Filipiny: Kręcenie pedałami między palmami a Pacyfikiem

Na Filipinach wznosi się modlitwę ku niebu, zanim podejmie się przeprawę – pozostałość 300-letniego panowania Hiszpanów. Filipiny są największym krajem katolickim w Azji.

Na Camotes, zwanych »Wyspami batatów«, wskakujemy na rowery górskie. Jazda na rowerze na Filipinach: to wciąż niezwykłe połączenie. Przemawia za tym wiele: w czasie niemieckiej zimy tutaj panuje pora sucha z przyjemnymi 28 stopniami. Drogi są doskonałe, podjazdy umiarkowane, w kwestii jedzenia łączy się wpływy z Tajlandii i Indonezji z lokalnymi atutami – przede wszystkim słodko-soczystymi ananasami, mango i papają. I prawie zawsze w pobliżu słychać szum Pacyfiku.

»Hello!«, »¿Cómo estás?« i »What's up, bro«: witają nas w kilku językach, gdy pędzimy przez wieś. Dzieci rzucają się ku nam, młodzież macha do nas. W strojach rowerowych i w kaskach wyglądamy jak kosmici. Życie na Camotes toczy się na drogach i przy ich krawędziach: tu terkoczą skutery, tu jaskrawo kolorowe »Jeepneys« przewożą ludzi za niewielką opłatą do sąsiedniej wioski. Kto może, otwiera sklep albo choćby stragan przy drodze i próbuje coś sprzedać. Psy, przyzwyczajone do hałasu ruchu drogowego, przestraszają się, gdy przejeżdżamy obok nich, ale pozostają zaskakująco spokojne.

Dopiero na znacznie większej wyspie Bohol na drogach robi się miejscami ciasno. Za to odpowiada ponad 1 000 stożkowatych „Chocolate Hills”: porośnięte trawą kopce krasowe, które latem przybierają czekoladowobrązowy kolor i przyciągają turystów przez cały rok. Są tu też tarsjusze wielkości zaciśniętej pięści, których twarz wydaje się składać z samych oczu. Mimo to na Bohol robimy swoje kilometry! Nasz zwinny przewodnik rozdaje banany i wodę, potem popycha nas okrzykami „Ghee!” — co oznacza „No to jedziemy!”. Okolica mknie obok mnie, przenika przeze mnie: mozolnie uprawiane pola ryżowe, jak i wielometrowe palmy kokosowe, namorzyny i drzewa mango. Nie mogę napatrzeć się na to, co mam tu obficie podane. I ledwo zauważam, że pokonujemy 80 kilometrów i więcej dziennie.

Z miejskiego zgiełku na „mistycznej wyspie” Siquijor niemal nic nie dociera. Nastrój na stosunkowo niewielkim Eilandzie jest spokojny. Może za to odpowiadają rzekome tutaj czarownice i czarodzieje. Jednak ceremonia „uzdrowiciela” w jego zaniedbanej chatce mnie niespecjalnie przekonała: dmuchał w szklankę z wodą, którą kręcił wokół mnie. Potem wylewał ciecz — a wraz z nią podobno moją „negatywną energię”. No cóż.

Dlatego objeżdżamy wyspę rowerem – 75 kilometrów wzdłuż Pacyfiku. Połączenie białych piaszczystych plaż, wyniosłych palm i falowania oceanu jest trudne do przebicia. Po pół dnia, podczas którego robię zdjęcia na potęgę, jestem skłonny uwierzyć w »Diwatas« i »Encantos«, o których na Siquijorze mówi tak wiele osób. Podczas gdy przypominające wróżki »Diwatas« żyją w koronach drzew, »Encantos« są duchami opiekuńczymi morza. Do dziś filipińscy rybacy po dobrym połowie wrzucają owoce do wody, aby okazać im wdzięczność. Wiara w ożywioną naturę jest zrozumiała w kraju, który leży bezpośrednio na Pacyficznym Pierścieniu Ognia – z wulkanami, trzęsieniami ziemi i tajfunami jako zjawiskami towarzyszącymi.

Na rozciągłej wyspie Cebu ruch wzrasta, aż w samej stolicy o tej samej nazwie przybiera apokaliptyczne rozmiary. Na całych Filipinach istnieje zaledwie jedna linia kolejowa; poza nią jeździ się samochodami lub motorowerami według zasad, które Europejczykom trudno zrozumieć. Kiedy nie siedzą w pojeździe, Filipińczycy przeważnie są uprzejmi i powściągliwi, co sprawia, że region ten jest przyjemnym miejscem do podróży. Za przyjazną fasadą jednak często toczy się walka: wielu pracuje w warunkach, na widok których niemiecki działacz związkowy rwałby włosy, wykonując równocześnie dwie lub trzy prace. Inni zarabiają na chleb jako OFW – „Overseas Filipino Worker” – głównie w maszynowniach statków wycieczkowych. Spośród ośmiu milionów Filipińczyków mieszkających za granicą niemal połowa żyje w Stanach Zjednoczonych, z którymi od zakończenia II wojny światowej utrzymuje się bliska więź.

550 kilometrów i 6 000 metrów przewyższenia mamy już za sobą, gdy jemy kolację w Cebu City. Czas minął o wiele za szybko. Każda wyspa, którą przejechaliśmy, ukazała się nam inaczej. To nie turystyczne „hotspoty” zrobiły na nas największe wrażenie. Często są zatłoczone i mimo to niezbyt spektakularne. Co zaś wyróżniało naszą podróż: drogi i ścieżki zatopione w bujnej roślinności, pod którymi pochylają się krzewy i drzewa. Szum i szemranie nigdy daleko oddalonego Pacyfiku. I znów ludzie, którzy nas pozdrawiają, uśmiechają się do nas, zagadują i wyraźnie cieszą się, że tu jesteśmy. Całe to soczyste, gwarne i kipiące życiem życie na tych tropikalnych wyspach, które z każdym dniem coraz bardziej na nas przechodziło. No i to dopiero coś!

Ramka informacyjna

Thomas Bauer w trasie 2026

Thomas Bauer na YouTube:
https://www.youtube.com/user/literaturnest/featured