Korba karbonowa Race Face Era

Niedawno Race Face zaprezentował swoje najnowsze korby z wysokiej półki wykonane z karbonu. Model ERA jest uważany za następcę wcześniejszych korb Next-R. Ponieważ od początku planowałem zastąpić fabrycznie zamontowaną korbę Shimano SLX w moim Mondraker Foxy, nadarzyła się ku temu idealna okazja.
Na początku była to po prostu ciekawość i moje nerdowskie podejście (rama karbonowa potrzebuje również korby karbonowej), ale później byłem zaskoczony kilkoma dopracowanymi szczegółami, takimi jak stalowe płytki, system Cinch czy ergonomiczny kształt ramion korby. Ale o tym więcej później; najpierw krótki przegląd szczegółów technicznych.

Już same twarde fakty mówią same za siebie: 485 g całkowitej wagi (w naszym setupie), gwinty pedałów są bezpośrednio laminowane w wzmocnioną warstwę karbonu, średnica osi 30 mm, Q-Faktor 176 mm oraz design produktu, który nie tylko skupia się na wyglądzie, ale przede wszystkim na trwałości i odporności na trudne warunki: Zintegrowana stalowa płytka nie tylko zapewnia charakterystyczny wygląd, ale przede wszystkim służy jako ochrona przed ścieraniem spowodowanym agresywnymi butami.

Race Face jest tak przekonane o wytrzymałości nowego korby, że ERA dostarczana jest z “bezstresową 10-letnią gwarancją”, która obejmuje nawet uszkodzenia spowodowane upadkiem.
Nowy model dostępny jest w siedmiu różnych kolorach (Black, Orange, Green, Blue, Red, Kashmoney, Stealth) oraz trzech długościach (165, 170 i 175 mm).

Specyfikacja techniczna

Montaż nowej korby wraz z wymianą suportu to zadanie, które dzięki suportowi BSA można wykonać w ciągu kilku minut. Podczas gdy przy suportach Pressfit już na samą myśl o rozpoczęciu pracy pojawiały się zimne poty na czole, wymiana suportów wkręcanych przy użyciu odpowiednich narzędzi faktycznie nie stanowi większego problemu.
Również do montażu tarczy zębatej na ramieniu korby, dzięki systemowi CINCH, potrzebne jest jedynie narzędzie do kaset, które w dobrze wyposażonym warsztacie nie powinno w ogóle zabraknąć. Tarcza przykręcona od tyłu, korba przełożona przez suport, drugi ramię korby nasunięte, odstępy i ewentualny luz wyregulowane i gotowe – konwersja zakończona.

Koronki do łańcucha od Race Face są dostępne jako SHI 12 (kompatybilne z Shimano 12-rzędowym) w wersji aluminiowej i stalowej, od 30 do 34 zębów w klasycznym lub owalnym kształcie. W wersji Narrow-Wide zakres obejmuje nawet od 24 do 38 zębów, anodowane w maksymalnie sześciu różnych kolorach.
Najpierw jeździłem na standardowej koronce 32-zębowej, a następnie tymczasowo zmieniłem na owalną koronkę 28-zębową.
Koronki są asymetryczne i można je montować w celu precyzyjnego ustawienia linii łańcucha w trybie "standard" lub "flipped".
Rzadko kiedy wymiana korby wraz z wymianą łożysk była prostsza! Na koniec nowa korba w kompletnym pakiecie jest dokładnie o 60 gramów lżejsza od wcześniej zamontowanej korby SLX z aluminium.

Zanim wjadę enduro w trudny teren, montuję jeszcze końcówki “Crank Boots”, sprawdzam wszystkie momenty obrotowe, linię łańcucha i wydajność zmiany biegów. Za pomocą pierścienia regulacyjnego (a w razie potrzeby także podkładek dystansowych) można zminimalizować luz osiowy na tyle, aby korba obracała się płynnie, ale nie miała już luzu bocznego.

Pierwszy moment „aha” po wyjeździe z biura zapewnia owalna tarcza korby. Zupełnie zapomniałem, jakie to uczucie jeździć z taką tarczą. W każdym razie, pierwsze metry na niej, przynajmniej dla mnie, są nietypowe, jakby cały napęd „kołysał się”.
Jednak to uczucie szybko znika, a można cieszyć się zaletami owalnej tarczy korby (dźwignia, martwy punkt itp.). Teoria na ten temat z pewnością oferuje wiele „nerdowego” potencjału.

Sama korba jest sztywna, wytrzymała i odporna na trudne warunki. Już na pierwszych szlakach w Trójstyku (zobacz raport z Reschen/Nauders) znalazły się kilka skalistych „smaczków”, a oczywiście znów udało mi się, pedałując, zahaczyć o jeden czy drugi kamień pedałem lub korbą. Jednak ERA pozostaje niewzruszona, podobnie jak moje płaskostopie, które od czasu do czasu ociera się o korbę.
Nie wspominając już o brutalnym traktowaniu roweru fotografa. Moje enduro ląduje naturalnie co kilkaset metrów na postój fotograficzny poza szlakiem – na korzeniach, kamieniach, mchu, łąkach i polach. Nawet po kolejnych dziesięciu tysiącach metrów zjazdów na lokalnych szlakach i Sellarondzie, czasami w ekstremalnym błocie i deszczu, korba wygląda prawie jak nowa.

Jednak z owalną tarczą korby pożegnam się i wymienię ją na okrągłą. Jakoś nie odpowiada mi to lekkie „kołysanie” podczas pedałowania, a dodatkowo przez owalną tarczę w wózku przerzutki jest ciągły ruch, co powoduje (choć minimalne) dodatkowe zużycie.