Merida Reacto V 2027 w teście długoterminowym

Luty tego roku, Oropesa del Mar, około 90 km na północ od Valencia – podobnie jak około 30 innych dziennikarzy z całego świata dostałem wyjątkową okazję, by zabrać na pierwszą przejażdżkę niepokazany jeszcze wówczas oficjalnie model Reacto V. Wersja ONE z przekładnią w piaście Classified, hamulcami Dura-Ace i kołami DT Swiss przekonała mnie od pierwszych metrów. Zwłaszcza kręty zjazd drogą CV-147 do Benicassim natychmiast rozbudził apetyt na więcej – dlatego od razu ponownie wspiąłem się na górę, tylko po to, by porządnie nacieszyć się pędem powietrza i genialnym prowadzeniem maszyny Meridy.

Już drugiego dnia w obozie Meridy dały jednak o sobie znać problemy żołądkowo-jelitowe. Przez to nie mogłem już naprawdę cieszyć się jazdami – 50-kilometrową rundą u stóp el Bartolo oraz Coffee Ride'em na modelu TEAM (Dura-Ace i koła Vision) – nie mówiąc nawet o udziale w wystawnej kolacji z dobrymi czerwonymi winami. Bolesna sprawa.

Tym większa była moja radość, gdy krótko po oficjalnej premierze na początku marca Schmerzlos zlecił mi długoterminowy test Reacto. Po kilku tygodniach niecierpliwego oczekiwania mogłem wreszcie odebrać Merida Reacto 10K od importera Meridy, firmy SAIL & SURF.

Moja forma od czasu obozu Meridy poprawiła się tylko nieznacznie, ale sportowa pozycja na cholernie wąskim kokpicie właściwie nie pozostawia rowerzyście wyboru. Gdy tylko dłonie obejmują łapy, a człowiek próbuje przyjąć wąską sylwetkę, prędkość przy tej samej mocy wyraźnie rośnie. Merida włożyła w kokpit ogrom pracy rozwojowej – z jednej strony po to, by sprostać potrzebom różnych typów rowerzystów, z drugiej, by jeszcze bardziej poprawić aerodynamikę.

Szkoda tylko, że UCI opublikowała nowe "Regulations" na 2026 rok, przez co dwa z czterech rozmiarów kokpitu nie spełniają jej przepisów. Dotyczy to również kierownicy zamontowanej w 10K: wprawdzie ma wymagane 40 cm w dolnym chwycie, ale jej flare wynoszący 75 mm jest zbyt duży. Ważna informacja dla wszystkich, którzy się ścigają i potrzebują kokpitu zgodnego z regulaminem: Merida wprowadziła już dodatkowy, najwęższy wariant zgodny z UCI (345/380), którego jednak nie montuje się w 10K.

Na pierwszym podjeździe wąski kokpit był sporym wyzwaniem. Jazda na stojąco wymaga innego ustawienia tułowia, by ergonomicznie poprawnie ciągnąć za kierownicę. Na zjeździe CW 1P nie dawał już jednak żadnych powodów do obaw. Zarówno na łapach, jak i w dolnym chwycie można mu w pełni zaufać, choć na wejściu w zakręt być może wymaga odrobinę mocniejszego impulsu. Segment "Gföhl - Kremstal - Krems", 18 kilometrów przy nachyleniu w dół wynoszącym 2 procent, pokazał już potencjał 10K – przy dość swobodnych 230 watach średniej mocy osiągnąłem średnią 47 km/h. I like.

Podczas obozu Meridy koła DT Swiss ARC 1100 w modelu ONE przekonały mnie stoickim spokojem prowadzenia, którego niemal nie zakłócał nawet silny boczny wiatr i który na zjazdach wręcz zachęcał do nierozsądku. Vision Metron 5D ACR EVO w TEAM były natomiast wyraźnie zwinniejsze i subiektywnie szybsze, ale za to bardziej podatne na silny boczny wiatr. Złotym środkiem mają być zamontowane w 10K koła Reynolds BL 60 Pro – i chłopaki z Meridy nie obiecywali zbyt wiele.

Po nacieszeniu się wiatrem w plecy na Donauradweg (segment Kraftwerk zu Kraftwerk, 12,4 km z prędkością 36,6 km/h przy 206 watach i tętnie 119) między Zwentendorf a Heiligeneich zaczął z boku uderzać porywisty wiatr. Jasne, obręcze o wysokości 60 mm wymagają wtedy pewniejszego chwytu kierownicy, ale nigdy nie znalazłem się pod dużą presją. W drodze powrotnej między Großhain a Meidling im Tale nadeszła wreszcie wielka chwila Reynoldsów: dość mocny wiatr uderzał w obręcze z boku, lecz lekko od tyłu, zapewniając niewiarygodny ciąg – uczucie, którego później doświadczałem jeszcze wielokrotnie.

Dane techniczne Reynoldsów z własnym profilem obręczy, szerokością wewnętrzną 21 mm i szprychami Sapim CX-Ray oraz masą 1.500 gramów lokują je w najwyższej lidze. Także zestaw tubeless – z racji mojej masy przy ciśnieniu 5 barów – ze sprawdzonymi oponami Conti GP 5000 o szerokości 28 mm śmiało można uznać za nowoczesny. Komfort w porównaniu z moim prywatnym zestawem z oponami 23 mm jest wręcz genialny i podobnie jak wielu entuzjastów kolarstwa doskonale rozumiem, jak bardzo takie koła z najwyższej półki potrafią zwiększyć frajdę ze sportowej jazdy.

