Pernsteiner i Morath wygrywają Alpentour 2025

Są takie momenty, które bezlitośnie przypominają nam o naszym wieku. Na przykład nasze własne dzieci, czas regeneracji lub stan po wypiciu jednego piwa.
Szczególnie bezlitosny: kalendarz. W 2012 roku po raz ostatni próbowałem swoich sił w Alpentour - bam, nagle jest rok 2025.

Schladming zaprezentowało się z najlepszej strony już przed pierwszym etapem: zakwaterowanie w strefie mety, przyjazne dzieciom dystanse, piekarz, który ma otwarte w święta.
Punktualnie o godzinie 10:00, w czwartek 19 czerwca, padł strzał startowy 26. edycji styryjskiego wyścigu etapowego - jako amator oczywiście zgodnie z tradycją startowałem daleko z tyłu, przewyższenia miały to wyrównać.
Trasa: niesamowicie piękna. Podjazdy: trudne, ale serdeczne, szczególnie ostatnie metry przewyższenia na Hauser Kaibling. Zjazdy: dużo dużych prędkości na szutrowych ścieżkach, na końcu rodeo w bikeparku do mety. To nie było zabawne nawet na rowerze wyścigowym, szacunek dla wszystkich jeżdżących na hardtailach!
Profesjonaliści: Czy oni wiedzą, że my jeszcze trzy razy wsiądziemy na rower? Obawiam się, że tak.
Własny wynik: dla mnie absolutnie w porządku. 286 W NP, 02:45 h, 7. miejsce wśród amatorów.
Już nie możemy się doczekać etapu #2, Dachstein wzywa! Ale co ważniejsze: lody dla rodziny wspierającej, w pełni na nie zasłużyli.

W dniu roboczym przed długim weekendem zaplanowano królewski etap, m.in. z Türlwandhütte i wymagającymi 2.700 metrami przewyższenia na dystansie 70 kilometrów. Tak jak faworyci już na pierwszym podjeździe się odłączyli, tak i stawka dalej z tyłu, wśród nas amatorów, zaczęła się rozdzielać.
Długi podjazd w masyw Dachstein był jednak wyzwaniem nie tylko dla nas, zawodniczek i zawodników. Także ekipy wsparcia musiały się spieszyć, aby w ogóle znaleźć miejsce parkingowe.
Ci, którzy - w tym ja - dzień wcześniej potajemnie narzekali na "autostrady" leśnych dróg, zostali na drugim etapie wyprowadzeni z błędu: szlaki w obfitości, strome odcinki, techniczne trasy z korzeniami - wszystko, czego można sobie życzyć. Chętnie przejechałbym je wszystkie jeszcze raz – ale tym razem nie będąc całkowicie wyczerpanym.
Przedostatni podjazd na Rittisberg był moim ostatecznym przeciwnikiem - gorąco, długo, stromo. Ale jakoś niemal wszyscy mieli tam podobnie, nikt nie mógł już się śmiać. Na końcu zjechałem przez bike park na 7. miejsce wśród amatorów, 4. w kategorii wiekowej. Że następnego dnia czeka nas Reiteralm, moje nogi w tamtym momencie uważały jeszcze za kiepski żart.

Trzeci etap przyciągnął w Schladming ponownie wielu widzów: wyścig etapowy, wyścig jednodniowy, Kids Sprint … Główny plac był pełen, pogoda trzeci dzień z rzędu bajeczna, a atmosfera świetna.
W przeciwieństwie do poprzednich etapów, dziś zaraz po starcie czekało nas 600 metrów przewyższenia pod górę, co moje nogi przyjęły z umiarkowanym entuzjazmem.
Co osobiście doceniam: po trzech dniach zmagań wszyscy się już znają. Wczoraj to moje tylne koło pomogło kolegom z Amatorów 1 wspiąć się na Türlwandhütte, dziś role się odwróciły.
Drugie miejsce niemieckiego duetu sprawiło, że również trzeciego dnia z rzędu na zjazdach byłem bliski zawału serca, a pod górę narzucali świetne tempo.
Tym razem to stok narciarski prowadzący na Reiteralm był dla mnie prawdziwym testem. Ani nie miałem już niższego biegu, ani jednego wata więcej do dyspozycji.

Z technicznego punktu widzenia trzeci etap plasował się pomiędzy pierwszym a drugim: drogi leśne, ale także kilka płynnych singli i ekscytujących zakrętów, a na końcu tradycyjnie zakończenie w bike parku.
Na koniec dnia zająłem 8. miejsce w klasyfikacji generalnej i 5. miejsce w kategorii Amatorzy 2, co w klasyfikacji generalnej pozwoliło mi na wirtualne podium. Ale jak trafnie powiedział Eddy Merckx: „Góra nie zna litości.” W naszym przypadku to Schafalm, którą jutro będziemy musieli pokonać w ramach jazdy na czas pod górę ...

Zwieńczeniem tegorocznej Alpentour było zgodnie z tradycją indywidualne górskie czasówka na Schafalm. 1.100 metrów przewyższenia na 11 kilometrów – rzut oka na profil trasy i dane GPX potwierdzały: To będzie wymagające.
Start odbywał się w odwrotnej kolejności klasyfikacji generalnej, z odstępem 30-sekundowym ... w końcu nie trzeba było stać 45 minut w pełnym słońcu na starcie! Mogłem wystartować o 11:55 i próbowałem podzielić wyścig w miarę sensownie aż do stacji pośredniej.
Potem jednak, podobnie jak wielu innych, nie miałem już odpowiedniego przełożenia i męczyłem się na korzeniastych podjazdach aż do mety.
Z moją średnią mocą 330 W byłem bardzo zadowolony po trzech równie wymagających etapach. To, że czwarty Belg złapał mnie jeszcze 16 sekund przed metą, było pechem. Ale czym jest 16 sekund po 10 godzinach i 44 minutach wyścigu?
Chapeau dla Hermanna Pernsteinera, który ostatecznie zdobył zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Na samym czasowym podjeździe odebrał mi niewiarygodne 12 minut.

Moja całkowicie subiektywna opinia: Alpentour w pełni zasłużył na swoją reputację rodzinnego wyścigu etapowego MTB. Moje dwie bohaterki już na mecie pytały mnie, kiedy tu znowu wrócimy.