Pernsteiner en Morath winnen Alpentour 2025

Er zijn van die momenten die je je eigen leeftijd genadeloos doen beseffen. Je eigen kinderen bijvoorbeeld, hersteltijden of de staat na een gedronken pilsje.
Heel bijzonder genadeloos: de kalender. In het jaar 2012 probeerde ik voor het laatst de Alpentour — bam, ineens is het 2025.

Schladming had zich al vóór de eerste etappe van zijn beste kant laten zien: accommodatie in het finishgebied, kindvriendelijke afstanden, een bakker die op feestdagen open is.
Om precies 10 uur klonk op donderdag 19 juni het startsignaal voor de 26e editie van het Stiermarkse etappekoers — als Hobette natuurlijk keurig helemaal achterin, de hoogtemeters zullen het wel regelen.
Het parcours: ongelooflijk mooi. De beklimmingen: zwaar, maar hartelijk, vooral de laatste hoogtemeters naar de Häuser Kaibling. De afdalingen: veel hoge snelheid op grindpaden, aan het einde een bikepark-rodeo naar de finish. Dat was bij het Racefully al geen pretje, chapeau voor alle Hardtail-rijders en -rijdsters!
De profs: weten zij dat wij nog drie keer op de fiets stappen? Ik vrees van wel.
De eigen prestatie: voor mij absoluut in orde. 286 W NP, 02:45 h, plaats 7 bij de amateurs.
We kijken al uit naar etappe #2, de Dachstein roept! Maar veel belangrijker: het ijs voor de begeleidersfamilie, dat hebben ze meer dan verdiend.

Op de brugdag stond vervolgens de koninginnenrit op het programma, onder andere met de Türlwandhütte en pittige 2.700 hoogtemeters over 70 kilometer. Zoals de favorieten zich al op de eerste berg afscheidden, viel het veld ook verder achter bij ons Hobbetten uiteen.
De lange klim omhoog naar het Dachstein-massief was echter niet alleen voor ons rensters en renners een uitdaging. Ook de support moest zich haasten om überhaupt nog een parkeerplaats te bemachtigen.
Wie zich - inclusief ik - de dag ervoor stiekem over de brede boswegen had beklaagd, werd op de tweede etappe van het tegendeel overtuigd: trails in overvloed, steile passages, verblokte worteltrails - alles wat het hart begeert. Graag zou ik ze allemaal nog eens rijden – maar dan zonder compleet kapot te zijn.
De voorlaatste klim omhoog naar de Rittisberg was mijn eindbaas - heet, lang, steil. Maar op de een of andere manier ging het bijna iedereen zo; lachen kon niemand meer. Uiteindelijk ging het weer via het bikepark naar beneden naar plaats 7 bij de amateurs, 4e in de AK. Dat de volgende dag de Reiteralm zou wachten, hielden mijn benen op dat moment nog voor een slechte grap.

De derde etappe zorgde in Schladming nogmaals voor veel publiek: Etappewedstrijd, eendagswedstrijd, Kids Sprint … Het hoofdplein was vol, het weer was voor de derde dag op rij kitscherig, de sfeer goed.
Anders dan bij de vorige etappes ging het vandaag meteen na de start 600 hoogtemeters bergop, wat mijn benen tamelijk weinig enthousiast verwerkten.
Wat ik persoonlijk waardeer: je kent elkaar na drie dagen afzien. Gisteren was het mijn achterwiel dat de collega van de Amateurs 1 de Türlwandhütte omhoog had getrokken, vandaag was het andersom.
Het als tweede geëindigde Duitse duo bracht mij daarentegen ook op de derde dag op rij bij de afdalingen nog net op het randje van een hartinfarct en ging bergop ook een hoog tempo rijden.
Ditmaal was de skipiste omhoog naar de Reiteralm voor mij de scherprechter. Ik had noch een verzet, noch één watt meer tot mijn beschikking.

Technisch gezien bewoog de derde etappe zich tussen de eerste en tweede: boswegen, maar ook een paar flowende trails en spannende bochten, tenslotte zoals gebruikelijk de afsluiting in het bikepark.
Aan het eind van de dag stond de 8e plaats in het algemeen klassement en plek 5 bij de Amateurs 2 op de teller, in het eindklassement was dat daarmee zelfs genoeg voor een virtueel podium. Maar zoals Eddy Merckx zo treffend zei: „De berg kent geen genade.“ In ons geval de Schafalm, die morgen middels een bergtijdrit bedwongen mag worden ...

De afsluiting van de Alpentour van dit jaar was zoals het hoort de individuele bergtijdrit naar de Schafalm. 1.100 hoogtemeters over 11 kilometer – een blik op het profiel en de GPX-gegevens bewees: dat wordt pittig.
In omgekeerde volgorde van het algemeen klassement werd met 30 seconden tussenstart begonnen ... eindelijk eens niet 45 minuten in het startvak in de felle zon hoeven te staan! Ik mocht om 11:55 over de startlijn rollen en probeerde de wedstrijd tot het tussenstation redelijk goed in te delen.
Maar toen had ik, zoals veel anderen ook, geen puf meer en worstelde ik over de wortelrijke hellingen naar de finish.
Met mijn gemiddelde van 330 W was ik na drie niet minder inspannende etappes zeer tevreden. Dat de vierde geplaatste Belg me echter nog met 16 seconden inhaalde, was pech. Maar wat zijn nou 16 seconden na 10 uur en 44 minuten wedstrijdduur?
Chapeau voor Hermann Pernsteiner, die toch nog de eindzege heeft gepakt. Hij nam me ongelooflijke 12 minuten alleen al in de bergtijdrit af.

Mijn persoonlijke mening: De Alpentour heeft haar naam als gezinsvriendelijke MTB-etapperace alle eer aangedaan. Mijn twee heldinnen hebben mij in ieder geval bij de finish al gevraagd wanneer we weer terugkomen.