Propain Ekano 3 AL Enduro getest

Opties, opties, opties - bij Propains Ekano draait veel om de mogelijkheden om de bike individueel te configureren. Bij de nieuwe Ekano begint dat met de keuze van het inzetgebied. Het aluminium frame is identiek (alleen de slag van de demper verandert), maar je kunt kiezen tussen Enduro met 170 mm voor en 160 mm achter en Trail met iets minder veerweg.
Daarna kun je kiezen uit een Avinox M2- of M2S-motor en een vast ingebouwde accu van 600 of 800 Wh.
Pas dan kom je bij de vertrouwde menu-opties voor de keuze van de componenten, een systeem en assortiment waar je simpelweg van moet houden. Afhankelijk van het inzetgebied verschilt de componentenkeuze tussen Trail en Enduro, waardoor de Ekano Trail overeenkomstig lichter kan worden opgebouwd.
Propain blijft zichzelf trouw met de keuze van het veersysteem: het merk houdt vast aan het Pro10-systeem met virtueel draaipunt.

Laten we beginnen met de ware beweegredenen om een bike te kopen: de lak. Alle gekheid op een stokje: de Funky-Oyster-kleurstelling (een van drie beschikbare kleuren) van onze testbike is werkelijk een echte blikvanger. Chic, fascinerend, gewoonweg gaaf — hoe je de overgang tussen conventioneel grijs en glinsterend paars ook wilt omschrijven, er kwamen meerdere positieve reacties op, zelfs midden op de trail van volslagen vreemden.

Dat de trackingfunctie van het display niet achter een paywall verborgen zit en bij het hoogwaardigere display met zeer goed werkende touchfunctie alleen een simkaart vereist, is mooi meegenomen. Voor mij als paranoïde fietsendiefstalvrezer een absoluut pluspunt dat ik meteen zou activeren.

Hulp bij de gedetailleerde afstelling van de vering biedt Propain online niet, afgezien van de aanwijzing in de handleiding dat de sag van de demper tussen 20 en 30% moet liggen. De website adviseert in het algemeen een bereik tussen 25 en 30%. Desgevraagd adviseert Propain voor de Ekano AL Enduro 30% sag, afhankelijk van gewicht, niveau en rijstijl van de rijder.

Een neveneffect van de gemiddeld hoge leverage ratio is de benodigde luchtdruk in de demperkamer. De waarde die ik op de Ekano 3 moet rijden, ligt een stuk hoger dan ik al lange tijd bij vrijwel alle bikes gewend was. Enig speurwerk levert berichten op dat zwaardere rijders mogelijk tegen de maximale luchtdruk van Fox-dempers aanlopen — een punt om bij het bestellen in het achterhoofd te houden.
In het algemeen staan de afdichtingen en lagers van een demper bij hoge luchtdruk onder grotere belasting, ook al is de kwaliteit van dempers de afgelopen decennia aanzienlijk verbeterd — vooral wat de levensduur betreft. Daar staat tegenover dat het systeem van Propain noch een yoke, noch een trunnion-montage heeft en de demper daardoor minder zijdelingse krachten te verwerken krijgt, wat een langere levensduur in de hand zou moeten werken. Waarom bij de Ekano 3 überhaupt voor zo'n hoge leverage ratio is gekozen, die meer negatieve dan positieve eigenschappen met zich meebrengt en eigenlijk al decennialang door de meeste framebouwers wordt vermeden, blijft de vraag — ruimtegebrek zou een verklaring kunnen zijn.
De vering van de Ekano 3 is wellicht ook daarom niet eenvoudig af te stellen. Ik had het gevoel dat de sag minimaal varieerde, afhankelijk van hoeveel of weinig lucht er na het oppompen in de negatieve kamer van de Vivid-luchtdemper stroomde. Daardoor correleert die niet altijd voor de volle honderd procent met de ingestelde luchtdruk en wordt de setup een beetje tricky.

De laadpoort zit boven de motor onder een beschermkap en deed tijdens de reviewperiode zonder bijzonderheden zijn werk — geen gerammel, geen binnendringend vuil.

