Salzkammergut Trophy Indywidualnie 2020 - Fotorelacja

„To szaleństwo”, kręci głową pewien mężczyzna w zielonym i spogląda przy tym krótko ku niebu. Nie jest do końca jasne, czy ma na myśli siebie, czy pogodę. „Bez kurzu!” — to celowo optymistyczne pocieszenie ze strony jego towarzysza. Krople deszczu pluskają o ziemię w ogromnych ilościach i z wyniszczającą uporczywością, i to już od kilku dni. Temperatury utrzymują się na niskim, dwucyfrowym poziomie powyżej zera.

Jednak w 2020 roku wirus koronowy pokrzyżował organizatorom plany. Niezależnie od tego, jak bardzo zespół organizacyjny starał się przygotować wersję Trophy zgodną z przepisami COVID-19, z okrojonym programem i mniejszą liczbą uczestników, ostatecznie trzeba było odwołać to tradycyjne wydarzenie.
Na jego miejsce 18 lipca ogłoszono pierwszy z kilku planowanych "Race Days" dla Trophy Individuell. Pod tą nazwą funkcjonuje turystyczna alternatywa, która powstała równolegle z próbami zorganizowania wyścigu: siedem tras Trophy Individuell można przejechać na własną rękę w okresie od lipca do października; niektóre podjazdy są wyposażone w system pomiaru czasu, a pomiędzy nimi znajdują się liczne punkty kontrolne. Podobnie jak w enduro, wybrana trasa musi być pokonana w całości, lecz czas mierzony jest tylko na oznakowanych odcinkach (szczegóły Trophy Individuell poniżej).

Dużą zaletą Race Days jest to, że na niektórych trasach można startować już o 5 rano. Zwykle obowiązują bardziej restrykcyjne godziny korzystania w ramach zasad Biker Fair-Play (patrz niżej) i tym samym krótsze okna czasowe — co jest szczególnie istotne dla dystansów długich.
Jeszcze większą zaletą Race Day z 18 lipca było: łącznie sześć stacji z wodą oraz wydawanie bananów i napojów izotonicznych, a także około 30 osób obsługi trasy na newralgicznych odcinkach. Ponadto na pierwotny dzień wyścigu przygotowano prowizoryczne miejsce startu z odprawą i prowadzeniem. Dodatkowo w piątek po południu i w sobotę rano odbywał się odbiór numerów startowych. W Obertraun rozegrano w ramach Scott Junior Trophy jedne z pierwszych w tym wyjątkowym roku wyścigów dla dzieci i młodzieży. I wreszcie, co nie mniej ważne, ustawili się fotografowie Sportograf na kilku punktach, by robić uczestnikom pamiątkowe zdjęcia, a piekarnia Maislinger otworzyła swe drzwi już o 4 rano, aby sprawić uczestnikom i wolontariuszom Trophy przyjemność wczesnego, stylowego śniadania — w końcu tradycje trzeba pielęgnować.

Przy takiej wytrwałości nawet pogoda wydaje się mieć respekt. Krótko po tym, jak ostatni zawodnik kategorii A wyruszył na trasę przy zachęcającym „Ois Guade!!“ czterech ustawionych pomocników, przestało padać.
Raschberg, Hütteneck, Ewige Wand, Lauffen … pierwsze 30 kilometrów doskonale oznakowanej trasy jest prawie identyczne z „normalnym“ przebiegiem, jedynie udział odcinków trailowych został zredukowany ze względów bezpieczeństwa. Ta pierwsza pętla zawiera dwie strefy z pomiarem czasu, kolejne pięć jeszcze nastąpi. Łącznie trzeba więc pokonać siedem mierzonych odcinków o 42 kilometrach i 3.330 Höhenmetern – odpowiednio mniej na krótszych trasach. 14 dodatkowych checkpointów, które trzeba przejść (dwa z nich „versteckt“), gwarantuje, że do klasyfikacji trafiają tylko ci, którzy przejadą całą trasę.

