Scott Addict RC reisfiets

Sinds afgelopen winter is er al het een en ander over de Addict RC geschreven. Er was vooral veel positiefs te melden. Maar voor een definitief oordeel ontbraken nog zomerse temperaturen en een paar extra kilometers in het zadel.
Ondertussen zijn ook die punten afgevinkt, en niet verrassend is één ding bevestigd:
De Addict RC bezorgt veel rijplezier, meer dan verwacht, en het is moeilijk om er afscheid van te nemen.
Want helaas komt ook een langdurige test ooit tot een einde en de elegante Scott moet binnenkort terug naar Zwitserland.

Behouden of niet? Een vraag die al wekenlang door mijn hoofd speelde bij het naderende moment van afscheid. Veel redenen spraken ervoor om de Scott te kopen; een paar weinige spraken ertegen. En zoals altijd viel het me zwaar om een beslissing te nemen.
Wat dus te doen om de beslissing een handje te helpen? Mijn idee was vrij simpel: een paar dagen met de Scott op reis gaan, om bij wijze van spreken de besluitvorming te ondersteunen.
Het was de bedoeling voor mij en de lezers uit te zoeken of de Addict RC, ondanks zijn lichtgewicht-racegenen, avontuurlijk genoeg is. Met andere woorden: of hij als ultieme test ook met een beetje bagage op de fiets overweg kan. Want bijvoorbeeld: het voltooien van een Ötztaler Radmarathon zou te licht zijn voor de Scott.

Aangekomen bij het etappe-eindpunt betekende dat eerst twee dagen stilstand voor de Addict RC. Daarna ging het in twee etappes verder, met een overnachting in Delémont, van Freiburg im Breisgau naar Fribourg in Zwitserland. Langs de schilderachtige hellingen van de Rijnvallei met zijn kersenbomen, wijngaarden en vele kleine dorpjes van vakwerkhuizen, totdat aan het bevaarbare begin van de Rijn de skyline van Bazel zich in de zinderende junihitte aan de horizon aftekende.
Gelukkig zijn er in deze regio veel openbare drinkfonteinen. Zo was het eenvoudig om voldoende vocht binnen te krijgen. Want het kwik stond die dagen graag op 30 graden of meer in de schaduw.

Na een korte omweg door het centrum van Bazel ging het een klein stuk door Frankrijk en het Jura met zijn steile rotswanden en smalle wegen, langs het Meer van Biel en de landbouwkundig gevormde heuvels tussen Bern en Fribourg.
Wie in de buurt van Fribourg is, moet de stad met haar 40.000 inwoners zeker een bezoek brengen. Haar middeleeuwse muren liggen schilderachtig ingebed hoog boven de meanders van de Saane, en over alle torens en fonteinen, bruggen en kapellen waakt de kathedraal St. Nikolaus.
Niet ver van de hoofdplaats van het gelijknamige kanton was het tijd om af te slaan naar het Scott-hoofdkantoor in Givisiez - de vermeende inleverplaats van de Addict RC. In sterk contrast met de oude stad van Fribourg schittert het hoofdkantoor van het bedrijf met ultramoderne architectuur en allerlei technische snufjes.

De wandeling door de hallen herinnerde eraan hoeveel innovatieve ideeën Scott in de afgelopen decennia heeft gerealiseerd en hoe breed hun sportieve productgamma is.
Het begon allemaal met skistokken van aluminium; intussen heeft op veel plaatsen (in elk geval bij de hoogwaardige fietsen) het materiaal carbon diens plaats als voorkeursmateriaal ingenomen — zoals ooit bij het iconische Scott Endorphin Hardtail, dat rond 1996 op de markt kwam. Of bij de nieuwe en ongelooflijk lichte Addict RC, die mij bijna 30 jaar later veilig hiernaartoe heeft gebracht.
Maar de stille sterren voor mij zijn die Scott Spark-modellen waarmee Nino Schurter naar gevoel ontelbare wedstrijden heeft gewonnen. Progressief en innovatief hebben dit duo van mens en machine de afgelopen jaren de grenzen van de mountainbikesport verlegd.
De rondgang door het gebouw en de positieve energie van de medewerkers maakten indruk. Eén ding is duidelijk: niet iedereen heeft een werkplek met zo'n flair.