De trapzit is dankzij de steile zitbuishoek van 78 graden aangenaam efficiënt. Met zijn stevige enduro-afmontage en bijna 25,5 kg zonder pedalen is de Ekano 3 geen lichtgewicht. Bergop kun je dat dankzij de motorondersteuning echter verwaarlozen en stoort het eigenlijk niet, zolang je de bike niet tegen een steile helling op moet duwen, waar zelfs de eenvoudig te activeren en krachtige walk-modus niet meer helpt, of een grote omgevallen boom de weg verspert en de bike gedragen moet worden.
De Ekano is sowieso een zeer capabele klimmer. De lange chainstays helpen om ook op steil terrein de tractie te behouden. De griprijke banden graven zich betrouwbaar in de ondergrond. Zelfs technische, zwarte, specifiek voor klimmen aangelegde routes bedwingt de Ekano zonder problemen; uiteraard helpt de extreem krachtige, maar altijd goed doseerbare Avinox-motor op moeilijke passages.
Met 30% sag en circa 100% anti-squat rond het sag-punt, waardoor de vering ongehinderd kan werken, laat de bike zich ook over ruige trails moeiteloos voorttrappen en slokt hij oneffenheden met gemak en grote gevoeligheid op. Vanzelfsprekend reageert het onderstel met minder sag wat straffer.

Omdat de Ekano mijn eerste kennismaking met een Avinox-systeem is (eindelijk), schieten me enkele opmerkingen te binnen over de vaak gehypete M2S. Bijvoorbeeld: Believe the Hype. De Avinox M2S is naar mijn mening het meest complete full-power-motorsysteem dat momenteel op de markt is. En dat niet per se omdat het de krachtigste relevante motor op de markt is. Het zijn veeleer de aansturing, gevoeligheid en vermogensafgifte die de Avinox tot een van de prettigst rijdende systemen überhaupt maken — ongeacht de modus.

Vergeleken met bepaalde concurrenten schokt het pedaal bij de M2S niet zodra je voet erop rust. Zelfs op steile hellingen kun je met de bike wegrijden zonder dat het achterwiel wild doorspint, en ook wanneer je de bike op de grond neerlegt, levert dat geen probleem op. Evenmin hoef je bang te zijn dat de overrun je bij een verkeerde trapbeweging van een klif afschiet. Lang verhaal kort: de Avinox kan meer kracht leveren dan zijn concurrenten, maar is in elke modus uitstekend onder controle te houden.
Daarbij gebruikte ik de Turbo-modus hoofdzakelijk op echt technische, losse of extreem steile passages waar momentum nodig was, of wanneer het erom ging in korte tijd zo veel mogelijk runs af te werken. Uiteraard trekt de motor in deze setting de accu behoorlijk leeg; in zwakkere modi, die kunnen wedijveren met de krachtigste standen van andere motoren, is het stroomverbruik vergelijkbaar.
De Boost-modus om het maximale aantal newtonmeters op te roepen, gebruikte ik slechts zeer sporadisch op technisch kritieke passages — maar daar was hij wel bijzonder nuttig om me met momentum over lastige plekken heen te helpen.
Verder was ik tijdens het klimmen, en ook in het algemeen, erg gecharmeerd van de Auto-modus, omdat die een behoorlijk breed bereik biedt en uiterst natuurlijk aanvoelt, zonder de bike als een slappe zak te laten aanvoelen.
Dat laatste is precies mijn gevoel wanneer de Eco-modus wordt geactiveerd, waarmee ik mezelf meer dan eens naar huis heb gesleept nadat ik de resterende afstand iets te optimistisch had ingeschat. Daarbij moet gezegd worden dat het systeem gelukkig nog relatief lang blijft werken wanneer de resterende energie op nul procent staat.
Zonder motorondersteuning rijdt de Ekano met onze afmontage overigens alsof je een anker door diepe modder meesleept. De Schwalbe-bandencombinatie levert enorm veel grip, maar zou bij een rolweerstandstest vrijwel zeker geen prijzen winnen. Het hoge totaalgewicht van de bike doet de rest.

Voor de accu laat Propain de keuze tussen een model met 600 en een met 800 Wh, helaas zonder de mogelijkheid van een snelwisselsysteem. De accu is dus volledig geïntegreerd en kan alleen in de complete bike worden opgeladen.

