Bosch eMTB Trophy Individueel

Dat was de theorie. Maar zouden er in de praktijk werkelijk overal snelladers aanwezig zijn en bovendien op dat moment vrij? Zou de Weißenbachwirt, zoals vooraf afgesproken, echt al vanaf 7 uur in zijn keuken staan en ons daarmee ver vóór zijn eigenlijke openingstijd binnenlaten? Hoe zou de loodzware fotoapparatuur de actieradius van de accu en Erwins rug beïnvloeden? Zouden we op het terras van restaurant Rudolfsturm eigenlijk wel een plekje krijgen? En wanneer heeft de Gosauschmied eigenlijk rustdag?
Voor de zekerheid pakten we ook nog twee Powerbar-repen plus Mannerschnitten in. In combinatie met de optie van een noodstop bij een supermarkt e.d. voelden we ons redelijk goed voorbereid.

In het plaatsje Rehkogl laten we de mist eindelijk achter ons.
De dag lijkt zich te ontwikkelen tot het prachtstuk dat het weerbericht voorspeld heeft.
Het zonlicht valt mild op onze armen en gezichten.
Vogels tjilpen, de eerste krekels tjirpen al.
Berg na berg komt tevoorschijn uit de schaduwen van de nacht, totdat op de Kriemoosalm de Dachstein zich voor het eerst in volle pracht laat zien.

Als we de "normale" Trophy Individuell zouden rijden, zouden we ons nu echt haasten. Het vanwege het coronavirus als alternatief voor de grootste MTB-marathon van Oostenrijk bedachte en nog tot eind oktober actieve wedstrijdformat schrijft voor dat bepaalde secties – voornamelijk bergop leidende stages – op tijd worden gereden. Het zijn er zeven op de lange afstand; op de zes kortere routes zijn het er overeenkomstig minder. Tussen die speciale proeven wordt als het ware neutraal gereden. Desondanks moet je alle checkpoints die bij een afstand horen passeren.
Bij de Bosch eMTB Trophy draait het daarentegen niet om de opgetelde tijden van de stages, maar om wie uiteindelijk de meeste kilometers heeft verzameld. Wie dus de lange route rijdt, zet meteen een flinke prestatie neer – maar kan het toch niet opnemen tegen die locals die week na week op pad gaan. Want je mag starten — dat is nieuw en erg aantrekkelijk voor de e-bikers — meerdere keren en op alle routes. Het inschrijfgeld van 29 euro wordt toch maar één keer gerekend — overigens ook bij de MTB- en bij de eveneens opgezette gravel-klasse, waar bij meervoudige deelnames telkens de snelste tijd telt.

We gunnen ons dus de luxe zonder tijdsmeting en nemen het vredige sfeertje van de Kriemoosalm in ons op, voordat we weer een versnelling - of beter gezegd: modus - hoger schakelen. Bij het Schwarzenbachloch is het door de eerder gevallen regen nog kletsnat, op sommige plaatsen stroomt er zelfs water midden over het pad naar ons toe. De steeds steiler wordende klim over ronde, extreem gladde en wild door elkaar liggende stenen verandert daarmee in een echte rijtechniekproef, die we ondanks de fijngevoelig ingeschakelde eMTB-modus met moeite volbrengen.

Tot aan de Raschberg en over naar het Hütteneck zijn we echter al snel weer op de boswegen. Het accuniveau is nog geruststellend hoog, dus zetten we de hoge en hoogste standen in en schieten omhoog in het overweldigende panorama - daar de König Dachstein, roze verlicht door de inmiddels volledig opgekomen zon, hier alpenweide, vee en alpenhutten, sensationeel in scène gezet door het ochtendlicht.
Als hoogtepunt van de afdaling wacht meteen na het opnieuw tamelijk glibberige oude rodelpad de Ewige Wand. Het in de steil oprijzende rots van de Predigtstuhl uitgehakte wandelpad met zijn twee tunnels maakt zijn reputatie als spectaculair uitkijkpunt eens te meer waar - ook al liggen Bad Goisern en de Hallstättersee nog steeds onder een dikke nevellaag begraven.

