Trailowe i turystyczne wycieczki rowerowe nad Weissensee

Niektórym zakątkom na Ziemi los szczególnie sprzyjał. Malediwy ze swoimi rajskimi plażami mogą do nich należeć, Wielka Rafa Koralowa koło Australii, a może także Islandia ze swoimi gorącymi źródłami.
Na pewno do ulubionych placów zabaw natury należy wysokogórska dolina na południowym zachodzie Karyntii, wciśnięta między Alpy Gailtalskie na południu a grupę Latschur na północy. Tam, zaledwie rzut kamieniem od Włoch, Słowenii i Tyrolu Wschodniego, leży Weissensee.

Nie ma tu hałaśliwych motorówek ani ruchliwych dróg przelotowych, za to panuje w dużej mierze spokojna atmosfera i status „uzdrowiska klimatycznego”.
Jedynymi sposobami, aby odkryć zachodnią bagnistą i wschodnią fiordową część jeziora na całej jego długości, są pieszo, statkiem liniowym lub rowerem górskim – w tym także w atrakcyjnych kombinacjach.

Bezpośrednio z brzegu jeziora prowadzi 13 oznakowanych tras MTB o łącznej długości 150 kilometrów w otaczający świat górski. Na tych trasach praktycznie nie napotkamy technicznych wyzwań. Jednak leśne drogi nie skąpią krajobrazowych atrakcji, wartych uwagi kulinarnych przystanków, licznych możliwości kombinacji, regularnych widoków na Weissensee oraz, dla wszystkich rowerzystów na tradycyjnych rowerach, wyzwań kondycyjnych.
Dzięki Naturarena Kärnten istnieje połączenie z kolejnymi 800 kilometrami oznakowanych tras w dolinach Gitsch-, Gail- i Lesachtal. Można także udać się do doliny Drau, gdy goście wyczerpią już ofertę wokół samego jeziora.

Dziesięć lat temu dostrzeżono również trendy czasów i wybudowano Weissenseetrail, a dwa lata później szlaki Naggl- oraz Panorama-Trail – trzy przyjemne singletracki na Naggler Alm, wysoko nad południowym brzegiem.
W połączeniu z ośmioma liniami w Nassfeld oraz Flow Trailem z asfaltowym pumptrackiem w Tröpolach, które w 2019 roku połączono w „Trailworld of Mountains & Lakes”, tuż przed granicą z Włochami czeka szeroka oferta również dla nowoczesnego kolarstwa górskiego wspomaganego wyciągami.
Obu aspektom, zarówno przyjemnemu jeżdżeniu turystycznemu, jak i bardziej dynamicznemu kolarstwu na szlakach, bardzo przypadliśmy do gustu – dlatego podczas naszej wizyty wypróbowaliśmy oba.

Jako baza wypadowa i strefa relaksu po wycieczkach służyło nam nic innego jak najlepszy adres dla rowerzystów nad Weissensee, czterogwiazdkowy hotel & chalety Regitnig w Techendorf. Obecny kierownik tego obiektu, Michael Eder, zainicjował budowę singletracków w 2016 roku, wtedy jeszcze jako młodszy szef, i również w znacznym stopniu uczestniczył w negocjacjach ... jeszcze jakieś pytania?

Gospodarzem od ponad 100 lat i w piątym pokoleniu, obiekt dołączył już w 2001 roku do Mountain Bike Holidays i od tego czasu nieustannie rozwija swoje udogodnienia dostosowane specjalnie dla rowerowych urlopowiczów. Zakres obejmuje luksusowy garaż rowerowy z możliwością ładowania, miejsce do mycia, stojak montażowy, suszarnię oraz Bike Info Corner.
Trzech lokalnych, certyfikowanych przewodników MTB, w tym również Michael, prowadzi wycieczki lub oferuje szkolenia z techniki jazdy. W sąsiedniej wypożyczalni rowerów goście Regitnig otrzymują zniżki, a jeśli podczas podróży zdarzy się awaria, mogą liczyć na serwis powrotu do swojego zakwaterowania.
Do tego dochodzą te "standardy", które zapewne podobają się wszystkim gościom - połowa z nich to aktywni urlopowicze, a druga połowa szukająca spokoju - i które nadają temu miejscu wyjątkowy urok Regitnig: ogromne, gustowne chalety, doskonała kuchnia z fantastyczną obsługą, luksusowe spa nad jeziorem przy przytulnej prywatnej plaży oraz, nasz ulubiony element, przekształcony w niesamowicie relaksującą oazę spokoju domek na wodzie.