Kies je voor de 12A-snellader van Avinox, dan is laden tijdens de lunchpauze een reële optie — de laadtijden zijn een gamechanger. Dat Propain een kleine korting geeft op Power Stations van DJI helpt; toch moet de prijs voor zo'n energiebron eerst maar eens worden opgehoest.

Eigenlijk zou de derailleur via een kabel door het Avinox-systeem van stroom moeten worden voorzien en met SmoothShift ook boterzacht moeten schakelen, respectievelijk schakelen zonder te trappen mogelijk moeten maken, maar helaas was de juiste kabel ten tijde van de review niet verkrijgbaar.

Propain slaagt er al geruime tijd in om je dankzij de intuïtieve handling binnen de kortste keren thuis te laten voelen op zijn bikes. Ook minder ervaren piloten profiteren daarvan. De formule lijkt ook bij de Ekano 3 te werken: opstappen, wegrijden, plezier maken.

Propain heeft de Ekano verwisselbare dropouts gegeven, wat naar mijn mening een van de fijnste afstelmogelijkheden is die je een bike tegenwoordig kunt meegeven. Smaken verschillen en bij chainstaylengtes bestaat geen goed of fout. Kort (al valt een lengte van 447 mm vermoedelijk eerder als gemiddeld te bestempelen) voor meer wendbaarheid, maar ook een hogere belasting van het achterwiel — langer voor meer richtingsstabiliteit en een betere balans tussen voor- en achterwiel. Vijf millimeter verschil is niet de wereld, maar elke millimeter telt.
Voor mij is een goede balans tussen voor- en achterwiel al enige tijd erg belangrijk, waardoor ik me na de eerste bocht met de langere dropout en een chainstaylengte van 452 mm al volkomen thuis voelde. Het frame in maat M met 450 mm reach krijgt daardoor enorm veel druk op het voorwiel en laat zich met navenant veel controle en vertrouwen in het onderstel door de bochten jagen.
Ik zou er niets op tegen hebben als Propain zelfs nog langere opties zou aanbieden — vooral de grotere framematen, waarbij de balans tussen voor- en achterwiel verder verschuift, zouden daarvan kunnen profiteren.

Een vlakke balhoofdhoek van 63,5 graden (die dankzij de ZS56/ZS56-inbouwstandaard van het balhoofd zelfs achteraf eenvoudig met een hoekverstellend balhoofd aangepast kan worden) zorgt voor stabiliteit. Een lage bovenbuis biedt bewegingsvrijheid.

De trapas ligt extreem laag en bevindt zich met de Schwalbe-banden op een gemeten hoogte van 332 mm. In het nog niet zo verre verleden had ik met een ander motorsysteem en langere cranks op een andere bike, met een vrijwel identieke trapashoogte, relatief grote problemen. Door de zeer compacte bouwvorm van de motor en de korte cranks van 155 mm had ik opvallend genoeg echter vrijwel geen problemen met voortijdig contact met obstakels — toch moeten de trapbewegingen op technische passages goed worden getimed om niet alsnog ergens achter te blijven haken.
Het positieve neveneffect van de lage trapas is een zeer laag zwaartepunt in bochten, waarmee de bike de vergelijking ‘rijdt als op rails’ verdient.

Een van de lastigste thema's bij het reviewen van een Propain-bike was en is de lengte van de zitbuis. Die is naar huidige maatstaven, met slechts 20 mm verschil (25 mm bij S) tussen reach en zitbuislengte, niet bepaald indrukwekkend. Bij de Ekano zal dat deels met de constructie van de onderste link samenhangen. Van opzij lijkt het namelijk om een doorlopende zitbuis te gaan, maar van achteren is te zien dat die onderaan versmalt tot circa de helft van de zitbuisbreedte, om de link richting de ketting meer zijdelingse ruimte te bieden. Daardoor wordt de insteekdiepte in de zitbuis kleiner.
Dat er ook een kleine knik in de zitbuis zit op het punt waar deze smaller wordt, maakt dan eigenlijk ook niet meer uit.
De hobby-ingenieur, of zoals een vriend van mij zou zeggen, Pretengineer, denkt weliswaar dat de onderste link met wat gepuzzel ook verder naar buiten geplaatst en de zitbuis zonder knik gemonteerd had kunnen worden, maar op dit punt is dat pure speculatie, zonder te weten welke toleranties Propain voor ogen had.