Dopiero później trasa odchodzi od znanych szlaków. W rejonie Gamsöfen, gdzie tuż obok wąskiego trailu czai się przepaść, zwykle potrzebne są wielkopowierzchniowe siatki zabezpieczające. „Przez cztery miesiące nie moglibyśmy ich jednak zainstalować ze względów ochrony dzikiej fauny“, wyjaśnia Peter Perstl z zespołu organizacyjnego, dlaczego trasa A w tym roku ma „nur“ 176 kilometrów i 5.904 Höhenmeter zamiast zwyczajowych 210 i 7.120. Również D, która zyskała sławę jako technicznie wymagająca runda „All Mountain“ ze startem w Bad Ischl, z tego powodu ma tylko połowę kilometrów i znacznie mniejszy udział odcinków trailowych.
W zamian w tym roku każdą trasę można alternatywnie pokonać na rowerze gravelowym (własna kategoria i tym samym numer startowy!), a także e-rowerzystom w ramach Bosch eMTB Trophy udostępnione są wszystkie trasy.

I tak pierwszych 76 zawodników przedziera się przez wilgotno‑chłodne góry, pocą się na podjazdach, drżą na zjazdach, korzystają ze specjalnego trybu, by zrobić zdjęcia pamiątkowe, przebrać się lub pozwolić sobie na spokojną przerwę na siku przy kawie, podczas gdy w dole w dolinie następne 75 szykuje się do dystansu B.

Mieszkańcy Goisern nie pozostają dłużni swoim bohaterom: nawet jeśli formalnie to nie wyścig, a maratończycy naprawdę przyspieszają tylko pomiędzy pewnymi punktami oznaczonymi na profilu przewyższeń i w planie trasy na zielono i czerwono, stoją przed domami, przerywają prace w ogrodach lub zatrzymują się podczas wędrówek i wspierają kolarzy górskich swoim aplauzem, okrzykami i oklaskami na podjazdach.
Również turyści nie zawodzą: niezmordowane wsparcie na często odwiedzanym Salzbergu, najgorszym ze wszystkich podjazdowych utrapień, regularne życzliwe kiwanie głową i uprzejme ustępowanie miejsca na leśnych ścieżkach.
Na stacjach z odżywkami, w tym roku stosunkowo rzadko rozstawionych i skąpo obsadzonych, żarty idą jak zawsze. Niemalże wydaje się, że mężczyźni i kobiety tam stojący rekompensują zasady dystansu i higieny, poświęcając za to więcej czasu każdemu zawodnikowi i okazując entuzjazm dla jego wysiłku.

A w Obertraun równocześnie z Race Day odbywa się Scott Junior Trophy. Rozległy teren miejscowego Austria Sport Resort, wraz z pumptrackiem i Bike Areną, jest jak stworzony do młodzieżowych wyścigów zgodnych z wymogami sanitarnymi podczas pandemii. Rozłożony na dwa dni i cztery konkurencje, stanowi on więcej niż godną alternatywę, by nie gromadzić zbyt wielu osób naraz w Bad Goisern. Ponad 250 dzieci w wieku od 3 do 18 lat rywalizuje w ciągu weekendu w XC-Fun-Race, zawodach pumptrack, XCO-Pro-Race i zawodach typu parcours, osiągając łącznie ponad 400 startów indywidualnych. Robią to, uśmiechając się radośnie, promieniejąc szczęściem, patrząc ze skupieniem, drżąc z nerwów lub niepohamowanie wiwatując. I robią to, jak co roku, dla piernikowego medalu z piekarni Maislinger.

Ale co z całego entuzjazmu, jeśli Matka Natura nie chce? Wraz ze startem 113-km trasy wraca też deszcz — tylko że tym razem, żeby zostać. I na dodatek z Bad Ischl przyszła zła wiadomość: obryw skalny w dolinie Rettenbach, na szczęście zakończyło się łagodnie i bez rannych. Kawał skały o średnicy pół metra spadł na drogę — czy będzie tego więcej?

Zespół organizacyjny zareagował natychmiast: przekierował tych zawodników kategorii A, którzy jeszcze znajdowali się przed strefą zagrożenia, do Bad Ischl, skąd mogą wsiąść na trasę B; zamknął trasy E i D, które miały jeszcze wystartować; a dla uczestników tych dystansów spontanicznie otworzył bramy do tras C, F lub G — włącznie z e-mailami, SMS-ami i osobistymi powiadomieniami o możliwościach transferu pociągiem oraz wydłużonych oknach startowych.
Trybiki machiny Trophy zdają się bezproblemowo zazębiać nawet w tej wyjątkowej sytuacji — zarządzanie kryzysowe perfekcyjne. Mimo to: jak bardzo los może pokrzyżować plany zaangażowanego organizatora i jego dzielnej załogi? A jak muszą się teraz czuć zawodnicy kategorii A, którym to uniemożliwiono?