Giro-E 2024 - Jagers en Gejaagden bij de 12e etappe van Senigallia naar Fano powered by Yamaha

De start van "onze" 12e etappe, die zich over 68 kilometer uitstrekte en een hoogteverschil van ongeveer 600 meter zou omvatten, vond plaats op het recent gerenoveerde Piazza Garibaldi midden in het centrum van Sennigallia.
Ongeveer gelijktijdig met de start van de profs in Martinsicuro, die echter een afstand van 193 kilometer moesten afleggen.

Van de gapende leegte van de dag ervoor was werkelijk niets meer te merken, want het startgebied barstte haast uit zijn voegen.
Naast een groot podium voor de rijderspresentatie en inschrijving was er een uitgestrekt terrein voor teamtenten, teamauto's en hulpvoertuigen, een grote all-inclusive verzorgingstent, een expo-gebied evenals het zogenaamde "Green Fun Village". Hier hadden bezoekers de mogelijkheid om elektrische fietsen of andere milieuvriendelijke vervoermiddelen te testen, interactieve workshops bij te wonen, van live muziek te genieten of deel te nemen aan andere activiteiten met de nadruk op milieubescherming en duurzaamheid.

Dit alles omgeven door indrukwekkende en architectonisch betekenisvolle gebouwen zoals het Palazzo Becci, de kathedraal San Pietro Apostolo, het Palazzo Vescovile en het Auditorium San Rocco. Ja, de startzone was werkelijk om te zien.

Behalve de pedalen, schoenen, sokken en zonnebrillen hoefden wij als teamrijders niets mee te nemen. Kleding, helm, de elektrische fiets en technische ondersteuning kregen we van Team Yamaha.

Omdat Yamaha nog geen e-racefiets in het assortiment heeft, werden zonder veel poespas de Wabash RT-Gravelbikes uitgerust met racefietsbanden en een traditionele zadelpen.
Het brede, naar buiten uitlopende stuur bleef behouden, wat zich later als een extra uitdaging zou blijken. Toch overtuigde de ongeveer 21 kilogram zware elektrische racefiets met zijn relatief krachtige aandrijving en de geringe rol- en wrijvingsweerstand boven de begrenzing van 25 km/u.

Yamaha Wabash RT

* Origineel: Limotec Vario-zadelpen, Ø: 30,9 mm Lengte: 295 mm Veerweg: 40 mm (S), 60 mm (M, L)
** Origineel: Maxxis Rambler 700x45C, 60 tpi

Geometrie van de Wabash RT

Een paar minuten voor de teampresentatie liepen we onze kapitein weer eens tegen het lijf, die zich net met koffie en gebak aan het opladen was.

Een beetje kortaf probeerde hij ons de drie speciale klasseringen "Compactness Trial", "Regularity Trial" en "Time Trial" volgens pagina's 5 en 6 van het regelboek uit te leggen. We begrepen er geen bal van.
Mild glimlachend zei hij ongeveer: "Non importa! De teamwagen heeft alle info. Zij rekenen het gemiddelde uit en geven het ons via de radio door. Op mijn commando rijden we met z'n zessen naast elkaar over de startlijn van de betreffende speciale klassering, blijven min of meer bij elkaar en herhalen hetzelfde aan het einde. Per chip worden jullie tijden opgeteld en wordt automatisch het gemiddelde berekend. We doen dit drie keer en winnen."

Er waren toch nog onduidelijkheden en we hadden enkele vragen en veiligheidszorgen.
"Non importa. Calmati."

Nog vijf minuten tot de start, en we waren nerveus. Onze hartslag sloeg op hol. Niet van voorpret of prestatiedruk, nee: onze kapitein was onvindbaar, terwijl alle andere deelnemers al in hun sectoren ingecheckt hadden en gespannen op de start wachtten.

"Willen jullie je niet ook langzaam in de rij gaan zetten?" zei een vriendelijke dame uit de verzorgingszone, terwijl de Polizia hun motorfietsen startte en de startspreker van pure opwinding hoorbaar (en voor ons onverstaanbaar) in de microfoon zat te brabbelen.

"Andiamo." Als uit het niets wenkte YA1L ons plotseling met een ontspannen blik uit de dicht opeengepakte voorste rijen. Prompt klonk het startschot ondanks de veel te luide muziek, gevolgd door een verbale black-out van de omroeper.
Terwijl de menigte collectief in hun pedalen klikte en de schrille pieptonen van de fietscomputers weerklonken, tastten wij ons vanaf de zijkant moeizaam, als katten die bij het drinken hun pootjes kneden, richting de tijdregistratiemat.

Geneutraliseerd en omgeven door de sfeer van een professionele wielerwedstrijd rolten we de startplaats uit en vonden we ons dankzij de "High"-modus van onze Yamahas snel in het voorste derde van het peloton terug.
Verrassend genoeg bleef de route ook met een e-racefiets een sportieve uitdaging - niet in de laatste plaats vanwege onze extra brede sturen, die af en toe te dicht bij anderen kwamen. Maar ook de gebrekkige rijtechniek van de wat minder getrainde e-bikers, die het veeleisende parcours door schilderachtige landschappen moesten afleggen, vergde onze volledige concentratie.