De Weißenbachwirt houdt woord en heeft niet alleen snelladers, stopcontacten en een kop koffie voor ons, maar zelfs kwarktaart en bosbessentaart. Daardoor gesterkt zoeven we vol goede moed richting „Hütteneck II“.
Onze benen zijn nog bijna zo fris als de nieuwe accu's, bovendien waren de oude niet helemaal leeg toen we ze verwisselden. Dat stemt hoopvol voor lus 2: misschien is tussentijds laden op de Blaa Alm helemaal niet nodig?

Langs de oever van de Traun gaat het vlot naar Gschwandt en na de brug even terug richting Goisern. De route is perfect bewegwijzerd, aanvullend wordt een GPS-track ter beschikking gesteld. Toch is het, met name bij kruispunten zoals de Traunbrug, raadzaam van tevoren even naar de routenkaart te kijken en het hoogtemodel mee te nemen (daar zijn bovendien de checkpoints in de juiste volgorde aangegeven), om in het wirwar van lussen en afstanden niet verkeerd af te slaan.
We trappen opnieuw omhoog door Herndl en Rehkogl. Maar hoe anders is de sfeer nu! Waar ’s ochtends dichte mist de daken, boomtoppen en hellingen streelde, zet de zon zich nu aan het werk om wegen, weilanden en voorruiten te drogen. Waar hooguit af en toe een slaperig lichtje door beslagen ramen schemerde, heerst er nu al bedrijvigheid. Bouwplaatsen worden opgestart, tractoren rijden uit, dieren gaan het weiland op, en op zowat elk derde huis zijn dakdekkers en timmerlieden aan het werk.

Nu al duidelijk minder voorzichtig wat het batterijverbruik betreft, schakelen we via de derde etappe van de dag via Halleralm en Waldgraben over naar Stiermarken. De route van de Trophy Individuell volgt in principe het voor de marathon bekende traject. Echter is het trailgedeelte om veiligheidsredenen verminderd. Het deeltraject door de Gamsöfen naar Bad Ischl en via de daar aanwezige Salzberg en Perneck weer omhoog naar de Tauernkreuzung ontbreekt helemaal (wat ook de technisch eigenlijk veeleisende D-route tot een ongevaarlijke helft reduceert), omdat de voor de beveiliging benodigde vangnetten, die over maanden geïnstalleerd zouden moeten worden, problematisch voor het wild zouden zijn geweest.

Voorbij de Loser, met zijn top die als een vesting boven de Hagan Lodges en het Ausseerland uittorent, en de al goed bezochte Blaa Alm slaan we het Rettenbachtal in. Dat we het luxueuze oplaadstation van deze prachtige hut, in tegenstelling tot ons oorspronkelijke plan, toch links kunnen laten liggen, heeft voor- en nadelen: het gedrang om de weinige nog vrije stopcontacten besparen we ons – de legendarische Kaiserschmarrn helaas ook.
De Rettenbach met zijn snelle stroming, watervallen en borrelend water, de spectaculair oprijzende rotswanden en het veelvuldige licht- en schaduwspel van dit dal compenseren echter het gemiste bezoek aan de hut.

De middagsnack bij de Weißenbachwirt moet om de gegeven reden vervallen – een Powerbar-reep, onderdeel van het startpakket, zal het doen. Intussen wisselen we routinematig de batterijen en scheuren we naar de Hochmuth.
Precies op het moment dat we dreigen overmoedig te worden, is de accu leeg. Preciezer: de accu van Martin Huber is leeg. De leider van het OK-team van de Salzkammergut Trophy begeleidde ons sinds de tweede Hütteneck-ronde uit puur plezier en om aan zijn persoonlijke Trophy Individuell-account een E-Finish toe te voegen. Omdat hij hier iedereen kent en in Altaussee zat te kletsen, boet hij er nu voor zijn volledig in de turbo-stand volbrachte inhaalslag. Nog 250 hoogtemeters moet hij op eigen kracht met het zinloos zwaar geworden e-bike naar beneden zien te krijgen. We leven met hem mee, maar laten hem toch alleen achter – sorry, geen tijd voor persoonlijke bijstand en morele steun!

