Wycieczki rowerowe wokół Grazu: Schöckl, Semriach i okolice

Dwukrotnie ostatnio przejeżdżaliśmy obok tego głęboko w głąb góry ukrytego arcydzieła przyrody, lecz za każdym razem z powodów czasowych musieliśmy je odpuścić: podczas naszej wycieczki Z Loisium do Loisium jesienią zeszłego roku, oraz tej wiosny, podczas odkrywania trasy rowerowej Murradweg w regionie Graz.
Ale teraz wreszcie chcieliśmy zobaczyć jaskinię naciekową, o której wszyscy miejscowi tak się zachwycali, i odwróciliśmy kolejność: najpierw – piesza wędrówka po jaskini możliwa tylko w ramach przewodnika, a potem wycieczka(-y) rowerowa(-e), na które akurat było jeszcze czas.

Z tego samego powodu zmieniliśmy też stronę wejścia do jaskini. Lurgrotte ma bowiem dwa wejścia: jedno w Peggau, położone bezpośrednio przy znanym nam już Murradweg; drugie w Semriach, około pięć kilometrów na wschód i 300 metrów wyżej.
Idylliczną gminę liczącą 3 000 mieszkańców, położoną po północnej stronie Schöckla, dałoby się też dobrze osiągnąć wariantem R2 z trasy wzdłuż rzeki lub koleją S-Bahn. Ponieważ jednak mieliśmy ochotę na nowe tereny, przesunęliśmy punkt startowy naszego weekendu wycieczkowego na wschód, zameldowaliśmy się w Semriacherhof i za cel naszych rowerowych działań obraliśmy wzgórza wokół Grazu na północ od miasta.

Do tej pory wszystko było przemyślane. Jedyną rzeczą, której nie przewidzieliśmy, była obfitość możliwości tras w okolicy, która oprócz planowania tras — hasło: męka wyboru — utrudniała także decyzję o odpowiednim sprzęcie sportowym: Mountainbike, aby po upragnionym szturmie na szczyt Schöckl móc także zabrać ze sobą nowe 300er & Co. z Schöckl Trail Area? Rower szosowy, aby po ewidentnie w całości asfaltowanych trasach rowerowych regionu szybko posuwać się naprzód?
Ostatecznie zdecydowaliśmy się na rozwiązania kompromisowe: gravelbike, aby robić dobre kilometry i jednocześnie móc zdobywać górskie partie w strefie rekreacyjnej Grazu; oraz indywidualna mieszanka z Schöcklland Tour, Panorama Tour, Gipfelsturm und Semriacher Tour, aby zobaczyć jak najwięcej z regionu w ciągu zaledwie półtora dnia rowerowego.

W Lurgrotte nadszedł jednak moment, w którym nic już nie widzimy. Andreas zgasił światło.
Jeszcze przed chwilą z podziwem oglądaliśmy kopułę o wymiarach około 120 x 80 x 40 metrów: głęboko na dnie obecne suche koryto rzeki; dookoła i nad nami najwspanialsze formacje naciekowe i przebarwienia; a tam, daleko, bardzo daleko, schody i zabetonowany korytarz, które będą naszym dalszym i powrotnym szlakiem. Teraz jednak ogarnia nas niepokojąca, najgłębsza ciemność.

Z zatrwożeniem przypominają nam się dokumenty i świadectwa „207‑godzinnej nocy” wywieszone w kasie: Wkrótce po odkryciu niżej położonych partii jaskini przez Maxa Brunello w 1894 roku siedmioosobowa grupa, mimo burzy, weszła do – jak dziś wiadomo – rozgałęzionego, o łącznej długości dwunastu kilometrów, labiryntu. W przypadku jaskini niosącej wodę, nawiasem mówiąc największej w Austrii, nie był to dobry pomysł. Dopiero dziewięć dni później wszystkich siedmiu mężczyzn udało się uratować żywych dzięki specjalnie wysadzonemu szybowi i ogromnemu zaangażowaniu ratowników.
Makabryczny fakt: wczesna sława jaskini i jej udostępnienie jako jaskini pokazowej opierają się na tym dramacie, co potwierdzają stare plakaty reklamowe („Grota siedmiu uwięzionych”) przy wejściu w Semriach.