Waar ik eigenlijk naartoe wilde, is dat ik liever de bike in maat L met 475 mm reach had gereviewd, maar dat de lange zitbuis voor mij een te groot compromis voor de handling zou zijn geweest, omdat ik slechts circa 150 mm drop van de dropper post had kunnen gebruiken.
Het grotere raadsel is echter dat de door Propain desgevraagd opgegeven insteekdieptes van de dropper post in het frame correct zouden moeten zijn. Bij het frame in maat M zou dat 210 mm zijn. Met die maat zou de RockShox Reverb met 175 mm drop volgens Propain niet volledig in het frame kunnen zakken, rekenkundig gezien circa 55 mm uit het frame steken en daarmee bij mijn binnenbeenlengte bij lange na niet meer passen.
Bij mijn testbike kon ik de RockShox Reverb echter volledig tot aan de aanslag naar binnen schuiven, en op het model in maat M had ik precies de volle 175 mm drop tot mijn beschikking, wat een goede maat zou zijn — ook al zouden mensen die eenmaal meer dan 200 mm drop hebben kunnen rijden zelfs deze setting als een zeker compromis kunnen ervaren, zoals ik. Feit is: als de Reverb 175 werkelijk 55 mm uit het frame zou steken, zou ik ook bij het frame in maat M een dropper post met 150 mm drop moeten rijden, wat tegenwoordig op een enduro-bike bedenkelijk zou zijn — vooral omdat onze testbike bewijst dat zelfs het ontwerp van Propain meer insteekdiepte zou toelaten. De bewegingsvrijheid zou sterk worden beperkt en de hele review zou een bittere bijsmaak krijgen.

In werkelijkheid zijn de zitbuizen overigens nog eens circa 5 mm langer, omdat de afdichtlip van de zadelpenklem (een erg coole feature om vuil en vocht buiten het frame te houden) nog bij de bouwhoogte wordt opgeteld.
Wie als kleinere rijder dus graag voor langere frames kiest of simpelweg de grootst mogelijke drop van dropper posts wil benutten, kan bij Propain wellicht tegen de grenzen aanlopen. Je moet dus goed overwegen of de bike op dit punt aan je persoonlijke wensen voldoet. Je zou ook kunnen zeggen dat alleen langere mensen die van een relatief korte reach houden hierover niets te klagen zullen hebben.

De vering is gebaseerd op Propains PRO10-systeem met virtueel draaipunt. In het geval van de Ekano 3 reageert de vering bij de aanbevolen 30 % sag extreem gevoelig, vanaf het begin van de veerweg tot diep in het middenbereik. De achtervering verslindt dan ook gretig obstakels van elk kaliber, baant zich zelfs op met rotsblokken bezaaide trails betrouwbaar en doelgericht een weg naar beneden en ligt als een blok op elk parcours.
Waar de Ekano 3 met deze setting in de problemen komt, zijn zeer harde klappen. Zelfs met de high-speed compressie van de RockShox Vivid-demper op de hoogste stand heeft de vering bij hardere landingen en zelfs sterke compressies de neiging om door te slaan, nog afgezien van het feit dat de hoogste instelling tegen het einde van de veerweg een wat harde bijwerking veroorzaakt. Wie naar het verloop van de leverage-ratio-curve en ook naar de hoge gemiddelde leverage ratio kijkt, vindt daar mogelijk een verklaring voor. De curve blijft tot halverwege de veerweg op een hoge leverage ratio en duikt pas daarna scherp omlaag om meer tegendruk op te bouwen.
De demper krijgt daardoor pas vrij laat de kans om snelheid af te bouwen. De Linear XL-feature van de Vivid-demper, die het gedrag van een stalen veer nabootst, helpt in dit geval vermoedelijk niet. Wat daarentegen wel sterk helpt en de demper tegen overmatig doorslaan beschermt, is de ABO-feature (Adjustable Bottom Out). De stelschroef zit op de Ekano erg goed verstopt en is niet eenvoudig bereikbaar (maar de rebound-knop kan worden verwijderd en hiervoor als tool worden gebruikt), maar verandert de compressiedemping binnen de laatste 20 % van de veerweg zeer effectief en bezorgt de Ekano 3 een harmonieuzere veercurve. Volledig dicht is het nog maar zeer moeilijk om het einde van de veerweg te bereiken; één stand ervoor vormt een zeer goed compromis.
Dan is het een kwestie van de remmen loslaten en recht op de rotsblokken mikken; het achterwiel laat zich vervolgens maar moeilijk van zijn stuk brengen.

