Beeldverslag Bosch (e)MTB-speurtocht 2023

Peter Perstl en zijn team raken maar niet uitgepraat. "Punten zijn er, afhankelijk van welke van de drie afstanden jullie kiezen of hoeveel controleposten jullie aandoen. En bij de behendigheidsstations kunnen jullie extra punten verzamelen. Het totaal bepaalt dan of jullie een medaille in goud, zilver of brons krijgen. Alles duidelijk?"
Keer op keer leggen de helpers in het groen met behulp van de puntenkaart en het routeplan het reglement van de Bosch (e)MTB-speurtocht uit. Soms van man tot man, soms van vrouw tot vrouw, meestal van een persoon tot een klein groepje. Geduldig, nauwgezet, onwankelbaar als de Dachstein in de storm.
Maar zo gaat dat nu eenmaal als een evenementorganisator maximale vrijheid wil bieden bij starttijd (vrij te kiezen tussen 9 en 11 uur), modus (zie hierboven) en routekeuze (21, 37 of 46 km). Hoe minder vaste punten voor de één, hoe meer werk voor de ander.

In elk geval: met de startnummers Z128 en Z189 heeft Peter Perstl geluk. Hun luid-vriendelijke begroeting en duidelijk hoorbaar dialect geven aan dat het om locals gaat.
Bovendien: bij Eva en Stephan Unterberger, die we hierna door het iets andere Salzkammergut Trophy side-event begeleiden, gaat het naast plaatsbekwamen ook om kenners van het format. Als deelnemers aan de eerste editie in 2022 weten ze al hoe het werkt en wat de bijzonderheden zijn van de plezierwedstrijd op zondag na de legendarische MTB-Marathon in Bad Goisern.

Hun briefing is dan ook snel afgerond, en mede-organisator Perstl kan zich al gauw om de volgende van in totaal 169 schnitzeljagers bekommeren - natuurlijk niet zonder met de Unterbergers, die vorig jaar samen met hun zoon, die dit jaar wegens gezinsuitbreiding verhinderd is, naast de schnitzeljacht ook de 120 km afstand van de Trophy hebben gereden, nog even wat smalltalk te houden: "Ohhh, Moustache! Ik wist niet dat jullie nu ook al e-bikes hebben?"
"Dat zijn geen eigen, slechts geleende", legt de 53-jarige met bijnaam en artiestennaam Etienne uit, die zich kort daarna als voorzitter van de toeristenvereniging Bad Ischl zal blijken. "Helaas", voegt de zichzelf tot Provenceliefhebber verklaarde man er met een betreurde blik op de fraaie aluminium fullys uit Frankrijk aan toe.

Nog een praatje hier, daar een herkenbaar knikje. De route nog één keer controleren, de accu aanzetten, en gaan. Met een extravermogen van tot 600 watt in de benen zoeven de gediplomeerde bedrijfseconoom en de afgestudeerde voedingswetenschapper, in het in 2015 opgerichte Etienne's Art Gmbh niet alleen echtgenoten maar sinds dit jaar ook zakenpartners, de heuvel achter de Expo op en vervolgens naar St. Agatha, waar het eerste vaardigheidsstation wacht.
Overigens: in welke volgorde de checkpoints en stations worden aangedaan is volgens het Bosch speurtochtreglement niet belangrijk. En de drie op de kaart aangegeven routes van respectievelijk 21, 37 of 46 kilometer zijn eveneens slechts suggesties; er kunnen ook andere varianten worden gekozen. Alleen moet men er rekening mee houden dat de controleposten en vaardigheidsstations bepaalde openingstijden hebben. Wie een zo hoog mogelijke score nastreeft doet er daarom in het belang van tijdmanagement goed aan de routetips van de organisatoren te volgen.

Na dertig jaar in Wenen keerden ze in 2016 terug naar het Salzkammergut en zijn hier minstens drie keer per week op de fiets onderweg, dus oriënteren doen Eva en Stephan zonder moeite. Sommige deelnemers, die geen thuisvoordeel in hun broek-, tricot- of zadeltasjes bij zich hebben, hebben het daar aanvankelijk wat moeilijker.
Geen wonder dat het duo daardoor binnen korte tijd tot een vijftal aangroeit en tot de eerste speciale proef nog meer wegzoekers in hun groep opneemt. Onder vrolijk gejuich arriveert de spontaan gevormde groep lotgenoten enkele kilometers later bij het Schützenhaus in St. Agatha.

