Merida Reacto V 2027 in de duurreview

Februari van dit jaar, Oropesa del Mar, zo’n 90 km ten noorden van Valencia – net als ongeveer 30 andere journalisten uit de hele wereld mocht ik exclusief de toen nog niet officieel gepresenteerde Reacto V meenemen voor een eerste rit. Het model ONE met Classified-naafversnelling, Dura-Ace-remmen en DT Swiss-wielset wist meteen te overtuigen. Vooral de bochtige afdaling over de CV-147 naar Benicassim smaakte direct naar meer – en dus klom ik meteen nog een keer omhoog, puur om de rijwind en het geniale stuurgedrag van de Merida-machine goed in me op te nemen.

Al op de tweede dag in het Merida-camp stak echter een maag-darmkwaal de kop op. Daardoor kon ik de ritten – een ronde van 50 kilometer aan de voet van el Bartolo en een Coffee Ride met het model TEAM (Dura-Ace en Vision-wielset) – niet meer echt waarderen, laat staan aanschuiven bij het vorstelijke diner met goede rode wijnen. Pijnlijk, zoiets.

Des te groter was kort na de officiële launch begin maart mijn vreugde toen ik van de Schmerzlose de opdracht kreeg de Reacto aan een duurreview te onderwerpen. Vol spanning gingen er een paar weken voorbij, tot ik de Merida Reacto 10K bij Merida-importeur SAIL & SURF mocht ophalen.

Mijn vorm was sinds het Merida-camp nauwelijks verbeterd, maar de sportieve positie op de verdomd smalle cockpit laat je eigenlijk geen keus. Zodra je handen de hoods omsluiten en je een smal silhouet probeert aan te nemen, loopt de snelheid bij hetzelfde vermogen merkbaar op. Merida heeft extreem veel ontwikkelingswerk in de cockpit gestoken – enerzijds om verschillende typen rijders te bedienen, anderzijds om de aerodynamica verder te verbeteren.

Alleen jammer dat de UCI voor 2026 nieuwe "Regulations" heeft gepubliceerd, waardoor twee van de vier cockpitmaten niet aan de UCI-regels voldoen. Ook het stuur op de 10K valt daaronder: in de drops meet het weliswaar de vereiste 40 cm, maar met 75 mm heeft het te veel flare. Belangrijk voor iedereen die wedstrijden rijdt en een reglementaire cockpit nodig heeft: Merida heeft inmiddels een extra, smalste UCI-conforme variant (345/380) uitgebracht, maar die zit niet op de 10K.

Op de eerste heuvel was de smalle cockpit beslist een uitdaging. Staand klimmen vraagt om een andere houding van het bovenlichaam om ergonomisch correct aan het stuur te kunnen trekken. Bergaf gaf de CW 1P echter geen enkele reden tot bezorgdheid. Zowel op de hoods als in de drops is er volledig vertrouwen, al vraagt het insturen misschien om een fractie meer nadruk. Het segment "Gföhl - Kremstal - Krems", 18 kilometer met 2 procent verval, liet in elk geval meteen het potentieel van de 10K zien – met een vrij ontspannen gemiddelde van 230 watt toch 47 km/u gemiddeld. I like.

Tijdens het Merida-camp overtuigden de DT Swiss ARC 1100 op het model ONE met een stoïcijnse stabiliteit, waarop zelfs stevige zijwind nauwelijks vat kreeg en die bergaf bijna tot onverstand verleidde. De Vision Metron 5D ACR EVO op de TEAM waren daarentegen duidelijk wendbaarder en voelden sneller aan, maar waren ook gevoeliger voor harde zijwind. De BL 60 Pro van Reynolds op de 10K moeten de gulden middenweg vormen – en de jongens van Merida hadden niets te veel beloofd.

Nadat ik op het Donauradweg van de rugwind had genoten (segment Kraftwerk zu Kraftwerk, 12,4 km met 36,6 km/u bij 206 watt en een hartslag van 119), kwam de vlagerige wind tussen Zwentendorf en Heiligeneich van opzij. Natuurlijk vragen de 60 mm hoge velgen dan om een stevigere hand aan het stuur, maar echt in de problemen kwam ik nooit. Op de terugweg tussen Großhain en Meidling im Tale brak uiteindelijk het grote moment van de Reynolds aan: van opzij, maar licht van achteren, blies de wind behoorlijk stevig tegen de velgen en zorgde voor een ongelooflijke aandrijving – een gevoel dat ik later nog vaak zou ervaren.

De technische gegevens van de Reynolds, met een eigen velgprofiel, 21 mm interne breedte en Sapim CX-Ray, behoren met 1.500 gram tot de topklasse. Ook de tubeless setup – vanwege mijn gewicht op 5 bar – met de beproefde Conti GP 5000 in 28 mm mag je gerust modern noemen. Vergeleken met mijn privésetup met 23mm-banden is het comfort in elk geval grandioos, en net als veel wielerliefhebbers begrijp ik volledig hoe zulke high-end wielen het plezier in sportief fietsen enorm vergroten.

