Tussen tempels, palmen & apen: racefietsen in Thailand

De schuld ligt bij Rabea. Want zonder haar zouden we nooit op het idee gekomen zijn om in Thailand te fietsen. En toen Rabea ons ergens in de herfst vertelde over haar plan om in Noord-Thailand deel te nemen aan een tien dagen durende begeleide racefietstour, dachten - en zeiden - wij wat we nu zelf voortdurend te horen krijgen. Omdat we Rabea's oorspronkelijke idee gekopieerd hebben, maar dan niet in Noord-Thailand en niet georganiseerd en begeleid, maar wél op de racefiets onderweg waren. En daar dol op waren. Vanaf de tweede tot de allerlaatste minuut.

De reacties of voorbehouden die ons dan om de oren geslagen worden, kunnen we intussen uit ons hoofd opdreunen: "Racefiets? In Thailand? Ben je levensmoe? Ik durfde daar niet eens met de huurauto te rijden. Zijn de wegen daar niet vreselijk slecht? En dan die vochtige hitte ..." Enzovoort.
Als Rabea zich daar afgelopen herfst door had laten afschrikken, zou ze nooit zijn gevlogen. Zou ze niet tien dagen met de Huerzelers hebben gefietst. Zou ze niet een miljoen ongelooflijk mooie momenten via Strava, Insta en WhatsApp met ons hebben gedeeld. Zou ze ons dus niet hebben geprikkeld om haar na te doen. En dan zou dit verhaal hier niet staan.

Waarmee Rabea's deel in dit verhaal voor het eerst afgesloten zou zijn: We waren helemaal enthousiast. We wilden ook. En we bekeken de site van de Zwitserse fietsvakantiespecialist Huerzeler.
"Huerzeler - das Radsport Erlebnis" is de correcte naam van het merk. Je kent het merk. Enerzijds vanwege de fietsvakanties en -camps op Mallorca, Lanzarote of in Griekenland. Maar vooral omdat Huerzeler-klanten hun shirts erna trots en jarenlang blijven dragen. Maar: Thailand?

Ja, Thailand. Op de site stonden — in het voorjaar van 2025 — een paar opties. Maar of ze pasten niet qua timing. Of ze waren volgeboekt. Of allebei.
De Zwitsers runnen echter — zoals op "Malle" en op andere plekken — ook in Thailand een verhuurstation. De fietsen kunnen immers ook "werken" wanneer er op dat moment geen groep onderweg is. Partnerhotels zijn er ook. Routes, zo zeiden ze, sowieso. Fietsen zou onprobleematisch zijn — dat had Rabea ons ook al gezegd. (Bovendien: als fietsen niet lukt, kun je in Thailand altijd nog eilandhoppen of een strandvakantie houden.)

Natuurlijk: In het noorden van het land, bij Chiang Mai, van waar Rabea vertrokken was (en waar op hetzelfde moment enkele bike-influencers onderweg waren), zouden wij niet gaan. Want de Thaise Huerzeler-fietsspot ligt ergens anders. Bij Pattaya namelijk. Dus twee autouur ten zuiden van Bangkok.
En eigenlijk ligt het station ook niet in Pattaya, maar duidelijk buiten de stad: Aan een meer. Het "Map Prachan Reservoir". Het Huerzeler-partnerhotel ligt echter midden in Pattaya.
Geen probleem: Op de eerste dag zou een taxi ons van daar naar de fietsenverhuur brengen, daarna zouden we mobiel zijn met de fietsen. Op de laatste dag 'droppen' we de fietsen dan bij het station aan het meer - en nemen een taxi terug naar het hotel. Klinkt goed.

In werkelijkheid liep het toen echter vast op twee dingen. Ten eerste: uit voorzorg vraag ik in hotels altijd of het oké is om de fiets mee de kamer in te nemen ("Ik draag hem, hij staat op het balkon"). Meestal is dat geen probleem. Hier niet.
Dat je partner bent van een fietsreisorganisatie was het receptieteam onbekend - en het maakte ze niets uit. Bovendien: "Fietsen in de stad is gek!" De eerste blik op het stadsverkeer maakte dat niet geheel onredelijk lijken.