De beslissing "houden of teruggeven?" was echter nog steeds niet gevallen. Tot nu toe had de Addict RC zich dapper geweerd en zelfs met bagage alles zonder morren doorstaan. Ondanks de sportieve zitpositie verliep de rit pijnvrij en comfortabel. Maar ondanks alle ervaringen had ik nog een paar extra dagen in het zadel nodig. Het was zaak de grens verder af te tasten.
Dus ging het, na een korte tussenstop bij Scott en een klein uitstapje naar de Tour de Suisse in Schwarzsee, verder richting Oostenrijk. Vanuit Fribourg voerde de route over de Gurnigelpass naar Thun en met de trein door de Lötschberg.
Voor het hoogtepunt Große Scheidegg - Grimsel waren de benen te moe en de tijd te krap. Maar de rit over de Gurnigelpass maakte dat ruimschoots goed. Het panorama dat zich vanaf de pas bood met Thunersee en Eiger/Mönch/Jungfrau op de achtergrond was uniek.

Het ging verder over de 2.429 m hoge Furkapas. In de accommodatie werd mij een korte omweg naar de Grimselpas aangeraden, en inderdaad hebben die paar extra hoogtemeters zich ruimschoots uitbetaald.
Vervolgens leidde de route naar Andermatt en via de Oberalppas en daarna de Rijn volgend richting Bregenz. Het idee om de Bodensee als eindbestemming te kiezen, ontstond eigenlijk pas tijdens de reis. Zo werd de Rijn onbedoeld een trouwe metgezel op mijn weg.

Hoogalpiene landschappen en grandioze uitzichten waren de moeite waard en met de Addict RC was het, ondanks de bagage, gemakkelijk te beklimmen. Een prachtig, zij het kort stuk was de rit over de smalle weg hoog boven de Rijnkloof tussen Ilanz en Bonaduz.
Op weg naar Chur viel de keuze meestal op het fietspad, dat weliswaar enkele grindstukken heeft, maar met de 30 mm brede banden geen grote uitdaging vormde. De tubeless-setup met Schwalbe-banden en Syncros-velg werkte uitstekend; niet eens bijpompen was tijdens de reis nodig.
Pannevrij trapte ik verder door het Rijndal, totdat uiteindelijk de Bodensee bereikt was. Vanaf het mooie Lindau ging het vervolgens per trein direct terug naar Wenen.

Voor mij was het een interessant experiment om met de racefiets te reizen. De 30 mm brede banden maakten af en toe korte uitstapjes over grindwegen mogelijk, die een welkome afwisseling boden van sommige drukke wegen. Een gravelbike of MTB zal bij toekomstige reizen wel de voorkeur blijven hebben. Maar dat ligt zeker niet aan het rijwiel van de Zwitsers, maar duidelijk aan persoonlijke voorkeuren.
Toch is het goed te weten dat een Addict RC geen probleem heeft met wat bagage op zijn schouders. En heeft me daarbij bijna terloops veilig en zonder pech door vijf landen gebracht.

Een grote vrees was of de lage cockpit problemen met nek of rug zou veroorzaken. Maar niets dergelijks is gebeurd. Ook de vorm van het stuur veroorzaakte geen pijn in handen en polsen.
En ook de omschakeling tussen de zithouding op de racefiets en die op een gravelbike of MTB, die in het verleden vaak een langere gewenning vereiste, lukte met de lichte Scott moeiteloos.

Het was dus moeilijk om nog redenen te vinden die tegen de Scott spraken. Uiteindelijk bleven er niet een paar redenen over, maar slechts twee: de aankoopprijs en de duidelijk te luide DT Swiss EXP vrijloop.
De vrijloop krijg ik vast wel stil, en wat dat Gerstel betreft … nou ja, ogen dicht en doorgaan.
Want alles aan deze racefiets is eigenlijk heel geslaagd. Ergonomie, geometrie, weggedrag en het geringe gewicht zijn top. Het tijdloze ontwerp met de betrouwbare uitrusting vormen het puntje op de i.

Op mijn oude dag is wielrennen met de Scott weer echt leuk. Het geeft je een boost zonder hectiek of agressiviteit, en dat is het geweldige aan de nieuwe Addict RC.
Meer is er over de fiets, inmiddels mijn fiets, niet te melden. Daarom verder alleen nog veel plezier met de foto's!