KTM Scarp Exonic 2023/24 in de test

De zomerse hitte hangt boven Wenen. Wind is er wel, maar eerder zoals in de sauna: heet en van boven. Zelfs doorgewinterde zomerliefhebbers kruipen rond het middaguur weg in holen, oftewel: in geklimatiseerde kantoren. Slechts enkelen trotseren de omstandigheden en verlaten de gekoelde ruimten.
Eén van hen ben ik. In dienst van Bikeboard.at test ik "mijn" gloednieuwe fiets, de KTM Scarp Exonic. Hoewel ik allesbehalve gemotiveerd ben en ik al zweet zodra ik opstap, begin ik in de eerste Weense vakantieweek mijn dagelijkse tests.

Vanaf het begin merk ik dat, zelfs wanneer de rijder niet op zijn best is, de verhouding tussen kilometers en verstreken tijd helemaal niet slecht is, oftewel dat in korte tijd veel, heel veel hoogtemeters verzameld kunnen worden. Dus een fiets – ook – voor slechte dagen: gewoon erop gaan zitten en het stuur recht houden, de rest doet de KTM.
Oké, dat was misschien een beetje overdreven. Het Scarp rijdt ook niet helemaal vanzelf naar de Kahlenberg – maar het voelt in ieder geval erg licht aan. Ik kijk nu al uit naar een rit of een wedstrijd waarin ik goed uitgeslapen ben en de temperaturen niet veel boven 30° Celsius liggen…
Maar: wat geeft mij het gevoel dat ik eenvoudig bergen opkom, en waarom voel ik me bij het afdalen ook veilig en snel? Dat probeer ik hier in dit testverslag te verduidelijken.

Bij mijn Exonic was de Sram Transmission al gemonteerd, en wel – als het dan toch gebeurt, dan maar de gewichtsgeoptimaliseerde XX SL. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar de prestaties van de nieuwe schakelgroep.
Uiterlijk oogt hij uiterst robuust, maar in gebruik is hij des te gevoeliger. Volgens de uitvinders zou schakelen onder volle belasting bijvoorbeeld geen probleem meer zijn. En dat blijkt inderdaad. Onder belasting schakelt de combinatie van de direct op de achteras gemonteerde derailleur en de cassette met sync-profiel soms zo geruisloos dat ik moet controleren of ik echt van versnelling ben veranderd. Speels is het woord dat bij me opkomt.

Tegen „verkeerd schakelen“ is de Transmission natuurlijk ook niet immuun. 2-3 versnellingen tegelijk aangeklikt, en het knalt een beetje. Hier wijs ik echter eerder fouten toe aan de berijder.
Ook fijn is de nieuwe trapverdeling van de cassette, die met name de sprong naar de 'reddingsring' kleiner maakt. Volgens de fabrikant is de derailleur bovendien beter gedempt, wat mogelijk de reden is dat ik de indruk heb dat de ketting minder hard of luid tegen de achtervork slaat.

Ik wilde per se met de Scarp een wedstrijd rijden. Waarom niet meteen de langste? Het A-parcours bij de Salzkammergut Trophy kwam hier als geroepen – meer dan 200 kilometer en 7.000 hoogtemeters. Bovendien breng ik daar meestal twee weken zomervakantie door en kan ik na meerdere deelnames op voldoende ervaring terugvallen om de KTM onder deze wedstrijdomstandigheden te beoordelen.
Omdat ik ter plaatse niet goed met het losse grind uit de voeten kon, had ik mijn fiets van tevoren op tubeless omgebouwd. Dat gaf me beslist meer grip.
Erg praktisch en niet bij elk full-suspensionmodel gebruikelijk is de ruimte voor twee bidonhouders. Aan de onderbuis zitten voor de houder zelfs vier schroeven. Zo kan ik hem op verschillende posities aan het frame monteren, afhankelijk van persoonlijke voorkeur of flesgrootte.
Verder had ik, zoals aan het begin beschreven, gewoon gehoopt op een goede dag en niet al te hoge temperaturen. Het laatste is zoals bekend niet echt gebeurd. Er werden temperaturen boven de 35° Celsius gemeten.