Met 25 % sag lever je vooral bij lagere snelheden een deel van het comfortabele veergedrag in de eerste helft van de veerweg in, maar neemt de reserve tegen doorslaan toe.
.
Vanwege het totaalgewicht zou ik de Ekano 3 niet bepaald poppy noemen, maar gerichte afzetmomenten doet hij gewillig mee.
Je hoeft echter sowieso niet permanent door extreem terrein te laveren om van de kwaliteiten van de Ekano te kunnen genieten. Ook de Enduro-variant van de Ekano is een geweldige metgezel op lange tochten en in het algemeen een zeer competente allrounder. De bike mocht me vergezellen tijdens enkele ritten in hoogalpien terrein en in het verlaten achterland van een paar gerenommeerde gebieden in Frankrijk en Italië, liet zich daar van zijn beste kant zien en viel met zijn extra veerweg nooit onaangenaam op.

Met elk procent sag, respectievelijk enkele PSI meer of minder lucht in de demper, verandert het karakter van de achtervering. Met wat experimenteren moet iedereen tussen 30 en 25 % dus zijn ideale setting kunnen vinden.
Mijn favoriet lag bij 28 %, met de high-speed compressie in de middelste stand en ABO één stand onder de hoogste setting.

Bij al dat gepraat over de achtervering mag de nieuwste versie van de RockShox Zeb Ultimate niet worden vergeten. De vork is snel afgesteld (de aanbevolen luchtdruk is bruikbaar als uitgangspunt) en de werking staat buiten elke discussie. Extreem fijngevoelig, boterzacht in zowel het aanspreekgedrag als de volledige veerwerking en daardoor verdomd comfortabel in zijn absorptiewerk. De Linearizer XL bezorgt de vork daadwerkelijk veel minder progressie dan bij zijn voorgangers het geval was.
Daardoor is de veerweg met de Bottom Out-feature op de laagste stand zeer goed benutbaar en hoewel die regelmatig volledig kan worden aangesproken, kan ik me niet herinneren ook maar één keer een harde bottom-out te hebben gevoeld. Met een hogere setting is het zelfs bij de hardste rijstijl moeilijk om de vork aan het einde van zijn veerweg te krijgen. Na honderden zeer stoffige kilometers viel geen enkele achteruitgang in de werking vast te stellen. De nieuwe Zeb is in een oogwenk een van mijn favoriete vorken geworden – alleen iets lichter zou hij mogen zijn.

Wat totaalgewicht en handling betreft, blijft de Ekano AL voor mij sowieso enigszins een raadsel. Meestal sta je er geen moment bij stil dat de opbouw met pedalen net geen 26 kg weegt. De bike laat zich gemakkelijk een bocht in drukken en reageert gewillig op gewichtsverplaatsingen of stuurinput. Pas wanneer je de bike de sporen geeft, begint het hoge totaalgewicht mee te spelen. Die massa moet eerst worden afgeremd. Daarbij drukt de Ekano bij het insturen van krappe bochten echter niet zo sterk door – zelfs niet op zeer steile trails – als ik van sommige andere bikes in deze gewichtsklasse gewend ben. Mijn vermoeden is dat een aanzienlijk deel van het extra gewicht in de wielen verborgen zit. Zou het gewicht bijvoorbeeld alleen in de accu zitten, die ondanks zijn formaat met 800 Wh een vrij hoge energiedichtheid heeft, dan zou de hoge plaatsing van het zwaartepunt het rijgedrag beslist sterker negatief beïnvloeden.

