Przygoda Księżycowy Krajobraz - Przegląd MTB przez Pireneje

Jedna letnia noc w sierpniu. Świerszcze jeszcze cykały, niebo nie było jeszcze całkowicie ciemne. My, zespół pięciu zapalonych rowerzystek i rowerzystów, byliśmy w drodze do Innsbrucka. W Tuluzie zgromadziliśmy naszą hiszpańską legendę przewodnika Arturo oraz filmowca i fotografa o imieniu Jens. Teraz mogliśmy ruszyć w przygodę po Pirenejach.
Pędziliśmy busem i przyczepą przez autostrady i drogi krajowe, aż w końcu dotarliśmy do Vielha w Hiszpanii. Tutaj rozpoczęła się nasza ekspedycja Explorer, kilkudniowa podróż rowerem górskim przez Pireneje, zorganizowana przez Flat Sucks i wspierana przez Endura, Simplon oraz Komoot.

Stół pełen tapas i opowieści Arturo o jego rowerowych wyprawach zakończyły nasz pierwszy dzień. Gdyby nasze już od tygodni ogromne oczekiwanie potrzebowało jeszcze jednego impulsu - tutaj, w tej całkowicie hiszpańskiej atmosferze, go otrzymało.

Słońce właśnie wzeszło. Wypełzliśmy z łóżek piętrowych, które skrzypiały, zmęczeni nocą spędzoną na dużych wysokościach i raczej złym śnie. Ale kawa i śniadanie pomogły nam dojść do siebie.
Początkowy luźny etap trasy był mylący: Po krótkim zjeździe rozpoczęła się pozornie nieskończona część noszenia rowerów. Ale zostaliśmy hojnie wynagrodzeni za to dźwiganie: Rozległe krajobrazy księżycowe, wspaniałe widoki i nieskończenie długie trasy dodały skrzydeł grupie.

Po spektakularnym, długim zjeździe przez miejscami bardzo luźny grunt dotarliśmy do Cerles. Wszyscy byliśmy spragnieni i mieliśmy ochotę na coś naprawdę orzeźwiającego. W małym kiosku posililiśmy się colą i frytkami. Nigdy zimny, gazowany napój z cukrem nie smakował lepiej niż w tym upale!

Przewodnik rowerowy Arturo obiecał nam najlepsze trasy downhillowe w pobliżu swojego domu. A z tym znów znaleźliśmy się w samochodzie, w drodze tam.
Gdy po kilku zjazdach w końcu dotarliśmy do Benasque, przenieśliśmy nasz bagaż do apartamentu na tę noc. Tym razem przynajmniej żadne łóżka nie skrzypiały! Na kolacji znowu siedzieliśmy razem na zewnątrz do późnej nocy - tej sałatki z regionalnych pomidorów Rosa nigdy nie zapomnimy. Pełni szczęścia i zadowolenia wszyscy padliśmy na łóżka.

Obawialiśmy się, że następny dzień zacznie się od deszczu, ale mieliśmy szczęście. Było sucho, a chmury chroniły nas przed kolejnym dniem w skwarze.
Arturo zabrał nas na trasę enduro, którą przygotował z przyjaciółmi. Jazda tamtędy rozpieszczała nas flow, leśną ziemią, bermsami, skokami, korzeniami, kamienistymi przejazdami – wszystko, czego pragnie serce rowerzysty.
Na koniec, żeby użyć słów Arturo, przyszedł „wiśniowy” akcent: Niesamowity flow trail prowadził przez tak dziko bujną zieleń i gałęzie, że czuliśmy się jak w dżungli.

A oto i niespodzianka: na razie znów mieliśmy szczęście do pogody. Mimo nieco mniejszej ilości snu w nogach, rozpoczęliśmy z radością kolejny dzień – zwłaszcza że na początku czekał na nas krótki zjazd.
Następnie jednak przyszedł właściwy podjazd do Punta d'Armena, i musieliśmy znowu pchać rowery przez wiele metrów wysokości. Ale natura i widoki znacznie nam to ułatwiły. Hiszpańskie słowo cojonudo, oznaczające „szaleństwo” lub „niewiarygodne”, doskonale opisuje te chwile.