Een goede dag trof ik echter wel. Vanaf het begin kon ik mijn tempo rijden, zonder me al te veel door de concurrentie te laten beïnvloeden. Erg behulpzaam was een jonge collega die ten eerste ongeveer mijn tempo reed, ten tweede toevallig ook een KTM Scarp had, en ten derde een powermetercrank gemonteerd had. Hij reed heel gelijkmatig, trapte bij korte, steile passages niet door en maakte het op het vlakke weer goed. Dankzij hem kwam ik perfect in de wedstrijd. Op een gegeven moment werd hij me toch te snel en liet ik hem gaan. Mijn ritme had ik inmiddels te pakken.
Bij extreemlange afstanden is het essentieel je krachten goed te sparen. De Scarp hielp daarbij: de centrale zithouding in combinatie met een zacht afgestelde demper helpen de rug te ontlasten. Toch kwam ik voor mijn doen vlot de beklimmingen omhoog en dankzij de evenwichtige afstelling ook weer veilig naar beneden.

Tijdens een wedstrijd merk je of de afzonderlijke onderdelen van de fiets echt goed met elkaar samenwerken. Bij de KTM Scarp Exonic is dat het geval. Ik kan en wil hier helemaal niets uitlichten; het totaalconcept klopt: het lichte, stijve frame dat toch fijngevoelig hindernissen compenseert. Het probleemloze schakelen, de intuïtieve bediening van de lockout, het wielstel dat ondanks harde inslagen niets mankeert, of de remmen die me nooit in de steek laten. Ook het carbonzadel, dat zelf na elf uur aaneengesloten niet meer pijn deed dan gebruikelijk, en de handvatten, KTM Team silicone, boden goede grip en veroorzaakten tot het einde geen echt ongemak.

Ondanks de hitte kon ik mijn tempo tot het einde volhouden. Vanaf de helft kreeg ik af en toe krampen. Veel drinken, extra porties zout en magnesium en lichtere versnellingen hielpen me daarbij beslissend.
Zonder begeleiding weet je niet veel over het wedstrijdverloop. In de laatste vier uur haalde ik nog twee medestrijders in, van achteren kwam niemand - een goed teken. Bij het laatste verzorgingspunt in Gosau hoorde ik dat ik de 23e plaats bezette. Dat gaf nog extra motivatie, dus zette ik mijn laatste krachten in.
Na ongeveer 11:15 werd ik bij de finish ontvangen door mijn dochter en vrouw – als derde in de M50, zoals ik iets later verheugd mocht vaststellen.

Die dag ging alles goed: mijn rug deed weinig pijn en de krampen zakten. De voetzolen en de handpalmen brandden. Dat is echter normaal na bijna 12 uur in het zadel.
En de fiets? Nadat ik hem had gewassen, gepoetst en overal geolied en ingevet had, zag hij eruit als in het begin. Je merkte die 209 racekilometers er niet echt aan.
… Evenals de duizenden trainingskilometers die zich sinds begin juli hebben opgestapeld. Mijn bij de eerste rit opgekomen vermoeden heeft zich dus bevestigd: de KTM Scarp Exonic is een superlicht racefully met moderne geometrie. Het helpt op slechte dagen, en is bovendien de perfecte fiets als het fysiek goed gaat.

De geteste variant is geweldig, maar – hoewel hij onder de magische tienduizend-grens blijft – toch duur (overigens: de Transmission werd in een vliegende wissel toegevoegd, zonder de adviesprijs te beïnvloeden. Incidenteel werden fietsen, zoals nog op de homepage gespecificeerd, aan dealers geleverd). Er zijn echter veel verschillende modellen, waarmee bijna elke portemonnee bediend kan worden.
De alu-instapvariant Scarp 294 is al verkrijgbaar voor € 2.499,-. Het goedkoopste carbonmodel met alu-achterbouw, de Scarp Elite, krijg je voor € 3.499,-. En naast de "normale" uitrusting zijn er ook de MT-modellen (MT staat voor Marathon), die inzetten op meer veerweg, waardoor de keuze in totaal op elf varianten komt.