Podczas piątej jazdy chciałem po raz pierwszy intensywnie sprawdzić cały pakiet. Przez Fels am Wagram ruszyłem w stronę Tulln, by następnie wracać do domu ścieżką rowerową po południowej stronie Dunaju. Strava wypluła aż jedenaście rekordów osobistych – nic dziwnego, skoro 90 kilometrów pokonałem ze średnią 34,4 km/h, a przy średniej mocy 225 watów wciąż byłem daleko od limitu.
Po raz kolejny miałem wyraźne wrażenie, że kokpit zmusza mnie do przyjęcia aerodynamicznej pozycji. Wspierany przez świetne Reynoldsy Reacto bez przerwy rwał do przodu i ani razu nie przyszło mi do głowy, by się wyprostować i po prostu potoczyć. Z aktywnego dnia odpoczynku nici.

Spokojnie, nie położyłem Meridy na asfalcie. Pętla w okolicach Paudorf miała jednak nie tylko sporo przewyższeń, ale także wyjątkowo nierówną nawierzchnię – zwłaszcza przejazd przez Höbenbach, usiany dziurami, nie należał do łatwych i od czasu do czasu w którąś trafiałem. Po raz kolejny zaskoczył mnie komfort, który przypisywałem superszybkim Reynoldsom z oponami Conti 28 mm.
Po powrocie do domu zauważyłem jednak, że brakuje osłony mostka – najwyraźniej gdzieś odpadła na wyboistym odcinku. Ten element zdecydowanie zasługuje na upgrade. Dopasowanie można wprawdzie poprawić suszarką, ale wolałbym tu solidniejsze rozwiązanie i wyraźne "klik", żeby osłona znów się nie zgubiła.

A skoro już o tym mowa – jest jeszcze drugi detal, do którego nie zdołałem się całkiem przekonać. Sztyca ma z tyłu gumową osłonę, która również nie przylega idealnie do jej aerodynamicznego profilu. Problem rozwiązuje montaż specjalnie zaprojektowanej tylnej lampki – ta jednak do dziś nie jest jeszcze dostępna.

Niedzielna runda poprowadziła mnie przez Kirchberg i Großweikersdorf do Hollabrunn, a następnie przez Sitzendorf an der Schmida do Eggenburg. Po pit stopie z Vanilla Coke w Gars am Kamp ruszyłem doliną Kamptal w stronę domu. Około 130 kilometrów miało wiele do zaoferowania: podjazdy, krótkie ścianki, fajne zjazdy, ale też długie proste pod wiatr. Reacto – w przeciwieństwie do mnie – nie wykazywał najmniejszych oznak zmęczenia. Po powrocie do domu i analizie rundy byłem zaskoczony: 206 watów dało średnią 32,6 km/h. Po raz pierwszy siodełko Prologo sprawiło mi trochę problemów; na dłuższą metę zapewne wybrałbym inne.

Kolejna długa jazda prowadziła przez Dunkelsteiner Wald i Schallaburg, liczne krótkie hopki, dalej do Pielachtal, a następnie przez Wilhelmsburg i Herzogenburg w stronę Krems. Około 1.300 metrów przewyższenia na 145 kilometrach – dla mnie całkiem spore wyzwanie. Przez pięć godzin Reacto pozostawał niewzruszony; aerodynamiczna rakieta po raz kolejny imponująco udowodniła swoje wszechstronne możliwości.

Mam mieszane uczucia. Właściwie bardziej przemawia do mnie klasyczna, diamentowa forma ramy. Właściwie uważałem, że rower szosowy nie potrzebuje hamulców tarczowych. Właściwie jestem w wieku, w którym powoli powinno się myśleć o rowerze endurance. No właśnie, właściwie...

Właściwie mamy rok 2026, a Merida Reacto w wersji na 2027 rok to objawienie – ni mniej, ni więcej. Czteromiesięczny test długoterminowy na dystansie około 1.500 kilometrów potwierdził to, co chłopaki z Meridy opowiadali w Hiszpanii: Reacto to nie tylko broń aerodynamiczna, która zasłużyła na miejsce w World Tourze, ale dzięki zaskakującemu komfortowi również broń uniwersalna. Jako całość jest spójny pod każdym względem i poza dwoma drobiazgami bliski perfekcji.

Bogato wyposażony 10K mieści się też w rozsądnych granicach cenowych: € 9.899,- za SRAM Red AXS z pomiarem mocy, Reynolds BL 60 Pro i kokpit Team CW 1P jest jak najbardziej do zaakceptowania, zwłaszcza że cała gama pozostaje zauważalnie tańsza od wielu rywali. Na mojej wadze BB całość zatrzymała się na 7,3 kg w rozmiarze M, odrobinę powyżej podawanych przez Meridę 7,2 kg. SRAM Red niepozornie wykonuje swoją pracę, podczas gdy Reynoldsy bez przerwy wołają "szybciej" i wraz z kokpitem aero stale zachęcają rowerzystę, by dorzucił jeszcze trochę mocy.

Żebyśmy mieli jasność: dobrowolnie tej rakiety nie oddam. Chociaż – istnieje też rozwiązanie bez użycia siły. Rower zbudowany dokładnie według moich życzeń, swoiste "Best of" trzech topowych modeli: kolor ONE (Passion Red/Slate Grey), wyposażenie TEAM (jestem i pozostanę fanem Dura-Ace, może od razu 13-rzędowego?) oraz koła 10K, bo Reynoldsy naprawdę mnie urzekły. Da się?