Trans Provence

De geur van lavendel en de aroma's van de kruiden van de Provence omhullen de adembenemende trails van de Franse Alpen ...
Deze idyllische voorstelling doet wellicht recht aan een legendarische MTB-regio in Zuid-Frankrijk en beschrijft ook veel van wat zich in het achterland van de Côte d'Azur afspeelt. Voor de avontuurlijke enduro-reizen met Flat Sucks volstaan ze zeker niet. Al helemaal niet voor de "moeder van alle endurotochten", de Trans Provence, want die staat voor zes dagen lang shuttlen, trappen, duwen, dragen en het verzamelen van ongelooflijk veel hoogtemeters op de zorgvuldig uitgekozen trails van de Provence - van Briançon tot Menton.

Al bij het ophalen van de gasten beloofde de week iets heel bijzonders te worden. Zeven enduro-renners, bergbeklimmers, bikers, berggidsen en legendes uit de bike-geschiedenis waren hier verzameld. En toen waren er nog Markus, de Head van Flat Sucks, en ik, shuttlechauffeuse Livi.
Precies vanuit dit, mijn, perspectief heb ik het avontuur vastgelegd.

De dag na onze aankomst in Briançon vertrokken we al vrij vroeg in de ochtend en shuttelden we bij regen en mist een lange pas omhoog, langs het skidorpje La Chalp.
Gemotiveerd trapten de mannen vervolgens rustig 400 hoogtemeters en genoten de eerste dalmeters zo ongeremd, dat ze al na korte tijd een enorm gat in de band met tubeless-salami moesten dichten. Gelukkig remde de modder op het trail het gezelschap, anders had je die euforie geenszins kunnen temperen. Maar geen wonder: op gedeeltes van één van de meest legendarische enduro-wedstrijden kan de vreugde je wel eens meeslepen!

Ondertussen ging ik rustig boodschappen doen en probeerde ik de lunchwensen te vervullen. Ik haalde snacks voor de komende twee dagen, die uiteindelijk echter slechts voor die ene dag zouden volstaan.
Afspraak was bij de kapel Saint Pierre, een idyllische plek waar in dit jaargetijde de herdershonden, Patous, de schapen het dal in dreven. Toen de bikers aankwamen, waren ze blij dat de auto met de Jause ter plaatse was en gingen ze aan de gedekte tafel zitten. Even vroeg ik me op een humoristische manier af of ik het hen kwalijk moest nemen dat ze blij waren dat de auto de lunch had klaargemaakt. Maar later zouden ze nog zien wie hen tot het einde toe ondersteunde en wie hen in de steek liet.

Goed versterkt volgden 1.000 hoogtemeters, waarvan bijna de helft gedragen en de rest grotendeels geschoven moest worden. Maar er wachtte een super flowende trail, die ook technische segmenten bevatte en met nog eens pittige 150 hoogtemeters het uiterste eiste.
Een smalle kam over grijze aarde leidde naar het laatste gedeelte. Natuurlijke bermbochten en eindeloze flow tot aan Barcelonette zorgden voor veel voorpret voor de komende dagen.

Ondanks 1.400 hoogtemeters had de auto tijdig het tussendoortje klaargezet. En opnieuw werd de snackmand tot op de laatste kruimel geplunderd.
Maar wat doe je als de volgende kleine mini-supermarkt in Colmars onverwacht gesloten is? Je koopt nog een betere snack, bezoekt daarvoor de plaatselijke slager die ook kaas en olijven verkoopt, en fietst bovendien naar een kleine bakkerij om heerlijk baguette te bemachtigen. "Braaf autootje!"

Omdat het inkopen van het tussendoortje echter niet het hoofdavontuur is, shuttelden we eerst naar de Col de Champ, en stond er een afdaling naar Colmars op het programma: Cow-Rock'n'Roll.
Omdat het trail tussendoor behoorlijk door koeien vertrapt was, was het een heel bijzondere afdaling. Maar laat je het koeienpad achter je, dan gaan de harten van fietsers sneller kloppen. Vooral in de herfst schittert het bos in alle kleuren, en als afsluiting word je direct begroet door de historische monumenten van Colmars.

Als shuttlechauffeuse heb je het niet altijd makkelijk: terwijl je verlangt naar je eigen fiets, moet je de bochtige wegen met bus en aanhanger zien te bedwingen. Maar vergeleken met de Trans Piemont is de Provence een koud kunstje. Dankzij de Tour de France hebben de passen bijna perfect asfalt en brede bochten.
Een paar grintige beklimmingen? Geen probleem. Als ik aan de uitdagende trajecten van de Ligurische grenskam denk, wordt elke rit in Zuid-Frankrijk een genot.

