Bosch eMTB Trophy Indywidualnie

Tyle teorii. Ale czy w praktyce rzeczywiście wszędzie byłyby dostępne szybkie ładowarki i czy akurat byłyby wolne? Czy gospodarz z Weißenbach, jak wcześniej uzgodniono, naprawdę stanie już o 7 w swojej kuchni i wpuści nas więc długo przed swoją oficjalną godziną otwarcia? Jak wpłynie cholernie ciężki sprzęt fotograficzny na zasięg akumulatora i na plecy Erwina? Czy w ogóle dostaniemy miejsce na tarasie restauracji Rudolfsturm? A kiedy właściwie Gosauschmied ma dzień wolny?
Na wszelki wypadek spakowaliśmy też dwa batony Powerbar oraz wafle Manner. W połączeniu z opcją awaryjnego postoju przy supermarkecie i innych podobnych miejscach czuliśmy się w miarę przygotowani.

W przysiółku Rehkogl w końcu zostawiamy mgłę za sobą. Dzień zapowiada się na to okazałe zjawisko, które przewidywała prognoza pogody. Łagodne światło słoneczne pada na nasze ramiona i twarze. Ptaki świergoczą, pierwsze świerszcze już cykają. Góra za górą wyłania się z cieni nocy, aż w końcu na Kriemoosalm Dachstein po raz pierwszy ukazuje się w całej okazałości.

Gdybyśmy pojechali „normalną” Trophy indywidualnie, to teraz bylibyśmy naprawdę w pośpiechu. Format wyścigu, wymyślony z powodu koronawirusa jako alternatywa dla największego austriackiego maratonu MTB i aktywny do końca października, przewiduje, że niektóre sekcje — przede wszystkim prowadzące pod górę odcinki — pokonuje się na czas. Na długim dystansie jest ich siedem, na sześciu krótszych trasach odpowiednio mniej. Pomiędzy tymi odcinkami specjalnymi jeździ się niejako neutralnie. Niemniej jednak trzeba przejechać wszystkie punkty kontrolne należące do danego dystansu.
W Bosch eMTB Trophy natomiast nie chodzi o zsumowane czasy etapów, lecz o to, kto na koniec uzbiera najwięcej kilometrów. Kto więc wybierze długi dystans, już solidnie zaczyna — ale i tak nie ma szans w starciu z miejscowymi, którzy po prostu jeżdżą tydzień w tydzień. Można startować — to nowość i wyjątkowo atrakcyjne dla e-rowerzystów — wielokrotnie i na wszystkich trasach. Opłata wpisowa w wysokości 29 euro i tak jest pobierana tylko raz — swoją drogą także w klasyfikacji MTB oraz w powołanej również klasyfikacji gravelowej, gdzie przy wielokrotnych przejazdach liczy się zawsze najszybszy czas.

Pozwalamy sobie więc na luksus bez pomiaru czasu i wchłaniamy spokojną atmosferę Kriemoosalm pełnymi garściami, zanim znów przełączymy się na wyższy bieg — a raczej: tryb. Przy Schwarzenbachloch jest po wcześniejszych opadach jeszcze całkowicie mokro, miejscami woda wręcz spływa nam środkiem ścieżki. Coraz bardziej stromy podjazd po obłych, ekstremalnie śliskich i chaotycznie ułożonych kamieniach staje się prawdziwym sprawdzianem techniki jazdy, który mimo delikatnie włączającego się trybu eMTB pokonujemy raczej ledwie.

Jednak już wkrótce znów trafiamy na drogi leśne prowadzące aż pod Raschberg i dalej na Hütteneck. Stan akumulatora jest wciąż uspokajająco wysoki, więc ustawiamy wysoki i najwyższy stopień wspomagania i wznosimy się w stronę oszałamiającej panoramy — tu z majestatycznym Dachsteinem, różowo podświetlonym przez już w pełni wzeszłe słońce, tam z alpejską łąką, pasącym się bydłem i szałasami, rewelacyjnie wyeksponowanymi przez poranne światło.

Jako główną atrakcję zjazdu, tuż za ponownie dość śliską, starą trasą saneczkową, czeka Ewige Wand. Ścieżka wykuta w stromo wznoszące się skały Predigtstuhl z dwoma tunelami po raz kolejny potwierdza swoją reputację spektakularnego punktu widokowego — choć Bad Goisern i jezioro Hallstatt wciąż leżą przykryte grubą warstwą mgły.

