Scott Fastlane 10 in de test

Enkele maanden geleden zou het mij gegund zijn geweest, de nieuwe Fastlane, Scotts nieuwste model op het gebied van e-racefietsen, uitgerust met de eveneens nieuwe HPR40-motor van TQ, in Zuid-Frankrijk te testen.
Maar van die in herfstelijke warmte doorgebrachte dagen in Zuid-Frankrijk kwam helaas niets terecht, want het evenement werd geannuleerd. Ergo: beukenbossen in plaats van lavendelvelden. Want om toch praktijkervaringen te kunnen opdoen, moest de Scott een paar weken de winterse omstandigheden in het Wienerwald trotseren.

Uit de tamelijk schaarse informatie over de productlancering viel aanvankelijk niet direct af te leiden waarom Scott nog een racefiets aan zijn portfolio toevoegt. Zeker omdat menigeen veel eerder een nieuwe Addict Gravel op de lijst van te verwachten nieuwigheden zou hebben gezet.
"Perfect gecamoufleerd", kun je dan alleen maar zeggen. Want pas bij nadere beschouwing (in het echt) bleek de Fastlane een elektrische racefiets te zijn.

Wat een fiets normaal gesproken als pedelec verraadt, is bij Scotts nieuwkomer uitstekend verborgen. Zo zoek je eerst tevergeefs naar een display op het stuur of de bovenbuis, net zoals naar een bedieningseenheid om de motor te bedienen.
Het eerste is er daadwerkelijk niet; het laatste verbergt zich uiterst onopvallend en minimalistisch in het rechter stuuruiteinde. Zelfs de subtiel oplichtende leds kun je via een app uitschakelen.

Ook het trapashuisgebied wekt geen direct "Aha! Een e-bike"-effect - althans zolang het Fastlane op zichzelf wordt bekeken. Pas wanneer je het bijv. naast een Scott Addict RC zet, valt op dat alles iets volumineuzer is vormgegeven.
Toch komt de Q-factor precies overeen met die van een gebruikelijke racefiets - een ode aan de compactheid van de TQ-aandrijving!

Het nieuwe Scott wil zich dus niet meteen als e-bike bekendmaken. Dat is echter beslist niet omdat het zich ervoor schaamt er een te zijn. Voor de ontwikkelaars ging het in de eerste plaats om het goede, klassieke uiterlijk: de proporties kloppen, strakke lijnen bepalen het uiterlijk, en alles is, typisch voor Scott, perfect geïntegreerd.
Dit ontwerp, dat niet in de laatste plaats ook aerodynamisch geoptimaliseerd is, dient echter niet alleen de looks. Het bespaart bovendien een paar watt, die zich op hun beurt positief op de actieradius uitwerken.

De Fastlane oscilleert ergens tussen de werelden van niet-gemotoriseerde en gemotoriseerde fietsen.
Meestal voelt het als echt wielrennen. Maar er zijn ook situaties waarin het rijdt als een echte e-bike ... zowel in goede als in slechte zin.

Als je je bijvoorbeeld door de Fastlane in beste e-bike-manier met een lage trapfrequentie uit de "toerental-kelder" wilt laten chaufferen, word je eerder teleurgesteld door het motorvermogen. In de hoogste stand lukt dat enigszins, maar de Scott wil beslist actief bewogen worden.
Aan de andere kant wil hij ook weer niet dat je al te hevig in de pedalen trapt, want de grens van 25 km/u is heel snel bereikt. Zeker wanneer je even uit het zadel komt om over een bult te sprinten, krijg je ongekende tegenwind in de vorm van snel wegvallende motorondersteuning. Dan voelt de Fastlane niet per se "fast", maar meer als een tamelijk trage racefiets.

Om de voordelen van de Fastlane te leren waarderen, moet je je aan de omstandigheden aanpassen. Over het geheel genomen ben je niet per se sneller onderweg, maar je bent er wel een stuk minder door belast. Dit is het grootste voordeel van de Scott.
Lichtvoetig fietsen en gewoon de benen laten zakken - dan biedt de elektrische racefiets de beloofde steun in de rug. Zelfs bij snelheden boven de 25 km/u rijdt de Scott bij ontspannen rijstijl dan echt prettig.

