Wintersport op Gran Canaria

De man op de brug is ervan overtuigd: "Ze zullen de weg nooit repareren", zegt hij - en straalt. "Dit is goed! Heel goed!" En zijn kameraad, die met een plastic trompet in de hand en een Bluetooth-speaker om de nek meer op een clown dan op een matroos lijkt, voegt eraan toe: "Goed voor ons, goed voor onze families - en goed voor jullie: jullie kunnen van de boottocht genieten!" De matrozenclown drukt op Play. "In the Navy" dreunt over het kleine personenveerboot. Daarna maakt hij de trossen los van de pier.
De man op de brug brengt de boot op koers langs de kust. "Zet de fietsen tussen de zitrijen", zegt de matroos, "ze zijn hier veilig." Vervolgens zet hij de muziek harder: "Zijn jullie klaar om te feesten?" De helft van de ongeveer 30 passagiers aan boord steekt braaf de handen op en begint te wippen.

De ander kijkt wat geplaagd naar zee: deze 35 minuten zullen voorbijgaan. Daarna, als men in Puerto Mogan van boord gaat en ofwel een van de havencafés binnengaat of weer op de fiets stapt, zal het korte uitstapje naar de laagten van het vermaakstoerisme snel vergeten zijn. Omdat het uitzicht op zee werkelijk prachtig was. Maar vooral omdat het nu richting "Serenity" gaat: 1.200 hoogtemeters.
Voorbij een windmolen, de heuvels in - en dan de bergen. Daar omhoog over een ansichtkaartachtige slingerweg, omhoog, omhoog, omhoog. Steil, maar voor gemiddeld sterke fietsers toch nog haalbaar. Aanvankelijk door pijnboombossen, daarna golvend langs berg- en stuwmeren. En boven de boomgrens met uitzichten en vergezichten die elke vloek, elke druppel zweet om hier te komen meer dan waard maakten.

Wie wintersport op de fiets in plaats van in de sneeuw zoekt, zit hier goed. Want ruim 1.300 kilometer ten zuiden van de Straat van Gibraltar is er ook in december, januari en februari "korte-broek-garantie". Echter waait het hier, je bent immers midden in de Atlantische Oceaan, vaak duidelijk harder dan in de Middellandse Zee, zoals op "Malle".
Gran Canaria, van waar Christoffel Columbus ooit uitzeilde om Amerika te "ontdekken", is bovendien het bergachtigste eiland van de Canarische Eilanden (de hoogste berg, de Teide, staat echter weer op Tenerife). Het aantal racefietsers is hier hoog, maar toch lager dan bijvoorbeeld op Fuerteventura. Dat is ook (nog steeds) te danken aan het imago van de afzonderlijke eilanden: La Gomera – bloemen. "Fuerte" – trainingskamp. Tenerife? Een winterhideaway voor gepensioneerden. Het laatstgenoemde geldt ook voor "GC", waarbij de ouderen zich hier mengen met een zeer levendige queer cruising- en partyscene.

Dat je hier ook fantastisch op de weg kunt fietsen, is al lang geen echte insider-tip meer – maar nog niet helemaal "common bike-sense": na de die‑hards van de eeuwwisseling en de early adopters van vóór de pandemie komen nu steeds meer mainstream-renners. Mensen die het wegwielrennen vaak juist door en na corona hebben ontdekt – en in de winter steeds vaker hun sportieve dromen op de weg willen uitleven in plaats van in de sneeuw.
Op de fiets mag en moet het daar best een beetje "stevig" aan toegaan – ervoor en erna is de comfortzone echter het doel. Gran Canaria biedt daarvoor het nodige. Maar wie voor winterfietsen naar dit eiland komt, zou een paar kleinigheden moeten weten – of in acht nemen.

Een daarvan is het gedoe met de veerboot naar Puerto Mogan. Die vertrekt vanuit Arguineguin of Puerto Rico - kleine havens aan de zuidkust van het eiland - en is de enige manier om de Serenity per fiets te bereiken.
Zelfs fietskaarten die zich "actueel" noemen beweren dat je via de schilderachtige en goed aangelegde kustweg van Maspalomas (hier verblijven de meeste toeristen en vandaar beginnen bijna alle fietstochten) tot in het kleine vissersplaatsje Puerto Mogan kunt rijden om vandaar de "Serenity" te ondernemen. In werkelijkheid eindigt de kustweg echter precies één haarspeldbocht vóór het vissersdorp. Vijf jaar geleden—nee, inmiddels acht jaar geleden—stortte hier een rotsuitloper op de weg en sleurde die de zee in. Sindsdien staat er in het piepkleine Taurito "Einde van de uitgebouwde route".
Wie het niet wil geloven (dus de eerste keer op "GC" vrijwel iedereen), kan de fiets nog over één of twee betonnen barrières tillen. Maar dan sta je werkelijk voor een afsluiting aan een afgrond, waar ooit de weg was - met uitzicht op die plek en die route die je eigenlijk zocht.

In de regel keer je dan om en drink je op het zandstrand van de "Playa Taurito" met andere fietsers, die ook de kaart geloofden, een espresso. Je merkt dat ook dat een heel fijn ervaring is. Geniet daarna met volle teugen van de terugrit over de dramatisch mooie kustweg met zijn uitzichten op zee terug naar Maspalomas. Neemt de volgende dag de party-veerboot naar Puerto Mogan - en moet, wanneer de matroos met de Bluetooth-ghettoblaster dan voor de derde keer "In the Navy" draait, glimlachen.