Tijdens rit nummer vijf wilde ik het complete pakket voor het eerst intensief aan de tand voelen. Via Fels am Wagram zette ik koers naar Tulln, om vervolgens aan de zuidkant van de Donau over het fietspad naar huis te rollen. Strava spuugde maar liefst elf persoonlijke records uit – geen wonder, want ik legde de 90 kilometer af met een gemiddelde van 34,4 km/u en met gemiddeld 225 watt zat ik nog lang niet aan mijn limiet.
Opnieuw had ik sterk het gevoel dat de cockpit me in een aerodynamische positie dwong. Geholpen door de geweldige Reynolds bleef de Reacto maar vooruit denderen, en geen moment kwam de gedachte op om overeind te gaan zitten en uit te rollen. Zo wordt die actieve rustdag natuurlijk niks.

Geen zorgen, ik heb de Merida niet tegen het asfalt gelegd. Maar het circuit bij Paudorf telde niet alleen veel hoogtemeters, het was ook bepaald niet zuinig met een ruwe ondergrond – vooral door Höbenbach, bezaaid met kuilen, was het niet eenvoudig en af en toe pakte ik er eentje mee. Opnieuw stond ik versteld van het comfort, dat ik toeschreef aan de razendsnelle Reynolds met de 28mm-Conti’s.
Eenmaal thuis bleek ik echter de afdekking van de stuurpen kwijt te zijn – die had op het hobbelige traject blijkbaar ergens afscheid genomen. Dit onderdeel verdient absoluut een upgrade. De pasvorm kan weliswaar met een föhn worden verbeterd, maar hier zou ik graag een robuustere oplossing zien en een duidelijke "klik", zodat de afdekking niet opnieuw zoekraakt.

En nu we toch bezig zijn: er is nog een tweede detail waar ik niet helemaal aan kon wennen. Aan de achterkant van de zadelpen zit een rubberen afdekking, en ook die sluit niet perfect aan op de aerozadelpen. Montage van het speciaal ontwikkelde achterlicht biedt uitkomst – maar dat is tot op heden nog niet leverbaar.

Een zondagsrondje voerde me via Kirchberg en Großweikersdorf naar Hollabrunn en vervolgens via Sitzendorf an der Schmida naar Eggenburg. Na een pitstop inclusief Vanilla Coke in Gars am Kamp ging het door het Kamptal weer naar huis. De ongeveer 130 kilometer hadden veel te bieden: beklimmingen, korte steile knikjes, lekkere afdalingen, maar ook lange rechte stukken met tegenwind. De Reacto vertoonde – in tegenstelling tot mij – geen enkel teken van vermoeidheid. Ik was in elk geval verbaasd toen ik thuis de rit analyseerde: 206 watt leverde een gemiddelde van 32,6 km/u op. Voor het eerst gaf het Prologo-zadel wat problemen; op termijn zou ik waarschijnlijk voor een ander kiezen.

Een andere lange rit voerde me door het Dunkelsteiner Wald en langs de Schallaburg, over vele kleine klimmetjes het Pielachtal in en via Wilhelmsburg en Herzogenburg richting Krems. Ongeveer 1.300 hoogtemeters over 145 kilometer – voor mij beslist een uitdaging. De Reacto bleef in die vijf uur onverstoorbaar; opnieuw bewees het aerokanon op indrukwekkende wijze zijn allroundkwaliteiten.

Ik ben in tweestrijd. Eigenlijk spreekt de klassieke diamantvorm van een frame me meer aan. Eigenlijk vond ik schijfremmen op een racefiets niet nodig. Eigenlijk heb ik een leeftijd bereikt waarop je langzaam aan een endurancefiets zou moeten gaan denken. Ja, eigenlijk...

Maar eigenlijk is het 2026 en is het 2027-model van de Merida Reacto een openbaring – niet meer en niet minder. De duurreview van vier maanden en ongeveer 1.500 kilometer heeft bevestigd wat de jongens van Merida in Spanje vertelden: de Reacto is niet alleen een aerodynamisch wapen dat een plek in de World Tour verdient, maar dankzij zijn verrassende comfort ook een allroundwapen. Als totaalpakket klopt hij van begin tot eind en op twee kleinigheden na komt hij dicht bij perfectie.

Met zijn hoogwaardige afmontage blijft ook de prijs van de 10K binnen de perken: € 9.899,- is voor SRAM Red AXS inclusief powermeter, de Reynolds BL 60 Pro en de Team-CW-1P-cockpit beslist redelijk, temeer omdat het complete aanbod merkbaar voordeliger blijft dan dat van veel rivalen. Op mijn BB-weegschaal stopte de teller bij 7,3 kg in maat M, een fractie boven de door Merida opgegeven 7,2 kg. SRAM Red doet onopvallend zijn werk, terwijl de Reynolds voortdurend "sneller" roepen en je in combinatie met de aerocockpit permanent aansporen er nog een schepje bovenop te doen.

Voor alle duidelijkheid: vrijwillig lever ik dit kanon niet in. Al zou er ook een geweldloze optie zijn. Een opbouw helemaal naar mijn wensen, zeg maar een "Best of" van de drie topmodellen: de kleur van de ONE (Passion Red/Slate Grey), de afmontage van de TEAM (ik ben en blijf fan van Dura-Ace, misschien meteen 13-speed?) en de wielen van de 10K, want die Reynolds hebben me echt ingepakt. Kan dat?