W końcu dotarliśmy na szlak prowadzący do jeziora Ibòn de Plan. Mijając pieszych i konie, kontynuowaliśmy drogę kamienną ścieżką do Saravillo. Po przybyciu na miejsce zrobiliśmy przerwę. Po prostu usiąść i cieszyć się.
Zaczęło lekko padać, ale i tak musieliśmy wrócić do naszego busa, aby dostać się do naszego kolejnego celu.

Po godzinie jazdy pod górę niestety nadal padało. Na krótko nastrój był przygnębiony z powodu wilgoci i zimna, ale perspektywa nadchodzącego zjazdu do Bielsa pozwoliła nam zapomnieć o naszym dołku. I rzeczywiście: czekał na nas szczególnie wartościowy szlak, który podniósł nasz poziom adrenaliny do radosnych, podekscytowanych wysokości.
Po przybyciu do Bielsa, zabrał nas autobus wahadłowy i doświadczyliśmy absolutnego kontrastu. Po noclegu w schronisku w cichych górach nastąpiła noc w hotelu w samym centrum miasta Ainsa. Prowadzeni głodem, wybraliśmy się na spacer do starego miasta. Stare kamienne ściany, wąskie uliczki, bary, restauracje. Wszystko oświetlone małymi światełkami, a wszędzie atmosfera, ludzie, życie.

Dość wyczerpani z poprzedniego dnia, część grupy zaspała, więc reszta udała się w Bielsa na poszukiwanie śniadania. Tostowany chleb z dżemem i kawa musiały na razie wystarczyć.
Po wąskim podjeździe shuttlebusem i następującym odcinku noszenia rowerów, zostaliśmy zaskoczeni fantastycznym widokiem. Krajobraz był usiany fioletowymi kwiatami. Arturo powiedział nam, że są one trujące i dlatego nie powinno się ich zrywać.

Na zjeździe zostawiliśmy za sobą kamieniste szlaki. Czekał na nas szybki leśny szlak z licznymi, dobrze przejezdnymi zakrętami, który ostatecznie doprowadził nas do Embalse de Pineta. W dobrych humorach i trochę głodni, wybraliśmy małą restaurację przy zbiorniku wodnym.
Kulinaria są dla nas ważne, dlatego zdecydowanie polecamy uroczo przygotowaną restaurację Kanguro Truchero nieco na zewnątrz Bielsa. Na karcie znajdowały się burgery, curry i tradycyjne hiszpańskie dania.
Właściwy posiłek musieliśmy przełożyć na wieczór, ale przynajmniej znalazł się czas na Cortado. Mała kawa z lodem dała nam potrzebną energię do dalszej drogi przez leśną ścieżkę, zakręty i strome tereny.
Po 200 metrach wspinaczki czekał na nas finałowy szlak do Bielsa, a te ostatnie metry po kamienistej ścieżce wymagały jeszcze raz dużych umiejętności jazdy.

Ostatniego dnia naszej przygody udaliśmy się do Francji. Shuttlebusem pojechaliśmy w kierunku granicy, a mimo 700 metrów wysokości nadchodzących odcinków do pchania byliśmy pełni zapału, aby wykorzystać ostatni dzień na maksimum.
Obok krów mijaliśmy ponownie wiele koni i również owce. Długi zjazd w
mglistym terenie przez łąki i pola zakończył się we francuskim Aragnouet.
Po krótkim podjeździe asfaltową drogą dotarliśmy do szlaków zbudowanych przez lokalnych mieszkańców. Mieliśmy do wyboru trzy poziomy trudności: Niebieski, Czerwony i Czarny, i wypróbowaliśmy wszystkie. Od flow i skoków przez szybkość aż po strome odcinki - wszystko było w zestawie.

Klasycznie dla Francji, na zakończenie dostaliśmy quiche. W dobrych humorach, a jednak zmęczeni, zmotywowani, ale i z nutką nostalgii, opuściliśmy kraj kolarstwa naszym autobusem i udaliśmy się z powrotem do Vielha, gdzie rozpoczęliśmy naszą przygodę.
Z głową pełną wrażeń, zapachów, smaków i niezliczonych fantastycznych doświadczeń z tras, teraz z przyjemnością wspominamy nasze małe przygody podczas wyprawy eksploracyjnej w Pirenejach.