Od grudnia 2024 roku Michael Eder wraz z żoną Jasmin i bratem Markusem trzymają stery w swoich rękach, podczas gdy matka Irmgard, z domu Regitnig, wciąż aktywnie pomaga, a szóste pokolenie, liczące już trzy osoby, krząta się po głównym budynku z 30 pokojami i apartamentami. Pomimo całego luksusu: to prawdziwie rodzinny biznes!

Do głównych atrakcji regionu należy objazd wokół Weissensee. Nic dziwnego, że również my postanowiliśmy podjąć tę opisaną jako przepiękną i pełną panoram trasę.
W wersji standardowej liczy ona około 30 kilometrów i 700 metrów przewyższenia, ale „Duża pętla wokół jeziora” może zostać rozszerzona do całodniowego sprawdzianu kondycji, z dodatkowymi trasami na zachodni brzeg, Tschabitscher, Białą Ścianę, Alm hinterm Brunn, Techendorfer Alm i Naggler Alm. Taka wersja trasy odpowiada tzw. „GOLDtour”, czyli próbie wytrzymałościowej z pieczątkowym paszportem i pamiątkowym prezentem (szczegóły w ramce informacyjnej). Również rejsy po Weissensee umożliwiają skrócenie trasy, na przykład do około 20 km/600 m przewyższenia (dojazd na wschodni brzeg łodzią).
Zaleca się pokonywanie trasy w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. W przeciwnym razie podjazd do Bodenalm może okazać się wyjątkowo długi i stromy.

Oficjalnym punktem startowym jest tzw. „schattseite” w Techendorf. Główna miejscowość nad Weissensee jest bowiem podzielona na dwie części, a południowy i północny brzeg łączy most w najwęższym miejscu jeziora, istniejący już od XI wieku.
Przystań, restauracje, informacja turystyczna, kolejka górska, kemping, kąpielisko – wszystko koncentruje się wokół tego wąskiego przejścia, które aż do 1967 roku było połączone jedynie dość chybotliwą, pozbawioną poręczy drewnianą konstrukcją. Kiedyś to właśnie tutaj wozy, mocno załadowane sianem lub drewnem, zmieniały strony w drodze z łąk na gospodarstwa lub z lasu do tartaku i z powrotem. Jeśli droga była zbyt długa lub wąska, korzystano również z tratw.
My natomiast bez najmniejszych problemów i wygodnie, po asfaltowej nawierzchni, przejeżdżamy na słoneczną stronę na obecnej konstrukcji żelbetowej.

Po krótkiej jeździe wzdłuż nadbrzeżnej drogi, trasa prowadzi wkrótce przez leśną drogę, stromo pod górę w kierunku wschodnim, zawsze wzdłuż północnego brzegu.
Już po kilku metrach przewyższenia jezioro Weissensee po raz pierwszy mieni się głębokim błękitem i szmaragdową zielenią przez las. "Od teraz będzie tylko lepiej," obiecuje Michael, szef Regitnig, który specjalnie znalazł czas, by towarzyszyć nam przez kawałek trasy. I rzeczywiście: Tak strome, jak zalesione zbocza słonecznej strony opadają w kierunku brzegu jeziora, tak konsekwentnie wznosi się tafla wody z charakterystyczną białą obwódką, robiąc coraz większe wrażenie na tle swojego otoczenia. Nie mniej urokliwą panoramę górską zakrywają jednak nisko zawieszone chmury - ale przecież nie można mieć wszystkiego!

Z drugiej strony, bierze się to, co jest, i Michael nie potrzebuje wiele czasu, by przekonać nas do dodatkowego kilometra pod górę, na łąkę za Brunn.
Przystanki na odpoczynek są obowiązkowe w regionie, który chroni swój ser alpejski i boczek na poziomie całej UE, regularnie organizuje "tratwy smaków" na jeziorze i niemal co tydzień celebruje kulinarne wydarzenia w stylu festiwalu polenty czy kapusty.
Choć: Na prawdziwe specjały regionu jest jeszcze za wcześnie. Słyszeliście kiedyś o "Faulerkas"? Albo o "Glundner Kas"? Jeden z dodatkiem grudek twarogu, drugi z kminkiem, oba latem, z dumą Karyntii, leniwie spływają jak strumień lawy po krawędziach chleba i do ludzkich przełyków. Teraz w maju jednak nie ma jeszcze krów mlecznych na alpejskich łąkach, a co za tym idzie, nie ma też serów miękkich ani gotowanych.

