Avontuur maanlandschap - MTB-trip door de Pyreneeën

Een zomernacht in augustus. De krekels tjirpten nog, de hemel was nog niet helemaal donker. Wij, een team van vijf gepassioneerde bikers (vrouwen en mannen), waren onderweg naar Innsbruck. In Toulouse pikten we onze Spaanse gidslegende Arturo op en een filmer en fotograaf genaamd Jens. Nu kon het avontuur in de Pyreneeën beginnen.
We raasden met bus en aanhanger over snelwegen en landwegen totdat we eindelijk in Vielha in Spanje aankwamen. Hier begon onze Explorer Trip, een X-daagse mountainbike-reis door de Pyreneeën, georganiseerd door Flat Sucks en ondersteund door Endura, Simplon en Komoot.

Een tafel vol tapas en Arturo's verhalen over zijn bike-trips maakten onze eerste dag compleet. Als onze toch al wekenlange enorme voorpret nog een laatste duwtje nodig had gehad - hier, in deze volledig Spaanse sfeer, kreeg ze dat.

De zon was net opgekomen. We klommen uit de krakende stapelbedden, moe van een nacht op grote hoogte waarin we slecht hadden geslapen. Maar de koffie en het ontbijt hielpen ons enigszins op krachten te komen.
Het luchtige begin van de tocht was misleidend: na de korte afdaling begon een schijnbaar eindeloze draagpassage. Maar we werden voor het sjouwen vorstelijk beloond: uitgestrekte maanlandschappen, grandioze uitzichten en eindeloos lange trails gaven de groep vleugels.

Na een spectaculaire, lange afdaling over deels zeer losse ondergrond kwamen we in Cerles aan. We hadden allemaal dorst en zin in iets echt verfrissends. Bij een klein kiosk genoten we van cola en friet. Nooit heeft een koud, suikerhoudend, koolzuurhoudend drankje beter gesmaakt dan in deze hitte!

Bike-gids Arturo had ons de beste downhill-trails dicht bij zijn thuis beloofd. En daarmee zaten we eerst weer in de auto, op weg daarheen.
Toen we na meerdere afdalingen uiteindelijk in Benasque aankwamen, droegen we onze bagage het appartement in voor die nacht. Dit keer in ieder geval geen krakende bedden! Bij het avondeten zaten we weer tot laat in de nacht buiten samen - die salade van de regionale tomaat Rosa zullen we nooit vergeten. Vol van geluk en tevredenheid vielen we allemaal in bed.

We hadden gevreesd dat de volgende dag met regen zou beginnen, maar we hadden geluk. Het was droog en de wolken beschermden ons tegen nog een dag van verstikkende hitte.
Arturo nam ons mee naar een enduro-parcours dat hij met vrienden had aangelegd. De afdaling daarheen verwende ons met flow, bosgrond, bermen, sprongen, wortels, steenpartijen – alles waar een bikershart naar verlangt.
Tot slot was er, om het met Arturo's woorden te zeggen, de "cherry": een droomachtige flowtrail die door zo wild woekerend groen en takken liep, dat we ons in een oerwoud waanden.

En zie: we hadden voorlopig weer geluk met het weer. Ondanks iets minder slaap in de benen begonnen we daarom opgewekt aan de volgende dag — mede omdat er aanvankelijk een korte afdaling op ons wachtte.
Daarna volgde echter de eigenlijke klim naar Punta d‘Armena, en we moesten weer heel wat hoogtemeters omhoog duwen. Maar de natuur en het uitzicht maakten het ons een stuk makkelijker. Het Spaanse woord cojonudo, wat zoveel betekent als „geweldig“ of „ongelooflijk“, beschrijft deze momenten perfect.

Eindelijk bereikten we de trail die naar het meer Ibòn de Plan leidde. Langs wandelaars en paarden vervolgden we onze weg over een steinig pad naar Saravillo. Eenmaal daar aangekomen namen we even pauze. Gewoon zitten en genieten.
Het begon licht te regenen, maar we moesten toch weer de bus in om naar onze volgende bestemming te gaan.

Na een uur bergop rijden regende het helaas nog steeds. Kort was de stemming door de nattigheid en de kou gedrukt, maar het vooruitzicht op de aanstaande afdaling naar Bielsa liet ons dip vergeten. En echt: er wachtte een bijzonder de moeite waard trail op ons, die onze adrenalinepeilen weer naar vrolijk-opgewonden hoogten deed stijgen.
In Bielsa aangekomen haalde de shuttlebus ons op en beleefden we een totaal contrast. Op de overnachting in een berghut in het stille gebergte volgde een nacht in een hotel midden in de stad Ainsa. Gedreven door honger wandelden we de oude binnenstad in. Oude stenen muren, smalle steegjes, bars, restaurants. Alles verlicht door kleine lichtjes, en overal sfeer, mensen, leven.

Vrij uitgeput van de vorige dag sliep een deel van de groep zich uit, en dus ging het andere deel in Bielsa op zoek naar ontbijt. Toastbrood met jam en koffie moesten het voorlopig doen.
Na een korte klim per shuttlebus en de daaropvolgende draagpassage werden we verrast door een fantastisch uitzicht. Het landschap was bezaaid met paarse bloemen. Arturo vertelde ons dat die giftig waren en dat je ze daarom niet moest plukken.

Bij de afdaling lieten we de rotsige trails achter ons. Een snelle bostrail met talloze, goed begaanbare haarspeldbochten lag voor ons en bracht ons uiteindelijk tot aan de Embalse de Pineta. Goedgehumeurd en lichtelijk hongerig zochten we een klein restaurant aan het stuwmeer uit.
Culinaire zaken zijn ons belangrijk, daarom raden we absoluut het liefdevol ingerichte restaurant Kanguro Truchero iets buiten Bielsa aan. Burgers, curry's en traditionele Spaanse gerechten stonden op de kaart.
Het eigenlijke eten moesten we tot de avond uitstellen, maar er bleef in ieder geval tijd voor een cortado. Het kleine koffietje met ijs gaf ons de nodige energie voor de verdere route over bosgrond, haarspeldbochten en steil terrein.
Na 200 hoogtemeters klimmen wachtte nog de laatste trail naar Bielsa, en die laatste meters over het met rotsblokken bezaaide pad vergden nog eens veel rijvaardigheid.

Op de laatste dag van ons avontuur gingen we naar Frankrijk. Met de shuttlebus reden we richting de grens, en ondanks 700 hoogtemeters met aanstaande duwpassages waren we vol elan om ook de laatste dag nog goed te benutten.
Naast koeien kwamen we opnieuw veel paarden en ook schapen tegen. De lange afdaling in de
mist over weilanden en terrein eindigde in het Franse Aragnouet.
Na een korte klim over een asfaltweg kwamen we bij de door locals gebouwde trails. We hadden de drie moeilijkheidsniveaus blauw, rood en zwart om uit te kiezen en probeerden ze allemaal. Van flow en jumps via snelheid tot steile passages was alles erbij.

Typisch voor Frankrijk: als afsluiting kregen we quiche. Goedgeluimd en toch uitgeput, gemotiveerd en ook weemoedig verlieten we met onze shuttlebus het land van het fietsen en gingen we weer op weg naar Vielha, waar we ons avontuur begonnen waren.
Met veel indrukken, geuren, smaken en talloze fantastische trailervaringen in ons hoofd denken we nu nog graag terug aan onze kleine avonturen tijdens de Explorertrip in de Pyreneeën.