Natuurlijk blijven bunny hops over dwarsgeulen desondanks een kwelling, en de hoogte waarop ik de bike van de grond krijg, kan alleen maar erbarmelijk worden genoemd. Zelfs het verplaatsen van het achterwiel vraagt nadrukkelijke inzet; in dat geval is vermoedelijk opnieuw voelbaar dat de wielen en de Schwalbe-banden met zware Gravity-karkas het leven behoorlijk lastig kunnen maken. Daar staat met een tubeless setup een grotere lekbestendigheid tegenover; die afweging moet iedereen voor zichzelf maken.
Onze testbike werd overigens met binnenbanden geleverd, zodat hier al snel circa 200 g te besparen viel.

Ook de Crankbrothers Synthesis Alloy 2.0-wielen behoren niet tot de lichtgewichten; wat rijgevoel en levensduur betreft, zijn ze desondanks absolute favorieten van me. Ik rijd al jaren met verschillende sets op mijn persoonlijke bikes en heb ze nog geen enkele keer hoeven na te centreren (wat eigenlijk onmogelijk lijkt), zonder de wielen ooit te hebben ontzien. Die ervaring werd ook tijdens de reviewperiode bevestigd: ze bleven volledig onaangedaan en hoewel ik meerdere keren hard contact met rotsen kon horen, was er geen deuk in de velgen te vinden.

Het OneUp-V2-stuur is mijn favoriete stuur en tot nu toe het enige waarbij ik daadwerkelijk trillingsdemping kan vaststellen. Met de Sixpack-handvatten konden mijn handen daarentegen totaal niet overweg. De splinternieuwe Sixpack Evo Rail Ultra is een geslaagde zitpartner, die we afzonderlijk uitgebreider onder de loep hebben genomen.

De motorcover is minimaal en de volledige onderbuis moet het zonder aanvullende kunststof bescherming stellen. Een groot deel van de onderbuis is weliswaar afgedekt met transparante RideWrap-beschermfolie (geweldige feature), maar die is niet opgewassen tegen grotere opspattende stenen – iets waarmee ik op de trails waar ik reed regelmatig werd geconfronteerd – of beter gezegd: juist het gedeelte vóór de motor is onbeschermd. Het geluid waarmee vrij diepe kerven in het aluminium van het frame werden geslagen, deed mijn hart elke keer bloeden.

Ik kan waarderen dat de in het balhoofd geïntegreerde kabelgeleiding er bijzonder strak uitziet. Helaas was onze testbike uitgerust met de 50 mm lange versie van de Sixpack-Millenium-ICR-stuurpen. Bij de poging om die simpelweg te vervangen door een kortere versie uit de voorraad, werd duidelijk hoe afhankelijk het systeem van deze eigen ontwikkeling is. Naast speciale spacers zit aan de voorkant tussen stuurpen en balhoofd een specifieke afdichting die bijdraagt aan de levensduur van het systeem. Door een circa 5 mm hoger geplaatste nok op het balhoofd kan er echter geen conventionele spacer of stuurpen worden gemonteerd. Even speelde ik met het idee om een uitsparing uit een conventionele spacer te snijden. De benodigde moeite en het neveneffect dat een deel van het balhoofd daarna open zou liggen voor vuil en water, deden me er echter van afzien.
Daardoor moest ik genoegen nemen met de langere stuurpen en het ongewenste gevoel van een bij het insturen beïnvloede balans en een indirecter stuurgedrag. Hoe langer de stuurpen, hoe sterker het gevoel dat de bike tijdens het sturen nadrukkelijker naar binnen wil kantelen. Vooral op hoge snelheid in krappere bochten kon en wilde ik gedurende de volledige reviewperiode niet helemaal aan dat gevoel wennen.
Gelukkig kun je tijdens het bestellen ook bij ICR een kortere stuurpenlengte kiezen (35-mm-versie), of beter nog, meteen een conventionele versie laten monteren – het frame kan kabels ook via de zijkant naar binnen leiden.

Over kabels gesproken: hoewel bij onze met elektronica volgestouwde bike slechts één kabel het frame in loopt, was in elk geval van die kabel geen enkel gerammel te horen. De Ekano is überhaupt ook op brute rammelpassages zeer stil: de zachte chainstay-beschermer dekt zowel boven als onder een groot oppervlak af en anders dan bij zijn voorganger te horen was, produceerde ook de Avinox M2S-motor gedurende de lange reviewperiode geen gerammel.