Ale nic nie szkodzi. Po pierwsze, zapasy twardego sera z zeszłego roku, które są jeszcze dostępne, smakują wyśmienicie, po drugie, licznik pokazuje 4 km/350 m przewyższenia od startu, co niekoniecznie oznacza czas na przerwę na jedzenie. Wystarczy kawa lub szklanka zsiadłego mleka (z morelą!).
Po trzecie, alpejska chata za Brunn zachwyca wieloma innymi atrakcjami. Na przykład biegusy indyjskie, trzy sztuki, którym gospodyni Christine Rindler niedawno dodała trzech kaczorów. Poza tym słodkie króliki, przytulny kot, stado młodego bydła i mnóstwo bonsai.

Bonsai? Rzeczywiście. Około trzech godzin dziennie mąż Christine, Stefan, spędza na pielęgnacji swojej hodowli bonsai. Już samo odpowiednie podlewanie to prawdziwa nauka – w zależności od wieku lub lokalizacji mini-drzew dochodzą do tego przesadzanie, rozczesywanie i skracanie korzeni lub po prostu przycinanie.
Ogrodnik, który dla swojej pasji potrafi podróżować po całym świecie, mógłby bez końca opowiadać o swoich małych ulubieńcach: że w zasadzie każda roślina może być bonsai, jak osiąga się przyrost grubości i dlaczego potrzebne są do tego gałęzie ofiarne, co oznacza drobne rozgałęzienie, itd., itp.
Jednakże: na firmamencie nie robi się jaśniej, za to na siodełku między Weissensee a Doliną Drawy robi się coraz bardziej wietrznie; dlatego postanawiamy lepiej ruszać dalej.

Z powrotem na rozwidleniu, gdzie opuściliśmy właściwą trasę wokół jeziora, profil staje się pofałdowany, a droga momentami spektakularna. Czasami za zakrętem wyrasta ściana skalna, tak nagle, gładka i wysoka, że nie można się powstrzymać, by się zatrzymać i w spokoju ją obejrzeć. Innym razem zadbana leśna droga wydaje się dziko wysadzona w górę, a jeszcze innym razem ten sam teren grozi osunięciem się jako rumowisko na drogę.
I wciąż na nowo otwierają się fantastyczne widoki na jezioro, jego strefy przybrzeżne oraz geologicznie podzielone na dwie części Alpy Gailtalskie: po drugiej stronie wapienne skały, które piętrzą się w tak dumne szczyty jak Spitzegel czy Vellacher Egel; po tej stronie pierwotne skały grupy Latschur, które na południe od Drawy właściwie nie powinny już występować, gdyż ta rzeka oddziela Południowe Alpy Wapienne od pierwotnych skał.

Przez zasadniczo dwa zakręty zjeżdżamy następnie z powrotem na dosłowny poziom jeziora, docierając bezpośrednio za polem kempingowym i kąpieliskiem w Ortsee do jego wschodniego brzegu.
W pogodę odpowiednią do kąpieli warto byłoby tutaj wskoczyć do wody. Tymczasem opuszczamy Weissensee przez Mösel na kolejne 15 kilometrów i zamiast tego przez krótki czas podążamy biegiem Weissenbachu, zanim Farchtensee Straße wzdłuż strumienia Tscherniheimer poprowadzi nas na południe.
Co jest naszym następnym celem? Hermagorer Bodenalm, ponieważ opulentne śniadanie w Regitnig zostało już przetrawione i w naszych żołądkach jest miejsce na hutną strawę.

Ostatnie dziesięć kilometrów prowadzi głównie po asfalcie przez soczyście zielone łąki, romantyczne trzciny i świat ofert łagodnego turystyki wodnej z powrotem do punktu początkowego w Techendorfie.
Ponieważ do naszego pysznego sześciodaniowego menu w Regitnigu zostało jeszcze trochę czasu, robimy dodatkowy wypad na zachód, przemierzamy pas trzcin, czytamy tablice informacyjne o wilgotnych łąkach i torfowiskach, uczymy się ciekawostek i obserwujemy różne stworzenia, które pełzają, fruwają i latają.
Jednakże wraz z pojawiającym się wiatrem szybko i coraz ciemniej powracają chmury, które zniknęły po południu. Nazwijcie nas tchórzami, ale zamiast obserwować nadchodzący deszcz z otwartych platform widokowych, wolimy podziwiać go z pokoju relaksacyjnego spa nad jeziorem lub genialnego salonu nad jeziorem, zdrowo i bezpiecznie wylegując się za panoramicznymi oknami ...