Dopiero po odpowiedniej fazie grozy Andreas uwalnia nas pokazem światła i dźwięku z smołowoczarnej, wszędzie kapiącej, spływającej, perlistej nocy. Połączenie efektowego oświetlenia i muzyki klasycznej uwydatnia, jakie cuda natura stworzyła w obrzeżach pasm górskich na wschód od rzeki Mur.
Od milionów lat w styryjskim krasie wody powierzchniowe i Lurbach działają ramię w ramię: wsiąkają, wypłukują, dalej rozpuszczają dzięki przenoszonemu piaskowi i żwirkowi, a następnie odkładają osady. Fakt, że tektonit z paleozoiku rejonu Grazu jest miększy niż niektóre inne skały, sprzyjał zarówno powstawaniu jaskiń, jak i tworzeniu nacieków oraz form naciekowych (stalaktytów i stalagmitów). Do tego kilka minerałów, przede wszystkim wapień, tlenek żelaza czy mangan, i gotowe jest to barwne, podziemne dzieło sztuki, uznawane za największą jaskinię naciekową w Austrii.

Z nieustannym widokiem na Schöckl najpierw, w falistej jeździe, zmierzamy w kierunku tylnej części miejskiej góry Grazu. Potem wspinamy się Glettstraße, przekraczając granicę 1000 m i jadąc wzdłuż północnego zbocza Schöckl.
Choć ten wąski pas asfaltu na początku wydaje się bardzo stromy, od Górnego Präbichl prowadzi on przez las w bardzo malowniczy sposób. Nic dziwnego, że równolegle do trasy Semriach o dość niepozornej nazwie "Nr. 738" przebiega tu także panoramiczna trasa rowerowa, niemal jeszcze romantyczniej określana skrótem "GU3". Jest tu wszystko: masyw Gleinalpe i jego przedgórza na zachodzie, Hochlantsch i Teichalm tuż przed naszymi oczami, dalej — zarysowane w lekko mglistym, niebieskawym niebie — kolejne szczyty Alp Lavanttalskich, Hochschwab, Hohe Veitsch i wiele innych gór, których nie wymieniamy, ale które możemy podziwiać.

To, co jednak dotąd umykało naszej uwadze: tutaj, na południowym stoku Schöckla, masyw wapienny także ujawnił ciekawe zjawiska związane z wodą. Leżąc na krystalicznym podłożu, na styku warstw skalnych wypływają źródła. W St. Radegund jest ich tak wiele, że — częściowo artystycznie obudowane i nazwane na cześć szlachetnych fundatorów, kuracjuszy oraz wybitnych lekarzy uzdrowiskowych XIX i XX wieku — wypełniają całe ścieżki tematyczne.
Czy na kąpiele według Kneippa, jako medytacyjny spacer leśny, czy wycieczkę w historię klimatycznego uzdrowiska: z punktu widzenia kolarza trzy oznaczone szlaki piesze prowadzące do łącznie 22 źródeł i innych atrakcji stanowią wspaniale wyciszające uzupełnienie pełnej wrażeń oferty aktywności na górze.

Ostatnie zakręty i metry przed zdobyciem szczytu przypominają prawdziwą prezentację Schöckla: tu czerwone gondole i srebrne skrzynie transportowe kolejki linowej, tam wszechobecne znaki i linie strefy trailowej, dalej pierwsze chatki, a w końcu prawdziwe domy, które zapraszają na postój i posiłek 1 445 m nad poziomem morza i 1 100 m nad Grazem, a dookoła rozpościera się wspaniała panorama.
Widok z Schöckla sięga przy dobrej widoczności od Triglava na granicy słoweńsko-włoskiej i Slemenu koło Zagrzebia, przez niziny Pannonii, po Wechsel, Rax i Hochschwab na północy oraz Stubalpe, Gleinalpe i Koralpe na zachodzie.