Frisse benen zijn echter niet uitsluitend een kwestie van de korte, in dit geval iets te moeiteloze rit naar de berg. Wie op een fietsvakantie elke dag driecijferige kilometers en viercijferige hoogtemeters wil fietsen, wie de hier volstrekt onvoorspelbare (en altijd uit de verkeerde richting waaiende) wind het hoofd wil bieden, heeft naast rust ook genoeg – en bovendien bij voorkeur hoogwaardige – voeding nodig. En goede hardware.

Wat eenvoudig en logisch klinkt, kan op een eiland dat in de jaren 1960 nog geen 100.000 bezoekers per jaar telde, maar waarvan de toeristenaantallen in de afgelopen tien jaar van twee naar vier miljoen per jaar zijn gestegen, een probleem worden:
Niet in de laatste plaats vanwege de beroemde duinen van aangewaaide Noord-Afrikaans Saharazand is het zuiden van Gran Canaria toeristisch duidelijk meer ontwikkeld dan het noorden. Hier, in Maspalomas, is alles samengepropt wat maar samengepropt kan worden: het ene hotelblok staat pal tegen het andere, het ene appartementencomplex kleeft aan het andere. Daartussen proppen zich fastfoodzaken, bars, disco's, clubs en rommelwinkels met grote merknamen in de etalages.
In "Playa del Ingles" (met "Ingles" worden alle niet-lokals bedoeld) dreunt het op elk uur van de dag of nacht uit een of andere kroeg door de open balkondeur. Speeltuintjes en een zwembad met uitzicht op de snelweg zijn normaal. En als het pad naar de zee 20 minuten of nog langer zou duren, zet men de ligstoel ook wel eens in het schaarse gras naast de snelweg.

Wie daar rust en een goede nachtrust zoekt, kan het moeilijk hebben. Ook omdat het in zulke omgevingen volgens ervaring lastig is om niet alleen junkcalorieën, maar mogelijk zelfs uitgebalanceerde of zelfs gezonde voeding te vinden in hoeveelheden die voldoen aan de behoefte van dagelijkse fietstochten.
Nog "grappiger" wordt het als je in dergelijke regio's op zoek gaat naar vegetarische of zelfs veganistische kost. Relevante zoek-apps sturen je daar graag naar naburige eilanden of naar Europa ...

Natuurlijk zouden ook zelfvoorzienende accommodaties een optie zijn. Maar daarvoor heb je dan weer een huurauto nodig om vanuit het (rustige) achterland überhaupt de supermarkten te bereiken. Of je loopt, als je de streek niet goed kent, het risico de hele tijd geluidsoverlast te hebben van de disco om de hoek en het feest in het buurappartement.

A propos comfort. Veel mensen die wielrennen tegenwoordig als wintersportoptie overwegen en er ook langere reizen voor over hebben, hebben voor hun sportmateriaal allang dezelfde pragmatische insteek als degenen die in de Alpen op kunstsneeuw rondglijden: Men huurt, in plaats van zich met ruimbagage af te moeten slepen.
En net als bij het huren van ski‑uitrusting zijn de tijden voorbij waarin je het met tweederangs of derderangs materiaal moest doen.

Op de Canarische Eilanden werd op dat vlak pionierswerk verricht, want al rond 2000 richtte een (overigens Oostenrijks) expatkoppel op Gran Canaria onder de naam "Free Motion" een vakantiefietsverhuur op met focus op high-end behoeften. Niet alleen voor roadbike-vakantiegangers, maar ook voor toerfietsers, mountainbikers en – inmiddels – e-bikes.
Vandaag zijn er op de Canarische Eilanden tien Free-Motion-vestigingen in verschillende plaatsen en hotels. Het aanbod varieert van premiummodellen van grote merken tot betaalbare instapfietsen; naast gangbare (en op aanvraag ook minder gangbare) maten is er meestal ook een ruime keuze qua uitrusting en tandwielverhoudingen. Toch wordt dringend aangeraden tijdig (dus vroeg) te reserveren. En: je eigen zadel of pedalen meenemen kan nooit kwaad.

Wie het nog comfortabeler wil, kan ook begeleide tochten boeken in verschillende prestatieniveaus. De meesten hebben echter genoeg aan de in alle Free-Motion-filialen beschikbare fietsroutekaart van het eiland (ja, natuurlijk: de tracks zijn ook als downloads beschikbaar). De gebruikelijke tochten staan daarin allemaal nauwkeurig en uitvoerig beschreven – inclusief hoogteprofielen, kilometergegevens, service- en rustplaatsen.

Een fout houdt zich echter hardnekkig in de papieren kaarten: de route naar Puerto Mogan, naar de "Serenity", is ook acht jaar na de rotslawine nog steeds niet bijgewerkt. In de shops wijzen personeel en borden wel op de "Bug", maar aan het hertekenen van de kaart lijkt blijkbaar niemand te denken.
Misschien ook omdat de clown-matroos en zijn kapitein op de veerboot naar Serenity niet ongelijk hebben als ze zeggen dat deze "Boat to Bike"-tour iets bijzonders is. Iets wat je zo alleen op Gran Canaria krijgt: "And, be honest: you liked it. A lot. Didn't you?"

Compliance-opmerking:
De reis werd zelf georganiseerd en gefinancierd, Free Motion en het Lopesan Baobab stelden fietsen en hotelbedden ter beschikking.