Czego niestety nie możemy doświadczyć przez przechodzący front, to spacer po Techendorfie, który może być naprawdę urokliwy, ponieważ: tutaj rustykalna prostota spotyka się z południowym klimatem.
Z typowym karynckim spokojem pije się włoskie espresso na ozdobionym rzeźbieniami drewnianym tarasie, podczas gdy tuż obok wiosłowe i pedałowe łódki kołyszą się na wodzie; kupuje się lody w wafelku z dwoma, trzema gałkami, delektuje się specjalnościami rybnymi prosto z jeziora o głębokości do 99 m lub spędza przyjemny letni wieczór na grze w minigolfa.

Nie brzmi to jak szalona zabawa i całonocne życie nocne? Zgadza się. "Typowi goście Weissensee to rodziny", mówi Michael, szef Regitnig. "Podczas gdy jedno z rodziców rano zajmuje się dziećmi, drugie wybiera się na wycieczkę rowerową. W południe wszyscy spotykają się na plaży i robią coś razem."
Możliwości są tutaj różnorodne: od klasycznego popołudnia na plaży, przez różne formy sportów wodnych, w tym łowienie ryb, aż po wędrówki, przejażdżki bryczką czy wycieczki na segwayach. Ale niezależnie od tego, jaką rozrywkę się wybierze: turkusowa woda Weissensee zawsze towarzyszy!

To samo dotyczy programu wycieczkowego drugiego dnia. Ponieważ ci, którzy zdecydują się na jazdę po szlakach na Naggler Alm, wcale nie muszą rezygnować z panoramy Weissensee - wręcz przeciwnie!
Twierdzenie, że maksymalizacja punktów widokowych była wytyczną dla przebiegu poszczególnych szlaków, byłoby oczywiście przesadą. Ale bez faktycznego konsultowania się z budowniczymi szlaków, wczesnymi profesjonalistami w swojej dziedzinie, ośmielamy się powiedzieć: ten aspekt został przynajmniej częściowo uwzględniony - nawet jeśli tylko przez lokalnego Michaela Regitniga, który w trakcie wstępnych negocjacji dotyczących szlaku Weissensee osobiście „przedzierał się przez zarośla” z właścicielami gruntów, których było łącznie 17.

W ogóle, historia powstania tego trio szlaków: to wzorcowy przykład tego, jaki początkowy wysiłek często stoi za takimi projektami w Austrii, musi stać - i jak proste może być to później, gdy ten próg zostanie pokonany.
„Co wszystko musieliśmy zrobić dla pierwszego szlaku”, wspomina Michael dziesięć lat po rozpoczęciu projektu, kręcąc głową. Studium wykonalności, wieczór informacyjny w sali gminnej, wizje lokalne z właścicielami gruntów i operatorami kolejek górskich - pełny program. Georg Grogger, który w tamtym czasie wraz z żoną Doris, oprócz organizacji wyścigów (wspomnijmy tylko: Nordkette Quartett i Nordkette Downhill!) był również kluczową częścią agencji doradczej Trail Solutions, był odpowiedzialny za otwarcie w 2016 roku początkowego szlaku Weissensee.
To, że Tyrolczycy wykonali swoją pracę dobrze, pokazuje sam 2,7-kilometrowy singletrail pod względem konstrukcyjnym - szczegóły na ten temat za chwilę. A w kwestii zarządzania projektem dowodem jakości jest to, jak dwa lata później kontynuowano budowę szlaków w Weissensee: „Przy szlakach Naggl i Panorama powiedzieliśmy tylko: ‚to i to planujemy - pasuje?‘ I wszyscy powiedzieli: ‚pasuje‘”, opowiada z uśmiechem inicjator projektu Michael Eder.

Bo tak, Weissensee-Trail, w który z entuzjazmem wjeżdżamy na skutek przyjaznej rekomendacji miejscowego jako „najlepszy na początek”, szybko okazuje się nie tak łatwy, jak pierwotnie i skrycie myśleliśmy. Głównym winowajcą jest wciąż wilgotne podłoże, które kryje w sobie śliskie kamienie, a przede wszystkim mydlane korzenie.
Podczas drugiej rundy po południu sytuacja wygląda już zupełnie inaczej i możemy, z wyjątkiem ciasnego prawego zakrętu w ostatnim sektorze, którego wierzchołek zawsze wydaje się zaskakujący i stopniowany, jechać całkiem przyjemnie i na luzie.

