-end, voelt ook als high-end. Kost? 8.990 euro voor het topmodel met grote accu - schrikt me niet af.

Voor die prijs krijg je hier een flink pakket, even opletten: De Bosch Performance CX levert tot 100 Nm, de accu is er of met 800 Wh of 600 Wh, er zit een display op en een extra remote zit op het stuur. Aan het onderstel doet achteraan een Fox Float X2 Factory zijn werk, vooraan een 38er Factory - beide natuurlijk in goud, want we zijn tenslotte geen watjes, maar echte hardcore-shredders. Geschakeld wordt - indien nodig - via XT Di2, geremd met de TRP EVO Pro. Een e-bike zoals het in het boekje staat. Het gewicht zou trouwens op slanke 24 kilogram liggen.

Geen Pogo R7000

Dat is overigens voor een groot deel te danken aan het volledig nieuwe carbonframe, dat slechts 2.795 gram weegt – dat werd mij gezegd, ik heb het niet nagewogen. Hoe dan ook: dit frame biedt een volledig geïntegreerde kabelgeleiding, wat prettig is voor het oog. Monteurs vinden dat minder tof, maar maakt niet uit. Sleutelt eigenlijk nog iemand aan E‑Bikes?

Omdat die 24 kilo bergaf al flink vaart kunnen maken, heeft Centurion de achterbouw verbreed voor meer frame-stijfheid. Daarnaast zijn er dubbelrijige kogellagers in de achterbouw ingebouwd voor een langere levensduur. Natuurlijk hebben de bikes allemaal dropper-posts; afhankelijk van de framemaat zijn deze dan uitgerust met 150 tot 230 mm veerweg. Cool.

No Pogo R5000

Het No Pogo is niet de eerste e-bike waarop ik gezeten heb, en zal waarschijnlijk ook niet de laatste blijven. Wat me echter zeker zal bijblijven, zijn de mooie trails die ik ermee gereden heb. De fiets vereist geen bijzonder niveau aan vaardigheden om te rijden. Of je nu 15 of 75 bent, met het No Pogo kun je eigenlijk niets verkeerd doen.

De consequent doorgevoerde integratie, of het nu het Kiox-display op de bovenbuis is, de achterlichten in de achtervork of de afdekking voor de accu, laat de fiets hoogwaardig lijken, terwijl de geometrie en het rijgedrag die indruk bevestigen. Een degelijke fiets.

De beslissing om zich sterker op e-bikes te richten en de rest van het line-up min of meer in de geschiedenisboeken te laten verdwijnen, kan ik vanuit puur economisch oogpunt begrijpen. De e-bike-markt boomt, de mensen willen het. Brood en spelen.

Aan de andere kant geloof ik niet dat dit No Pogo ook maar in de verste verte het vermogen heeft om aan de legendestatus van de eerste generatie uit 1996 aan te knopen. Hoe zou dat ook kunnen? De sport die we destijds uit gemakshalve mountainbiken noemden, bestaat in die vorm niet meer. Reeds halverwege de jaren 90 verzamelden zich onder die term allerlei disciplines - van cross-country via downhill tot trial en nog veel meer.

Het No Pogo is geen sportapparaat, maar een vrijetijdsapparaat, en dat is oké. Ik vind het alleen jammer dat de ontwikkeling van de klassieke fiets zonder vervanging is geschrapt.