Zoals al meerdere keren vermeld, zijn de Gravity-banden zwaar, maar de combinatie van de nieuwste generatie radial-banden met Magic Mary voor en Tacky Chan achter behoort tot de meest griprijke banden op de markt. Met de Super Soft-rubbercompound voor en Soft achter is het inzetbereik waarin de combinatie betrouwbare grip levert enorm. Alleen op loose-over-hardpack behoort de Magic Mary nog altijd niet tot mijn favorieten, hoewel ik slechts af en toe melding kan maken van wegglijden, en dan in situaties waarin de meeste andere banden het vermoedelijk ook niet noemenswaardig beter hadden gedaan.

Vanwege het inzetgebied en de afmontage valt er maar moeilijk gewicht te besparen. Met de kleinere accu zou bijna 900 g gewicht kunnen worden afgeslankt; aangezien de accu niet eenvoudig te verwisselen is, blijft de actieradius dan echter permanent beperkt. Wie voornamelijk alleen ritten na het werk wil maken, zou het niettemin moeten overwegen – het rijgedrag zal die keuze belonen.

Met de Avinox M2S is de Ekano 3 AL in onze afmontagevariant motorisch uitstekend bedeeld. In een directe vergelijking met andere full-power-systemen voelt de aandrijving niet alleen sterker, maar vooral soevereiner aan – ongeacht de modus.
Daar komt een handling bij die voor een aluminium enduro van meer dan 25 kilo verbazingwekkend intuïtief is – de bike laat zich gewillig een bocht in drukken, reageert snel op gewichtsverplaatsingen en bouwt tijdens vlotte afdalingen snelheid op alsof hij zijn gewicht simpelweg vergeet. Dat Schwalbes Gravity-combinatie met onwrikbare grip en de onverwoestbare Crankbrothers-wielen daarbij voor vertrouwen zorgen, is de kers op een toch al overtuigende taart.
Waar de Ekano bij nadere beschouwing echter wat punten moet laten liggen, is bij de framedetails. De zitbuisconstructie met zijn geringe insteekdiepte (voor zover de door Propain gecommuniceerde waarden kloppen; onze testbike bood op een bruikbaar niveau aanzienlijk meer insteekdiepte) en de lengte van de zitbuis vormen afhankelijk van de lichaamslengte mogelijk een echt nadeel voor ambitieuze rijders die met lange dropper posts voor maximale bewegingsvrijheid kiezen. Wie tussen framematen in zit, zal hier vermoedelijk al snel tegen grenzen aanlopen.

De achtervering met zijn hoge leverage ratio is een verhaal op zich: het Pro10-systeem verslindt in de eerste helft van de veerweg alles wat op zijn pad komt, maar bij harde landingen en snelle compressies heeft de achtervering de neiging om door te slaan, tenzij je bereid bent om comfort bij lagere snelheden op te offeren ten gunste van minder sag. Bij onze testbike bood de Bottom Out-feature van de Vivid-demper in dit opzicht goed soelaas; afhankelijk van de gekozen demper zou de achtervering dus wat anders kunnen reageren.

Ondanks deze kleine scherpe randjes laat de Ekano 3 AL Enduro een meer dan overtuigende totaalindruk achter, waarbij vooral de configurator en de faire vanafprijs punten scoren. Belangrijker nog: de Ekano 3 is gewoon ontzettend leuk en voelt zich in hoogalpien terrein net zo thuis als op de lokale endurotrail.
Als ik bij een frame met 450 mm reach echter werkelijk met een dropper post van slechts 150 mm zou moeten rijden, zou het plezier onder alle omstandigheden van deze review sterk worden getemperd.
Het is geen speelse jib-bike en evenmin een lichtgewicht, maar als robuuste, motorsterke allrounder met een hoge funfactor en vermoedelijk het momenteel beste aandrijfsysteem op de markt is hij een serieus alternatief voor iedereen die rijplezier belangrijker vindt dan de jacht op grammen.