Weißenbachwirt dotrzymał słowa i miał dla nas nie tylko szybkie ładowarki, gniazdka i kawę, lecz nawet sernik i ciasto z jagodami. Wzmocnieni w ten sposób pędzimy pełni optymizmu w stronę „Hütteneck II“.
Nasze nogi są jeszcze prawie tak świeże jak nowe akumulatory, poza tym stare nie były całkowicie rozładowane, gdy je wymienialiśmy. To napawa optymizmem przed pętlą 2: Może doładowanie na Blaa Alm w ogóle nie będzie potrzebne?

Wzdłuż brzegu Traunu jedzie się żwawo aż do Gschwandt, a po moście krótko z powrotem w stronę Goisern. Trasa jest doskonale oznakowana, dodatkowo udostępniany jest ślad GPS. Mimo to, zwłaszcza w przypadku punktów skrzyżowań, takich jak most na Traun, wskazane jest wcześniejsze spojrzenie na plan trasy i zabranie profilu wysokości (tam dodatkowo zaznaczone są punkty kontrolne w prawidłowej kolejności), aby w gąszczu pętli i odległości nie skręcić nie w tym kierunku.
Znów pedałujemy pod górę przez Herndl i Rehkogl. Ale jak bardzo inny jest teraz nastrój! Tam, gdzie rano gęsta mgła muskała dachy, wierzchołki drzew i zbocza, teraz słońce zabiera się za suszenie dróg, łąk i szyb samochodowych. Tam, gdzie co najwyżej tu i ówdzie przez zaparowane okna przebijało senne światło, panuje już teraz ożywienie. Roboty budowlane ruszają, wyjeżdżają traktory, zwierzęta trafiają na pastwiska, a na mniej więcej co trzecim domu dekarze i cieśle zabierają się do pracy.

Teraz już wyraźnie odważniejsi, jeśli chodzi o zużycie baterii, pokonujemy trzeci etap dnia przez Halleralm i Waldgraben do Styrii. Trasa Trophy Individuell zasadniczo pokrywa się z przebiegiem znanym z maratonu. Jednak udział odcinków typu trail został zmniejszony ze względów bezpieczeństwa. Całkowicie pominięto odcinek przez Gamsöfen do Bad Ischl oraz przez tamtejszy Salzberg i Perneck z powrotem na skrzyżowanie Tauern (co także zmniejszyło i tak technicznie wymagającą trasę D do łagodnej połowy), ponieważ siatki zabezpieczające, które trzeba by było montować na wiele miesięcy, mogłyby stanowić problem dla dzikiej zwierzyny.

Mijając Loser, którego szczytowy masyw niczym twierdza dominuje nad Hagan Lodges i Ausseerland, oraz już dobrze odwiedzaną Blaa Alm, skręcamy do doliny Rettenbach. To, że możemy — wbrew naszym pierwotnym planom — pominąć feudalną stację ładowania tej wspaniałej chaty, ma swoje zalety i wady: możemy oszczędzić sobie przepychanek o kilka jeszcze wolnych gniazdek — niestety tracimy też legendarny Kaiserschmarrn.
Rettenbach, ze swoim szybkim nurtem, spadami i bulgotaniem, spektakularnie wznoszącymi się ścianami skalnymi oraz rozmaitymi grami światła i cienia tej doliny, wynagradza jednak utracony postój na posiłek.

Przekąska obiadowa u Weißenbachwirt musi z tego powodu zostać odwołana – załatwi to batonik Powerbar, będący częścią pakietu startowego. W międzyczasie rutynowo wymieniamy akumulatory i pędzimy na Hochmuth.
Właśnie gdy zaczynamy robić się zuchwali, akumulator pada. Dokładniej: padł akumulator Martina Hubera. Szef zespołu organizacyjnego Salzkammergut Trophy towarzyszył nam od drugiego okrążenia Hütteneck dla samej przyjemności i żeby dopisać do swojego osobistego konta „Trophy Individuell” e-finisz. Ponieważ zna tu wszystkich i zagadał się w Altaussee, teraz płaci za swoją pogoń, którą odbył całkowicie w trybie Turbo. 250 metrów przewyższenia musi jeszcze o własnych siłach zjechać na e-rowerze, który stał się bezsensownie ciężki. Współczujemy mu, ale zostawiamy go mimo wszystko samego – sorry, nie ma czasu na osobiste wsparcie ani wsparcie moralne!