Dus met de taxi naar de verhuur - en de rest regelen we later. Alleen: bij het "Huerzeler-station", een winkelpand aan de straatkant bij het meer, is het rolluik omlaag.
Het aangrenzende pand is echter ook een fietsverhuur. De uitbater ("Call me Tommy.") is ook verantwoordelijk voor de Huerzeler-hub. En hoewel beide shops van buiten weinig indruk maken: Tommy en zijn broer zijn wel nors, maar ze beheersen hun vak.
De Huerzeler-bikes (Scott Addict 30) zijn uitstekend onderhouden. Afstellen, pedalen wisselen, het monteren van eigen houders - allemaal geen probleem. Route- of kaartmateriaal is hier echter niet verkrijgbaar. "Maar kijk, Tony komt net aan. Misschien kan hij je helpen."

Tony is Tony Rominger. Ja, precies DE Tony Rominger. De drievoudig Vuelta-winnaar (1992, 1993 en 1994) en Giro-winnaar (1995) woont ongeveer een half jaar in Thailand - en fietst, vanzelfsprekend, hier. Onder andere als gids voor Huerzeler-groepen, of om individuele fietsers zoals wij welkom te heten.
Kaarten of routes? Rominger is even verrast: "Ik kan jullie vanavond van huis uit routes toesturen." Ook de beste route naar de stad, naar het hotel. Maar in werkelijkheid, zegt Rominger, zou het slimmer, veiliger en comfortabeler zijn om de fietsen bij Tommy bij het verhuurstation te laten.

Voor het inrijden gaat het dan rond het meer: twaalf kilometer langs de Map Prachan, op een fietspad dat bouwkundig van de weg is gescheiden. Perfect geasfalteerd en inclusief wegmarkeringen die de rijrichtingen aangeven. Daarnaast, meestal gescheiden door een grasstrook, het voetpad.
Er is veel fiets-, wandel- en hardloopverkeer - en iedereen houdt zich aan de regels. We zijn verrast. Nog meer verrast zijn we wanneer we na ongeveer acht kilometer op een fietsenwinkel met koffieshop stuiten: de "Cycle Hub".

De Cycle Hub hebben Thomas Tapken en zijn vrouw Jezzi hier ruim tien jaar geleden opgericht. Oorspronkelijk beiden actief in high-end en zakelijk hotelmanagement, stapten de Thaise en de Duitse ex-pat uit liefde voor het wielrennen (en voor de triatlon) over van branche.
Vandaag is hun "Hub" (maar ook hun bike- en tri-hotel in de buurt) het centrum en knooppunt van een zeer actieve, kleurrijke, internationale roadbike-community: van de hier al generaties gevestigde "local" tot diplomaten, managers van internationale automobiel- of IT-concerns (en hun partners) uit de hele wereld, tot wetenschappers en universitair docenten met buitenlandse lesopdrachten. Daarnaast komen - zelden, maar steeds vaker - toeristen zoals wij. Of topsporters zoals de opkomende Zwitserse prof-triatlete Chinouk Tschan, die zich in Thailand zes weken lang voorbereidt op de klimatologische omstandigheden van haar belangrijkste jaarlijkse wedstrijd, een tropische langeafstand.
Vanaf september 2025 zal de Cycle Hub volgens de meest recente informatie van de Zwitserse fietsvakantie-aanbieder bovendien ook het Huerzeler Verleih-Station exploiteren. Dat heeft, zoals we later nog zullen opmerken, zeker zijn voordelen.

Tapken legt ons een eenvoudige instaproute uit: "Naar het Affenberg". Ongeveer 70 kilometer over heuvels (in totaal zo'n 700 hoogtemeters) en door dorpen, bossen, velden en plantages over wegen met weinig tot geen verkeer. En aan het einde "bij de tempels aan het meer links omhoog de heuvel op. Daar zijn ook de apen."
Waren we tot dat moment een beetje sceptisch of Rabeas Chiang Mai-euforie hier in het zuiden terecht zou zijn, dan verandert dat al in de eerste kilometers fundamenteel: we hadden — ook in de dagen daarna — geen enkel, ook maar enigszins krap, agressief of anderszins onaangenaam (en niet volledig door onszelf veroorzaakte) bijna-doodervaring in het verkeer.

Integendeel: hoe chaotisch het verkeer van buitenaf ook mag lijken, zo alert zijn de meesten onderweg. Alles verloopt soepel — en we leren hoe dat werkt. Bovendien zijn er her en der ogenschijnlijk willekeurig aangelegde fietspaden of -stroken. Af en toe zelfs fietsstraten. Dan merken we snel dat je meestal in de buurt van toeristisch relevante tempelinfrastructuur komt.
Tapken: "De koning is een fervent fietser. Dus worden overal fietspaden aangelegd. Men begint pas te beseffen dat dat toeristisch veel kan opleveren." Misschien verklaart dat ook de toename van bike-influencers in Thailand op Insta.

