Salzkammergut Trophy Individueel 2020 - Fotoverslag

„Dat is gek“, schudt een heer in het groen zijn hoofd en kijkt daarbij even omhoog. Het is niet helemaal duidelijk of hij zichzelf of het weer bedoelt. „Geen stof!“ klinkt de doeloptimistische bemoediging van zijn buurman. De regendruppels ploffen in grote aantallen en met uitputtende volharding naar beneden, en dat al dagenlang. De temperaturen liggen in het lage tweecijferige gebied boven nul.

In 2020 stak het coronavirus de organisatoren echter een grote streep door de rekening. Hoezeer het OK-team zich ook inspande om een met de COVID-19-voorschriften conforme variant van de Trophy met een afgeslankt programma en kleinere startvelden te organiseren: uiteindelijk moest de traditionele wedstrijd worden afgelast.
In plaats daarvan werd op 18 juli de eerste van meerdere geplande "Race Days" voor de Trophy Individuell uitgeroepen. Onder deze naam loopt het toeristische alternatief, dat parallel aan de pogingen om toch een wedstrijd te laten plaatsvinden werd bedacht: de zeven routes van de Trophy Individuell kunnen tussen juli en oktober op eigen houtje worden gereden; bepaalde klimsecties zijn daarbij van een tijdregistratiesysteem voorzien, ertussen liggen meerdere checkpoints. Net als bij een enduro moet de gekozen route in zijn volledige lengte worden afgelegd, maar de tijd telt alleen op de gemarkeerde stages (details over de Trophy Individuell zie hieronder).

Het grote voordeel van de Race Days: op deze dagen mag in sommige gevallen al om 5 uur 's ochtends worden gestart. Normaal gelden binnen de Biker fair-play-regels strengere gebruikstijden (zie hieronder) en dus kortere tijdvensters - een onderwerp vooral voor de lange afstanden.
Het nog grotere voordeel van de Race Day op 18 juli: in totaal zes waterstations plus uitdeling van bananen en isotone drank, en ongeveer 30 parcours-posten op gevoelige plekken. Daarnaast werd er voor de oorspronkelijke racedag een rudimentair startterrein met check-in en moderatie opgezet. Aanvullend was er vrijdagmiddag en zaterdagochtend een startnummeruitgifte. In Obertraun vonden met de Scott Junior Trophy enkele van de eerste kinder- en jeugdwedstrijden van het uitzonderingsjaar plaats. En last but not least posteerden de Sportografen zich op meerdere plekken om deelnemers herinneringsfoto's te schieten, en opende bakkerij Maislinger haar deuren al om 4 uur 's ochtends om Trophy-deelnemers en -helpers de mogelijkheid van een vroeg ontbijt met stijl te bieden - tradities moeten immers in ere worden gehouden.

Voor zoveel standvastigheid lijkt zelfs het weer respect te hebben. Kort nadat de laatste A-rijder onder het aanmoedigende 'Ois Guade!!' van de vier geposte helpers van start is gegaan, stopt de regen.
Raschberg, Hütteneck, Ewige Wand, Lauffen … de eerste 30 kilometer van de perfect bewegwijzerde tocht komen vrijwel overeen met het 'normale' routeverloop; alleen het trailgedeelte is uit veiligheidsredenen verminderd. Deze eerste lus bevat twee stages met tijdregistratie, er volgen er nog vijf. In totaal moeten dus zeven getimede afsnitten van 42 kilometer en 3.330 hoogtemeters – respectievelijk minder op de kortere routes – worden afgelegd. 14 extra checkpoints die gepasseerd moeten worden (twee daarvan 'verborgen'), garanderen dat alleen wie de volledige route voltooit in de uitslag terechtkomt.

