Filipijnen: pedaalslagen tussen palmen en de Stille Oceaan

Op de Filipijnen stuurt men een gebed naar de hemel, voordat men aan een overtocht begint – overblijfsel van de 300-jarige heerschappij van de Spanjaarden. De Filipijnen zijn het grootste katholieke land in Azië.

Op de Camotes, de "zoete-aardappel-eilanden", slingeren we ons op de mountainbikes. Fietsen op de Filipijnen: dat is nog steeds een ongebruikelijke combinatie. Er pleit veel voor: in de Duitse winter is het hier droogseizoen met aangename 28 graden. De wegen zijn uitstekend, de beklimmingen gematigd, bij het eten combineert men invloeden uit Thailand en Indonesië met de troeven ter plaatse – bovenal zoet-sappige ananas, mango en papaja. En bijna altijd raast de Stille Oceaan vlak in de buurt.

»Hello!«, »¿Cómo estás?« en »What's up, bro«: We worden meertalig begroet als we door een dorp scheuren. Kinderen rennen op ons af, jongeren zwaaien ons toe. Met onze fietskleding en helmen zien we eruit als aliens. Het leven op de Camotes speelt zich op en aan de rand van de wegen af: hier knatteren brommers, hier vervoeren de felgekleurde »Jeepneys« mensen voor weinig geld naar het naburige dorp. Wie het kan, zet een winkeltje op of zelfs slechts een kraampje aan de straat en probeert iets te verkopen. De aan het verkeerslawaai gewend honden schrikken wanneer we langs ze fietsen, maar blijven toch opvallend kalm. Geen spoor van agressiviteit zoals in sommige andere landen.

Pas op het duidelijk grotere eiland Bohol wordt het op de wegen soms wat krap. Dat komt door de meer dan 1.000 kegelvormige "Chocolate Hills": met gras bedekte karstheuvels die in de zomer chocoladebruin kleuren en het hele jaar toeristen aantrekken. Hier vind je ook de slechts zo groot als een vuist zijnde koboldmakis, waarvan het gezicht lijkt te bestaan uit ogen. Toch leggen we op Bohol flink wat kilometers af! Onze behendige gids deelt bananen en water uit, en drijft ons dan aan met kreten van "Ghee!" — dat betekent "Vooruit!". De omgeving raast aan me voorbij, door me heen: moeizaam bewerkte rijstvelden evenals metershoge kokospalmen, mangroven en mangobomen. Ik kan mijn ogen nauwelijks genoeg krijgen van wat me daar zo royaal wordt voorgeschoteld. En merk nauwelijks dat we per dag 80 kilometer en meer afleggen.

Van de hectiek van de steden is op het »mystieke eiland« Siquijor nauwelijks iets te merken. De sfeer op het relatief kleine eiland is ontspannen. Misschien zorgen de hier veronderstelde heksen en tovenaars daarvoor. Hoewel de ceremonie van een »genezer« in zijn sjofele hut me niet echt overtuigt: Hij blaast in een glas water dat hij om mij heen zwaait. Dan giet hij de vloeistof eruit – en daarmee zogenaamd mijn »negatieve energie«. Tja.

Daarom fietsen we rond het eiland – 75 kilometer langs de Stille Oceaan. De combinatie van witte zandstranden, hoog oprijzende palmen en het golfspel van de oceaan is nauwelijks te overtreffen. Na een halve dag waarin ik als een gek foto's maak, neig ik ertoe te geloven in de »Diwatas« en »Encantos« waar op Siquijor zo velen over spreken. Terwijl de feeënachtige »Diwatas« in de boomkruinen leven, zijn de »Encantos« beschermgeesten van de zee. Tot op de dag van vandaag gooien Filipijnse vissers na een goede vangst vruchten in het water om hen te bedanken. Het geloof in een bezielde natuur is begrijpelijk in een land dat zich direct op de Pacifische Ring van Vuur bevindt – met vulkanen, aardbevingen en tyfoons als bijverschijnselen.

Op het langgerekte eiland Cebu neemt het verkeer toe, totdat het binnen de gelijknamige hoofdstad apocalyptische omvang aanneemt. Op de hele Filipijnen is er maar één spoorlijn; verder rijdt men met de auto of brommer volgens regels die voor Europeanen moeilijk te begrijpen zijn. Als ze niet in een voertuig zitten, zijn de Filipinos doorgaans beleefd en terughoudend, wat hun regio tot een aangename reisbestemming maakt. Achter de vriendelijke façade gaat echter niet zelden een strijd schuil: velen werken onder omstandigheden waarbij een Duitse vakbondsman zich de haren zou uitrukken en vervullen twee of drie banen tegelijk. Anderen verdienen hun brood als OFW – 'Overseas Filipino Worker' – vooral in de machinekamers van de cruiseschepen. Van de acht miljoen Filipinos in het buitenland woont bijna de helft in de Verenigde Staten, met wie men sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog nauwe betrekkingen onderhoudt.

550 kilometer en 6.000 hoogtemeters liggen achter ons, terwijl we in Cebu City aan het avondeten zitten. De tijd is veel te snel voorbijgevlogen. Elk eiland waarop we hebben gefietst, heeft zich anders aan ons voorgedaan. Het zijn niet zozeer de toeristische 'hotspots' die ons zo hebben onder de indruk gemaakt. Ze zijn vaak overvol en toch maar beperkt spectaculair. Wat onze reis daarentegen bijzonder maakte: de in een overdadige vegetatie liggende wegen en paden, waar struiken en bomen overheen buigen. Het ruisen en gorgelen van de nooit ver verwijderde Stille Oceaan. En telkens weer de mensen die ons groeten, ons toelachen, ons aanspreken en zichtbaar blij zijn dat we hier zijn. Het hele weelderige, drukke en uitbundige leven op deze tropische eilanden, dat met elke dag wat meer op ons oversloeg. Nou, en dat is toch wat!

Infobox

Thomas Bauer op tour 2026

Thomas Bauer op YouTube:
https://www.youtube.com/user/literaturnest/featured