Kleine zonden straft de Heer, naar het schijnt, meteen. Ons stuurt hij echter, ondanks deze menselijke misstap, meteen weer hulp: Christopher Unterberger van het toeristenbureau Dachstein Salzkammergut voegt zich bij ons aan de oever van de Traun – en met hem een geruststellend heldere hoofdlamp, voor het geval we ons compleet vertragen, evenals nog een pak Mannerschnitten.
Met die vrolijke boodschap maken we meteen korte metten met onze eigen Mannerschnitten. Door de heerlijke suiker opgedreven trappen we vlot richting Obertraun, waar Chris zich voor de C-route wil aanmelden.

Nooit eerder was er bij de Salzkammergut Trophy tijd om op de Ostuferweg even stil te staan, laat staan om in de Hallstättersee te gaan zwemmen. Nu echter: schoenen uit, voeten erin, armen onderdompelen, gezicht afkoelen. Wat doet het goed om even uit de fietsschoenen te stappen, hoe heerlijk het ijskoude water zich om tenen en kuiten sluit!
Het is heet geworden in en rond Bad Goisern, de talrijke, vrij toegankelijke badplaatsen aan het meer zijn druk bezocht. De weg zelf is daardoor ongewoon leeg, zelfs de klassieke uitzichtpunten naar het noorden en op het pittoreske Hallstatt dat tegen de helling aan gekleefd ligt, zijn vrij. We komen vlot vooruit, zelfs op de smalle galerijen die in het kale gesteente verankerd zijn, vrij uitsteken boven de diepste plekken van het donkergroene water en spectaculair onder de spoorbrug doorlopen.

En dan de Salzberg. Als beul van de race en als härtetest (maar geen tijdregistratiesectie - te veel voetgangers) bij de Trophy Individueel, blijkt de omwille van zijn genadeloze steilheid gevreesde klim voor eMTB Trophy-rijders een tamelijk tandeloos beest. Tenminste zolang de accu’s nog goed vol zijn.
Om er vooral niet juist in deze zigzag in de helling geslagen hoogtemeterslag dood te gaan, beperken we ons tot de tweede ondersteuningsstand van de motor. Toch dansen we losjes en luchtig als nooit tevoren door de haarspeldbochten en bereiken bijna al volledig ontspannen de Rudolfsturm.

Eigenlijk wilden we op het terras van deze voormalige wachttoren met de dienstwoning van de mijnbouwdirecteur bij de ingang van het hoogdal vorstelijk dineren. In werkelijkheid ligt het laadstation echter tien minuten lopen hoger, in het kleine eethuisje dat deel uitmaakt van het toegangsgebouw van de bezoekersmijn Salzwelten. Dus toch maar goulashsoep en toast uit de snackbar in plaats van twee lange voettochten voor streeklekkernijen met uitzicht over de streek - economische overwegingen winnen het van de genotzucht, temeer daar 30 tot 40 minuten laadtijd voor de accu's voldoende zouden moeten zijn om tot Gosau te komen ...

Mogen de mountainbikers zich op de stages helemaal geven, gedreven door de wens hun tijd van vorige maand te verbeteren, hun clubgenoten te overtreffen of de enige racer met klasseringen op alle routes te zijn! Mogen de gravelbikers zich zonder vering en comfort over de bergen kwellen en met harde trap tussen hun groene en rode punten triomferen! Wij E-bikers genieten intussen dat de beklimmingen van de Salzkammergut Trophy bijna helemaal hun schrik verliezen en heel andere zaken naar de voorgrond schuiven.
Slenteren hoort ook niet bij onze missie, en schouders, rug en knieën maken ons intussen duidelijk dat de beenspieren niet het enige gevraagde lichaamsdeel op een MTB-langafstand zijn - ja, billen en polsen krijgen door het meer zitten en het gewicht van een e-bike zelfs zwaarder te verduren. Toch: zo veel gezien, ten volle van genoten en in me opgenomen heb ik bij geen enkele Trophy eerder - en dat ligt niet alleen aan het voor een wedstrijd ongewoon prachtige weer ...