Op de derde dag werden we door regen verrast, en al snel werd duidelijk: mannen en water zijn geen beste vrienden. Een moedige held laadde de bikes af en probeerde de anderen te motiveren.
Er stonden 700 hoogtemeters op het programma, die de groep duwend en trappend moest overwinnen. De auto reed terug naar Colmars.
Vanaf daar ging ik op weg om de anderen weer te treffen. "Als je bij de trail-ingang ‘Livi' ziet, zijn we al onderweg. Anders wacht je op ons." Dat klonk eenvoudig, maar was in de modder een echte uitdaging. Elke modderplas leek me letters toe te fluisteren.

Maar plotseling hoorde ik gejuich en vragende kreten: "Waar blijft de pauzehap?" De honger was groot. Maar eerst zetten we samen de afdaling in, en de adrenalinekick was overweldigend. De flow was gewoon ongelooflijk. Ondanks vele waarschuwingen voor valgevaar denderden we er flink op los en verloren volledig het gevoel van angst voor een val.

In een plotseling opduikende bocht verdween mijn overmoed echter abrupt toen ik een renner kopje-onder in een boom zag hangen. Geschokt sprong ik van de fiets. In het ergste gevreesd rende ik naar de gewonde toe, maar die verraste me met een lach.
Het ging goed met hem, en zijn enige zorg was de staat van zijn fiets. Waarlijk geluk bij een ongeluk.

Een trail naar Entraunes, een lunchpauze en nog een ander hoogtepunt langs het pad wachtten op ons, en deze keer mocht ik ook fietsen. De afdaling over de grijze aarde - een speelweide voor alle mountainbikeliefhebbers. Een rollercoaster voor iedereen die niet altijd maar dezelfde route wil nemen.
Ontelbare varianten leiden naar de parkeerplaats beneden. Er werden foto-opnames van topklasse gemaakt. Ongelooflijk maar waar, twee extra shuttles stonden klaar, en we haalden de 4.000 hoogtemeters.

Na een overnachting in Valberg klommen we rustig 200 hoogtemeters over grindwegen naar meerdere kleinere stuwmeren. Direct vanaf daar bereik je het bikepark van Valberg - voor mij een de moeite waard en aan te bevelen uitstapje. In dit seizoen was de lift helaas al gesloten, maar de trails waren geweldig.
De reisgroep deed nog meer spectaculaire indrukken op tijdens het fietsen over de rode aarde. De afdaling naar Puget-Théniers ging over rood gesteente. Later zorgden Markus' opnamen opnieuw voor verwondering, en ook ik kreeg 's avonds die beelden te zien.

De reis met bus en aanhanger door de rode kloof was een heel bijzonder moment. Niet alleen het panorama zorgde voor adrenaline, maar ook het oplichten van een waarschuwingssignaal van de auto. Het piepen schrok ons allemaal uit onze middagdip.
"AdBlue-storing. Over 800 kilometer geen motorstart mogelijk!" En na nog eens tien seconden: "AdBlue-storing. Over 0 kilometer geen motorstart mogelijk!"
Precies op dat moment reden we door een bouwplaats. Het vergde voorzichtig manoeuvreren om de auto tussen bouwvoertuigen en rotsen door te krijgen, zonder dat hij met aanhanger bergop afslaat. Gespannen en erg ongerust kwamen we boven, vlak voor Roubion, aan. De auto zetten we natuurlijk niet meer uit en lieten hem draaien.

We kregen maar weinig informatie over garages en mogelijke oplossingen. Uiteindelijk stuurde Markus me met de bikegroep eropuit. Een berggids kende deze trail al en leidde ons naar Saint-Sauveur-sur-Tinée. Met mijn gedachten bij het voertuig merkte ik niet dat ik mijn waterfles vergeten had, noch de inspanning van het crosscountrygedeelte. Op en neer, doorbijten of duwen, van het uitzicht genieten of aan de auto denken.
We reden door prachtige, pittoreske dorpjes en waren helemaal enthousiast over de trails en vol goede hoop dat ons shuttlevoertuig alweer in orde zou zijn. Maar het zou nog erger worden.

Bij Markus aangekomen hield hij ons met ontzet gezicht een wielbout voor. Een andere was afgebroken en zat nog in het wiel. Hoe kon dat gebeuren? Wat moesten we doen? Nu begon het eigenlijke drama.
Ik had nooit gedacht dat er in dit kleine plaatsje een taxibedrijf zou zijn. Ik jogde daarheen, en ondanks taalbarrières vervoerde de vriendelijke chauffeur ons niet alleen in drie etappes naar de accommodatie, maar nam ook nog onze aanhanger mee.
Terwijl Markus achterbleef, werd er een sleepdienst gebeld die hem later naar ons in het bergdorp Rimplas bracht, terwijl de auto naar Nice werd weggesleept. Twee weken later, zittend voor de computer, sloop de gedachte naar binnen: "En daar staat hij nog steeds!"