Voorspellingen over de actieradius zijn nauwelijks te geven, maar natuurlijk altijd interessant. In het koude op en neer van het Wienerwald verloor de accu per 10 kilometer meestal 10-14% van zijn capaciteit.
Het eenmaal uitgeprobeerde maximum omvatte 90 km met 2.000 hm, verdeeld over naar gevoel 100 beklimmingen, die op een paar korte uitzonderingen na voor 95% in de laagste ondersteuningsstand werden afgewerkt.
Als je de ervaringswaarden op gevoel vertaalt naar alpine pasritten, zou het resultaat waarschijnlijk heel vergelijkbaar zijn - afhankelijk van de keuze van de bergpassen zelfs een tikje beter.

Als je, alle aspecten van de motorisering terzijde schuivend, op de nieuwe Fastlane plaatsneemt, doet de zithouding met zijn rechtop en relatief ontspannen opzet sterk aan de Scott Addict denken. Dat is ideaal voor een fiets in deze categorie, want plezierige, sportieve ritten staan bij de Fastlane centraal.

Ook het buitengewoon goedmoedige rijgedrag past uitstekend in het totaalconcept. De fiets stabiliseert zich snel; een opzettelijk veroorzaakt schommelen laat hij helemaal niet toe. Agressief insturen beantwoordt hij - mede dankzij het lage zwaartepunt - op dezelfde manier en behoudt steeds zijn rust.
Vreemd genoeg komt de Fastlane bij het insturen echter niet traag over, zoals je zou verwachten. Hij geeft eerder een gevoel van soepelheid en het gevoel dat je nooit de controle over de fiets verliest.
Alles bij elkaar presenteert de fiets zich nog net iets ontspannener dan de niet-gemotoriseerde Scott Addict. Voor in- en herintreders is het weggedrag van de Fastlane daarmee precies goed.

De cockpit biedt, zoals al op andere plaatsen vaker genoemd, met zijn goede ergonomie geen reden tot klagen. Ook zorgt de mogelijkheid om via de extra knoppen op de opzetstukken bij de handgrepen de ondersteuningsstand van de motor te veranderen ervoor dat de handen altijd daar kunnen blijven waar ze horen te zijn.
Het comfort van de Fastlane is niet alleen dankzij de 34 mm brede banden hoog. De fiets als geheel streeft in positieve zin naar het wegnemen van scherpe randen. Fanatieke racefietsers zullen op dit punt misschien de hoeken en randen van een "echte" racer missen. Wij wijzen in dat geval liever op de andere kant van de medaille en benadrukken nogmaals: de ontspannen zithouding geeft zowel bergop als bergaf veel vertrouwen: je zou kunnen zeggen: de Fastlane rijdt als op rails.
Verder niet te verachten: de Scott werkt gewoon, de wielen zijn goed en onopvallend, de schakeling en de remmen vervullen hun taken in alle situaties echt naar tevredenheid. Alleen het overschakelen naar het grote kettingblad van de FSA-crank verloopt niet zo soepel als je van een Shimano-crank gewend bent.
En heel belangrijk: er rammelt niets en er klatert niets. De Fastlane glijdt zacht en geruisloos over het asfalt.

Conclusie

De Fastlane overtuigt door een bijzonder vergevingsgezind weggedrag. De TQ-motor levert daarbij altijd voldoende vermogen voor iedereen die actief meedoet.
Binnen korte tijd waardeer je het dat je met de e-racefiets niet voortdurend op wegomstandigheden en het profiel hoeft te letten en gewoon van het landschap kunt genieten.

Deze fiets nodigt ook uit om het vlakke te verlaten, want hij helpt beslist bij het beklimmen van alle bergen die zich onderweg voordoen.
Zijn lage totaalgewicht is een groot pluspunt - en wel niet pas wanneer het einde van het tamelijk goede bereik nadert. Op die manier opent de Fastlane de mogelijkheid om routes te rijden waarvan je al lang hebt gedroomd, maar die je jezelf nooit had toevertrouwd.