Toch viel alles binnen een mum van tijd op zijn plek, en elk team bevond zich automatisch in een positie die overeenkwam met zijn rijvaardigheid, zijn conditie respectievelijk de maximaal mogelijke motorondersteuning en de individuele risicobereidheid.

Als actieve deelnemer ervoer je een overweldigend gevoel wanneer je langs de vele toeschouwers op de route kwam. Of het nu in kleine dorpen of in grotere steden was: het enthousiasme en het applaus van de mensen waren meeslepend.
Maar ook de wegafsluitingen, het gefluit van de agenten bij de rotondes en de benzinegeur van brommende escorte-motoren droegen bij aan de opwindende en levendige sfeer.

We lieten ons door de euforie meeslepen, schikten ons en vielen aan. Vreemd genoeg konden of wilden onze medestrijders het tempo niet volhouden, en zo bevonden we ons plotseling aan de kop van het peloton, slechts een paar meter achter de leidende voertuigen. De teller gaf 40 km/u aan, de wedstrijdleiding maakte een handgebaar naar ons. Blijkbaar wilde de wedstrijdleiding ons met die geste duidelijk maken dat we te snel waren.

So soepel als een kat naderde YA1L van achteren en maande ons: "Welk deel van 'genieten' en van 'begeleidingsvoertuigen niet hinderen' hebben jullie eigenlijk niet begrepen?"

Ach ja - er was nog iets: Geen wedstrijd, gezamenlijke rit, etc. We lieten het vooralsnog bij deze machtsdemonstratie en mengden ons weer tussen het gewone E-bike-light-volk.

Vanaf dat moment was onze belangrijkste focus het bereiken van een zo nauwkeurig mogelijke gemiddelde snelheid bij de drie uitdagingen. Met de ondersteuning van de teamauto, torisch geoptimaliseerde contactlenzen, een gekalibreerde fietscomputer en het strikt opvolgen van alle aanwijzingen van onze kapitein slaagden we erin de voorgeschreven tijd op de drie etappegedeelten perfect aan te houden. Dankzij deze prestatie won ons Yamaha-team ook de 12e etappe. Juhu.

Zichtbaar opgelucht hoorde YA1L via de radio dat we de etappe praktisch al gewonnen hadden. Nu mocht er alleen niemand meer uitvallen en mocht hij tijdens de exclusieve sprint van de teamkapiteins geen zware val maken - onze puntvoorsprong was gigantisch.

"Op de laatste berg kunnen jullie gas geven", zei de kapitein. En we namen hem bij zijn woord. Opnieuw schakelden we onze motoren in de "High"-modus en vlogen we als het ware over de Monte Giove, nog geen tien kilometer voor de finish. De klim had bij een lengte van 1,2 kilometer een gemiddelde stijging van 9,1 procent, maar daarvan was met de Yamahas niets te merken.
Het publiek joelde toen we de daaropvolgende razendsnelle en smalle afdaling namen. Nog even elkaars windschaduw geven, tempo maken en doorrijden tot de finish ...

Maar plots werden we door de koersleiding tegengehouden. "Even wachten."

Het bleek dat we de bergprijs onverwacht snel waren gepasseerd en de individuele teamleiders geen kans meer gaven om zich te kunnen formeren voor de eindsprint. Bovendien waren al enkele accu's leeg en werd het peloton tot een korte verplichte of zelfs oplaadpauze gedwongen.
In werkelijkheid was dat allemaal geen probleem, maar bij de een of de ander rees de vraag waarom hij zich op de heuvel zo in het lactaat moest rijden.

De resterende kilometers verliepen heel ontspannen en we namen de indrukwekkende sfeer van de aankomstplaats in ons op, waar ongeveer een uur na ons de Fransman Julian Alaphilippe zijn geweldige comebackzege vierde en de Sloveen Tadej Pogacar het roze tricot van de leider in het algemeen klassement overtuigend kon verdedigen.

Hoewel er voor ons vijven geen eindsprint was, was het oversteken van de finishlijn een intens emotioneel moment. Het was een mengeling van opluchting, lichte uitputting en vreugde, vergezeld door de euforische steun van de toeschouwers.
Bovendien veroverde onze kopman de derde plaats en bezorgde daarmee het Yamaha-team het blauwe tricot.

Wat namen we mee naar huis? Een onvergetelijke ervaring die sportieve ambitie met technische innovatie en een vleugje avontuur verbindt. Daarnaast een etappezege die we samen als team hebben behaald en een prachtig artikel in de Kronen Zeitung.

Bij deze gelegenheid wil ik mijn compagnon Hannes Wallner van de Radkrone citeren, die met zijn uitspraak de spijker op de kop sloeg: "De Giro-E creëert de wereldwijd unieke illusie deel uit te maken van een van de grootste wielerwedstrijden ter wereld, en zelfs met e-ondersteuning is het gevoel ongelooflijk wanneer honderden uitzinnige wielerfans je tijdens de klim aanmoedigen."

Vooral ontspannen gaat dat met een krachtpatser als de Yamaha PW-ST motor met 70 Nm koppel en 500 Wh accu - zo eerlijk moet je zijn.