Podobno Pan Bóg od razu karze za drobne grzechy. Nam jednak, mimo tej ludzkiej wpadki, od razu wysyła kolejne wsparcie: Christopher Unterberger ze Związku Turystycznego Dachstein Salzkammergut dołącza do nas nad brzegiem Traunu — a wraz z nim uspokajająco jasna czołówka, na wypadek gdybyśmy się zupełnie ociągali, oraz kolejne opakowanie Mannerschnitten.
Nasze własne od razu zjadamy na wieść o tej radosnej nowiny. Napędzani pysznym cukrem, szybko pedałujemy w stronę Obertraun, gdzie Chris chce dołączyć do trasy C.

Nigdy jeszcze podczas Salzkammergut Trophy nie było czasu, by zatrzymać się na Ostuferweg, nie mówiąc już o kąpieli w Hallstättersee. Teraz natomiast: buty z nóg, stopy do wody, zanurzyć ramiona, ochłodzić twarz. Jak dobrze jest choć na chwilę zdjąć buty rowerowe, jak cudownie lodowata woda otula palce i łydki!
Zrobiło się gorąco w Bad Goisern i okolicach, liczne, ogólnodostępne kąpieliska nad jeziorem są tłumnie odwiedzane. Sam szlak jest przy tym niezwykle pusty, nawet klasyczne punkty widokowe w kierunku północy oraz na malowniczo przytulone do zbocza Hallstatt są wolne. Posuwamy się sprawnie naprzód, nawet po wąskich, w gołej skale zakotwiczonych galeriach, które wystają nad najgłębsze miejsca ciemnozielonej wody i spektakularnie prowadzą pod mostem kolejowym.

A potem Salzberg. Będące katem w wyścigu i testem wytrzymałości (ale nie odcinkiem mierzonym czasem — za dużo pieszych) w ramach Trophy Individuell, wzniesienie znane ze swojej bezwzględnej stromizny dla uczestników eMTB Trophy okazuje się całkiem bezżennym potworem. Przynajmniej dopóki akumulatory są jeszcze dobrze naładowane.
Aby na pewno nie paść akurat w tej bitwie o przewyższenie, wytyczonej zygzakiem w zbocze, zadowalamy się drugim stopniem wspomagania silnika. Mimo to sunąć lekko i swobodnie przez serpentyny jak nigdy dotąd i niemalże całkowicie zrelaksowani docieramy do Rudolfsturmu.

Właściwie chcieliśmy wystawnie zjeść na tarasie tej dawnej wieży obronnej z mieszkaniem służbowym kierownika kopalni przy wejściu do wysokiej doliny. W rzeczywistości stacja ładowania znajduje się jednak dziesięć minut pieszo wyżej, w małym barze, który jest częścią budynku wejściowego pokazowej kopalni Salzwelten. Więc lepiej jednak gulaszowa i tost z szybkiej kuchni niż dwa długie marsze piesze po regionalne przysmaki z widokiem na okolice - ekonomia wygrywa z łakomstwem, tym bardziej że akumulatorom powinno wystarczyć 30–40 minut ładowania, żeby dojechać do Gosau ...

Niech rowerzyści górscy na etapach dają z siebie wszystko, napędzani chęcią poprawienia czasu z zeszłego miesiąca, prześcignięcia kolegów z klubu lub bycia jedynym zawodnikiem z wynikami na wszystkich trasach! Niech rowerzyści gravelowi, pozbawieni amortyzacji i komfortu, męczą się po górach i błyszczą mocnym pedałowaniem między swoimi zielonymi i czerwonymi punktami! My, e‑rowerzyści, coraz bardziej cieszymy się, że podjazdy Salzkammergut Trophy prawie całkowicie tracą swój strach, a na pierwszy plan wysuwają się zupełnie inne rzeczy.
Nasza misja też nie ma nic wspólnego z włóczeniem się, a barki, plecy i kolana coraz wyraźniej dają nam do zrozumienia, że mięśnie nóg nie są jedyną częścią ciała wymagającą na długodystansowym MTB — tak, pośladki i nadgarstki przez częstsze siedzenie i wagę e‑roweru nawet mocniej to odczuwają. Mimo to: nigdy wcześniej przy żadnej Trophy tyle nie widziałem, nie smakowałem i nie chłonąłem — i to nie tylko z powodu nietypowo dla wyścigu przepięknej pogody ...