Mający 2,7 kilometra długości Weissensee-Trail, z perspektywy czasu, rzeczywiście okazuje się najłatwiejszym z trójki, co wynika głównie z jego płynnych, szerokich zakrętów i dłuższych odcinków poprzecznych. Zgrabnie wpasowuje się w teren, pozostając bardzo naturalnym i zróżnicowanym. Strome fragmenty występują rzadko, a trasa jest na ogół dobrze widoczna. Złośliwi twierdzą, że najtrudniejszą częścią jest żwirowy zakręt tuż przed dolną stacją. Poza kamienistym i żwirowym odcinkiem w miejscu przecięcia z Panorama-Trail, dominuje dobrze trzymająca, leśna gleba.
Dla prawdziwych ekspertów Signaturetrail mógłby zawierać więcej elementów do zabawy i skakania, z kolei początkującym mogą wydawać się podejrzane choćby niezbyt intensywne, ale jednak dość częste ukośne korzenie. Co natomiast pokochają wszyscy: momenty, gdy las lub trasa kolejki linowej tworzą osie widokowe, albo gdy szlak przecina lub styka się ze stokiem narciarskim. Nie tyle ze względu na bezpośrednią przyjemność z jazdy, co na wspaniały widok na jezioro i góry, który dzięki umiarkowanemu poziomowi trudności można w pełni docenić.

Z takimi chwilami, jak sugeruje już sama nazwa, nie oszczędza również Panorama-Trail. Jednak najpierw trzeba na nie zapracować, ponieważ po wejściu na trasę poniżej stacji górnej, zaczyna się jeszcze około kilometrowy, zalesiony odcinek z kilkoma krótkimi podjazdami na zachód, zanim rozpoczną się pozostałe dwa kilometry prawdziwego zjazdu w dół.
Prawdopodobnie dlatego, że podłoże - mimo że naturalne - wydaje się bardziej wyrównane niż na pozostałych dwóch opcjach, w kontekście Panorama-Trail częściej pojawia się przedrostek „Flow-”. To jednak nie przeszkadza, nadal sprawia mnóstwo frajdy.
Chyba że na krótkim odcinku w najbardziej widokowej części, jeśli testuje się nowiutki rower. W tych trzech szerokich zakrętach przez rzadkie, niskie zarośla czają się bowiem, jako efekt nocnego deszczu lub - jak sugerują częściowo odsłonięte rury - problemu z drenażem, kilka kałuż i błotnistych metrów.

Poza tym Panorama-Trail to dość wąska linia pełna zakrętów, przyprawiona licznymi elementami do skoków, która miejscami w krótkim czasie traci znaczną liczbę metrów wysokości - głównie w formie band.
Cała linia o długości 3,2 km to odpowiednio ciasny, falisty zygzak, który jako druga z trzech tras przecina las. Dopiero od włączenia do Weissensee-Trail uspokajają się wzniesienia i poprzeczne zakręty, a przejmuje profil pioniera.

Czas na przerwę! Bo właśnie do tego Naggler Alm, dzięki technicznemu torowi przeszkód w pobliżu górnej stacji wyciągu, który już w latach 2000 był hotspotem techniki jazdy MTB w regionie, nadaje się idealnie.
Najpierw widok na Nassfeld, potem syrop z mniszka lekarskiego – uroczo udekorowana chatka Naggler Alm od razu zdobyła nasze serca. A kiedy dzierżawca Christophe Neveux, człowiek o autentycznie francuskim pochodzeniu i kolorowym nakryciu głowy, przyniósł jeszcze ciasto z żurawiną i makiem, które pod względem wielkości i smaku spokojnie mogłoby wystarczyć na dziesięć kolejnych przejazdów szlakiem, znaleźliśmy się w siódmym niebie alpejskich chatek.
Dlaczego właściwie mielibyśmy, zwłaszcza teraz, gdy słońce wychodzi i kusząco mruga w stronę ustawionych leżaków, opuszczać to urokliwe miejsce?

Zgadza się, szlak Naggl! Jako najłagodniejsza i najdłuższa (5,1 km) z trzech tras, ze względu na dojazd przez alpejską łąkę, ma on dwuczęściowy charakter:
Oczy szeroko otwarte i pełna koncentracja to konieczność w górnej części, zaraz po przejechaniu przez szlaban. Na falistym terenie szybko nabiera się rozpędu i - dla chętnych - również czasu w powietrzu, jednak wszystko to trzeba kontrolować na raczej wąskiej, miejscami nieco eksponowanej trasie, wykonując przy tym liczne zmiany kierunku. Po pierwszym przecięciu drogi leśnej następuje około 200 zakrętów (w rzeczywistości to raczej 20), z których niektóre są bardziej wymagające i zawierają elementy takie jak skalne płyty, korzenne stopnie czy niespodziewane strome odcinki.

Część druga, po kolejnym przecięciu drogi, zachwyca duetem leśnej kąpieli i surfingiem po falach. W lekkim slalomie zjeżdża się tuż poniżej oficjalnej drogi dojazdowej przez las, a wszystko wokół jest aksamitnie zielone i przyjemnie miękkie.