Op eigen houtje rijden is echter inderdaad eenvoudig. En het voelt veilig. Maar in een groep en met locals net iets fijner.
Daardoor ideaal: vanuit Tapkens Cycle-Hub vertrekken drie keer per week social rides. Open voor iedereen, zo nodig naar tempo verdeeld. Meestal gaat het 70 tot 120 kilometer ver, inclusief hoogtemeters. Soms met strandafstapjes, bijna altijd met een koffiestop.
In de groep durven we ons dan aan wat hier naar verluidt legaal is, maar wat we alleen een stukje te heftig vonden: rijden op de vluchtstrook van de snelweg. Niet echt leuk, maar we worden geen enkele keer getoeterd. Vrachtwagens wisselen meestal naar de tweede rijstrook, ook auto’s schuiven demonstratief richting het midden van de weg. Toen we bij een afslag eens collectief drie rijstroken kruisten om de (ook zo aangegeven) U-turn-afrit te nemen, verliep dat probleemloos en rustig. Zulke manoeuvres zijn toch niet leuk.

Dat hebben we overal des te meer. Of het nu door 's ochtends dampende junglescènes gaat of langs palmplantages. Of we ons een heuvel omhoog werken, of bergaf rijden langs apen, kloosters en tempels. Of we plotseling de zee voor ons hebben, of bij een straatkraam pauzeren met verse kokosnoot en stinkvrucht (durian). Of we bij het in een berghang gegraveerde "Buddha-Mountain"-bergrelief als "lange neuzen" het fotomotief worden van een buslading Vietnamese toeristen, of een paar kilometer verderop in het "Katzencafé" vluchten voor de airco die voor ons op "Arktis" is gedraaid. Of we een vijfkoppig gezin op een brommer in onze luwte hebben, of een horde tienjarigen op krakkemikkige fietsen ons door het Chinese marktkwartier van hun dorp escorteert: racefietsen in Thailand, dat is kortom gewoon geweldig.

Er zit echter een addertje onder het gras. Want ook in de late winter, maar zeker in het voorjaar, starten de Cycle-Hub-Socialrides tussen zes en half zeven 's ochtends. Omdat het in de namiddag benauwd en heet kan worden, soms ook onweersachtig. De plensbuien duren nooit lang, maar spoelen wel zand op de wegen. Totdat dat droog is, worden bochten glibberig en glad.
Wie echter om zes uur 's ochtends bij het meer wil vertrekken, moet het hotel in Pattaya kort na vijf verlaten. En staat dan voor het probleem dat het Huerzeler-Station niet voor negen uur bemand is. De eenvoudige oplossing: onze fietsen staan bij de Tapkens in de "Hub" - daar is op dagen zonder Social-Ride tenminste de schoonmaakster aanwezig.

Nog makkelijker zou het natuurlijk zijn om de fietsen direct in de "Hub" te huren. Een paar zouden de Tapkens er zelfs hebben. Maar die oudere exemplaren kunnen het niet opnemen tegen de bijna als nieuw zijnde Scott Addicts van de Huerzeler-Station.
Het "klassieke" verhuurdilemma: aanschaf, onderhoud, beschikbaarheid en logistiek van een wagenpark dat puur op verhuur en georganiseerde groepen is gericht, is iets heel anders dan een bikeshop runnen en een lokale community opbouwen en begeleiden.
Fijn dat de voor de hand liggende symbiose met september 2025 nu blijkbaar werkelijkheid wordt en dat de Cycle Hub onder leiding van Thomas Tapken vanaf september ook de Huerzeler Radsportstation zal gaan beheren. Onder deze omstandigheden zullen waarschijnlijk ook de markt, de vraag en de bekendheid van de regio als fietsdestination verder groeien.

Rabea heeft daar in ieder geval iets in gang gezet: ze zal in december met een vanuit Pattaya vertrekkende Huerzeler-tour tot in Cambodja, naar de tempels van Angkor Wat, rijden. Wij zouden daar ook graag bij zijn. De ongeveer 70 plaatsen van deze tour waren echter op het moment dat de reis op de Huerzeler-site werd vrijgegeven al weg.
Naar verluidt staan er 50 mensen op de wachtlijst. Wij niet. Maar we zullen in januari of februari toch weer hierheen komen om te fietsen. Het liefst samen met Rabea.


Compliance-opmerking: De fietsen werden kosteloos ter beschikking gesteld door "Huerzeler - de wielersportbeleving".