Desondanks maakten we het beste van de situatie. Tour-de-France-passen zoals de Col de Saint-Martin en de Col de Braus werden beklommen. De aangename hellingen maakten de klim voor ons makkelijker. En als kleine schoolkinderen langs de kant van de weg je dan ook nog aanmoedigen, voel je je, hoewel je eigenlijk op de sporen rijdt van de enduro-elite die ooit voor de vroegere MTB-etappewedstrijd Trans Provence was uitgenodigd, sowieso als een absolute wegwielrenner.

De draag-, duw- en trapstukken knaagden behoorlijk aan onze krachten, maar tegelijkertijd nam ook de angst voor Patous af. Een kort blaffen, begroeten, afstappen, praten - en je mocht alweer verder rijden.
Na een gevoelsmatig eindeloze crosscountry-passage, half in de mist, voelden de laatste 40 hoogtemeters vooral in de kuiten. Maar de krokodil-gummibeertjes bovenop maakten de inspanning meteen goed. De rode krokodillen zorgden voor energie, en de groene stelden het biologische geweten gerust.

Natte, flowende en wortelige dwarsritten vormden nog eens een behoorlijke uitdaging, maar die eindeloze Provençaalse trails waren en zijn gewoon onbeschrijfelijk. Geweldige haarspeldbochten, steenpartijen en een uitzicht van topklasse waren er bovendien als extraatje.
Doorkruisingen van beekjes en kastanjebossen zorgden voor een heel bijzonder herfstsfeertje, en de bakkerij in het dorp Lantosque overtuigde met haar assortiment. Van uienspread tot quiche, pizza en cola was alles erbij.
Terwijl we op ons nieuwe shuttlevoertuig wachtten, realiseerden we ons pas hoeveel geluk we met het weer hadden gehad. De regen zette in, en wij zaten gezellig bij koffie en bier.

Een enduro-profi op z'n beste 'silberrücken'-leeftijd haalde ons op met zijn zelfgebouwde aanhanger. Steiger en binnenband vormden de optimale fietsbeveiliging en brachten ons naar de Col de Turini, naar de volgende accommodatie.
Ook daar kwam Markus met taxi en aanhanger en onze bagage aan. Maar al snel werd duidelijk dat er wat betreft een vervangend voertuig geen goed nieuws was. We waren dus gestrand op de Col de Turini en bovendien wist niemand precies waar de auto was. In de werkplaats? Nee, want na meerdere telefoontjes kregen we de mededeling dat de auto daar geweigerd was. Waarom? Dat wist men niet.
De odyssee met de auto was begonnen. Want pech in het buitenland is een nachtmerrie - gekenmerkt door eindeloze telefoontjes, hoge kosten en een emotionele achtbaan - van lachen tot huilen. Teneur: "Dat kun je toch niet menen!"

De kers op de taart wachtte ons toen bij de accommodatie: dit weekend vond er hier ter plaatse een E-Cross-Country-wedstrijd plaats. De herberg had onze boeking niet in hun systeem. Geschokt en met een naar gevoel in de maag keken we elkaar aan. Als het een keer niet loopt, dan loopt het niet.
Uit de schokstarre ontwaakt, haalde Markus zijn mobiel tevoorschijn, zocht naar de aanbetaling, en tegelijkertijd zocht ik paniekerig naar de boekingsbevestiging. Beide legden we, in onze laatste hoop, op tafel bij de eigenaren. Na lang heen en weer toverden ze uiteindelijk toch nog vier kamers uit de mouw - klein en fijn. Uitgeput vielen we na een korte avondmaaltijd in onze bedden.

De volgende dag was ook onze laatste bikedag: de koninginnenetappe naar Menton. Het eerste trail, "Disneyland", zorgde ervoor dat we snel wakker werden. Als shuttlechauffeuse profiteerde ik ervan dat onze auto ons in de steek had gelaten, omdat ik de groep op de fiets kon begeleiden en volop van de trails kon genieten.
Samen met de anderen ontdekte ik de unieke trails naar Sospel en werkte ik me met hen omhoog tegen de beklimmingen. Het uitzicht op zee verlichtte de inspanning weliswaar, toch waren we allemaal blij dat er bovenin het kleine plaatsje Castellar een Orangina-pauze was. De beste verfrissing tussendoor.

Niveau na niveau ging het naar beneden richting Menton. En toen kwam het bijzondere moment - de zee lag voor ons. Er werd een groepsfoto gemaakt, en daarna doken we de koelte in.
De golven nodigden uit om te spartelen, maar op de een of andere manier brandde de huid. Snel waren de meesten weer uit het water, en ook ik keek om me heen: kwallen! Overal waren kleine, bruine kwallen. Blijkbaar was er nog een volgende graad ...

Ik heb mijn verhaal als shuttlechauffeuse zonder voertuig hiermee afgesloten. Het voertuig zou met zijn verhaal over zijn avontuurlijke reis door de Provence en het verblijf in Nice waarschijnlijk een heel boek kunnen vullen - een bijna eindeloos verhaal dat uiteindelijk toch nog een gelukkig einde vond.
Alleen: wie zou daarna ooit nog durven bij mij in de auto te stappen ...?