Schützenhaus? Jazeker. Een van de charmes van het fun-event is namelijk dat je je kunt wagen aan sporten die gewoonlijk niet tot de typische vrijetijdsbesteding van meneer en mevrouw fietser behoren. Kruisboogschieten, bijvoorbeeld. Mini-kruisboog, om precies te zijn. Of, slechts één station verder op de Halleralm, boogschieten.
Daarnaast bevalt de speurtocht met haar ontspannen sfeer, de al snel binnen en tussen de groepen opkomende grappen en grollen, en haar bonte samenstelling: fietstechnisch is toegestaan wat bevalt en geschikt lijkt voor de route – of met of zonder motor, of met twee zadels of één. Leeftijdsgewijs ontmoeten klein en groot elkaar en jong en oud; van de voormalige ski-prof via het complete KTM-marketingteam tot het gezin met drie kinderen is het deelnemersveld denkbaar heterogeen.

Welnu! Stap maar het schietvak in, leg de houten pijl aan, richt kim, korrel en de schietschijf en trek de trekker over - natuurlijk alles pas na deskundige instructie door de leden van de kruisboogschuttersvereniging St. Agatha.

Na steile 300 hoogtemeters door het - gelukkig - schaduwrijke bos moet je nog steviger staan, nog rustiger ademen, nog nauwkeuriger kijken. Want bij een échte boog ontbreekt, naast een voorziening om de gespannen pees vast te houden, onder andere ook een vizier.
"Hoe moet je daar ooit iets raken?", vraagt Stephan - en hij raakt zijn pijl prompt precies in het midden van de schietschijf.

Ook voor de rest van de dag blijft godin Fortuna de natuurgeoriënteerde kunstenaar trouw.
Wel faalt de schilder, wiens onderscheidende kenmerk expressieve betonnen beelden zijn, enigszins bij het rad van fortuin - maar toch niet zo grondig dat het een troostbiertje zou hebben opgeleverd, zoals medestrijders hier grijnzend bij volslagen nulnummers zouden beweren.
Daarentegen schittert hij, nadat hij zijn 's middags nog elders bezette vrouw en manageres bij de Weißenbachwirt gezellig heeft uitgezwaaid, bij de rugzakchallenge. En in het afsluitende techniekparcours doet de freelancer met een eigen galerie en een zelfgebouwd atelier op houten pallets & Co. het ook erg goed.

Vermogen, gecombineerd met de vier aangedane checkpoints, in totaal 590 punten en daarmee de middenmoot en een zilveren medaille als beloning en herinnering.
"Zeker, maar bij dit evenement draait het toch echt niet om prijzen of om de klassering," weert de gepassioneerde toerfietser, die tijdens het fietsen ook inspiratie voor zijn foto's vindt, na de gezamenlijke prijsuitreiking af. Waarin ligt voor hem dan de aantrekkingskracht van dit evenement?
"Dat is een geweldige mogelijkheid voor vrienden, collega's of families om een dag plezier te hebben, daarbij de mooiste fietslocaties in het binnenste van het Salzkammergut inclusief enkele secties die normaal gesproken niet toegestaan zijn te leren kennen, vervolgens een koel drankje in de feesttent te drinken en met goede herinneringen aan een leuke ervaring naar huis te gaan."

"Een goede tijd hebben" verandert geen twaalf uur nadat de laatste deelnemer van de legendarische Salzkammergut Trophy de finish is gepasseerd, dus bij het zondagse nevenevenement, in het exacte tegenovergestelde van de op zaterdag overheersende prestatiegerichte betekenis: 'De beste tijd hebben' bij de Bosch (e)MTB-speurtocht zijn waarschijnlijk degenen die zich daar royaal aan overgeven en er ontspannen van genieten. En dat past als contrastprogramma bij de wedstrijdgerichte marathon als gegoten.