Pas later wijkt de route af van de gebruikelijke paden. In het gebied van de Gamsöfen, waar direct naast het smalle trail een afgrond op de loer ligt, zijn doorgaans grote vangnetten nodig ter beveiliging. 'Vier maanden lang hadden we die om redenen van wildbescherming echter niet kunnen installeren', legt Peter Perstl van het organisatiecomité uit waarom de A-route dit jaar 'slechts' 176 kilometer en 5.904 hoogtemeters telt in plaats van de gebruikelijke 210 en 7.120. Ook de D-route, die bekendstaat als technisch veeleisende 'All Mountain'-ronde met start in Bad Ischl, telt om die reden slechts half zoveel kilometers en een aanzienlijk kleiner trailaandeel.
Daarentegen kan dit jaar elke route als alternatief ook met het gravelbike worden gereden (eigen categorie en dus startnummer!), en ook e-bikers staan in het kader van de Bosch eMTB Trophy alle parcours open.

En zo worstelen de eerste 76 rijders zich over de vochtig-koude bergen, zweten in de beklimmingen, huiveren in de afdalingen, benutten de bijzondere modus voor herinneringsfoto's, kledingwissels of een ontspannen plasstop met koffie, terwijl beneden in het dal de volgende 75 zich klaarmaken voor de B-afstand.

De Goiserers laten hun helden niets te kort komen: ook al is het eigenlijk geen wedstrijd en geven de marathonisten alleen tussen bepaalde, groen en rood in het hoogteprofiel en op het routeplan aangegeven punten echt gas, staan ze voor hun huizen, onderbreken hun tuinwerk of blijven bij hun wandelingen even staan en dragen ze de mountainbikers met hun applaus, hun aanmoedingskreten en hun geklap over de beklimmingen.
Ook de toeristen laten zich niet kennen: onvermoeibaar de aanmoedigingen op de drukbezochte Salzberg, de gemeenste van alle klimmetjes, regelmatig het welwillende knikje of vriendelijk plaatsmaken buiten in het bos.
Bij de verzorgingsposten, dit jaar relatief schaars en spaarzaam bemand, is het geouwehoer zoals altijd. Het lijkt bijna alsof de daar geplaatste mannen en vrouwen de afstands- en hygiëneregels compenseren met juist meer tijd voor elke individuele deelnemer en enthousiasme voor wat die doet.

En in Obertraun vindt gelijktijdig met de Race Day de Scott Junior Trophy plaats. Het uitgestrekte terrein van het lokale Austria Sport Resort is, met pumptrack en bike arena, als geschapen voor corona-conforme jeugdwedstrijden. Verspreid over twee dagen en vier onderdelen biedt het een meer dan waardige uitwijkmogelijkheid om in Bad Goisern niet te veel mensen tegelijk te verzamelen. Meer dan 250 kids tussen 3 en 18 jaar meten zich in de loop van het weekend bij XC-Fun-Race, pumptrack-onderdeel, XCO-Pro-Race en parcours-onderdeel en komen daarmee in totaal op meer dan 400 individuele starts. Ze doen het grijnzend van plezier, stralend van geluk, geconcentreerd starend, ellendig trillend of uitgelaten juichend. En ze doen het, zoals ieder jaar, voor een Lebkuchen-medaille van bakkerij Maislinger.

Maar wat helpt al dat enthousiasme als Moeder Natuur niet meewerkt? Met de start van de 113-km-route komt ook de regen terug - dit keer om te blijven. En dan ook nog het slechte nieuws uit Bad Ischl: steenval in het Rettenbachtal, gelukkig zonder ernstige gevolgen en zonder gewonden. Een brok met een diameter van een halve meter is op de weg terechtgekomen - komt er nog meer?

Het OK-team reageert onmiddellijk, stuurt de A-rijders die zich nog vóór de gevaarlijke plek bevinden om naar Bad Ischl, vanwaar ze op de B-route kunnen instappen, sluit de nog te starten routes E en D en opent voor de deelnemers van die afstanden spontaan de poorten naar C, F of G - inclusief e-mail-, sms- en persoonlijke berichten over treintransfermogelijkheden en verlengde startvensters.
De radertjes van het Trophy-mechanisme lijken zelfs in deze uitzonderingssituatie naadloos in elkaar te grijpen; het crisismanagement is perfect. Toch: hoezeer kan het lot een ijverige organisator en zijn dappere gevolg eigenlijk dwarszitten? En hoe moeten de verhinderd geraakte A-rijders zich nu voelen?