Bosch (e)MTB Speurtocht Beeldverslag
22.07.22 08:03 1142022-07-22T08:03:00+02:00Text: Gabriel Waringer (vertaald door AI)Foto's: Michael MeindlTakeshi's Castle op twee wielen. Alsof het een familie-evenement is! De behendigheidswedstrijd in het kader van de Salzkammergut Trophy als springplank naar een stralende e-sportcarrière ... of ook niet.22.07.22 08:03 1192022-07-22T08:03:00+02:00Bosch (e)MTB Speurtocht Beeldverslag
22.07.22 08:03 1192022-07-22T08:03:00+02:00 Gabriel Waringer (vertaald door AI) Michael MeindlTakeshi's Castle op twee wielen. Alsof het een familie-evenement is! De behendigheidswedstrijd in het kader van de Salzkammergut Trophy als springplank naar een stralende e-sportcarrière ... of ook niet.22.07.22 08:03 1192022-07-22T08:03:00+02:00
Door de toch wat bescheiden, eerlijk gezegd niet-bestaande successen van mijn jonge racecarrière in de alternatieve racescene van de Gravelkings en Bikepacking-Bobos wordt het langzaamaan tijd de noodrem te trekken en de ogen open te houden voor echte alternatieven daarbuiten. Een op die manier alternatief-alternatiever racekalender moet er komen, en wie de afgelopen jaren eens op het internet (dat kleine kastje naast de telefoonaansluiting, dat klinkt als een Robotron K6316 in de eindstrijd) heeft gekeken, weet dat de toekomst in de e-sport ligt.
Een mix van MTB-tocht en Takeshi’s Castle
De Bosch (e)MTB-speurtocht
Mijn plan is simpel en waterdicht - als early adopter ga ik de scene opschudden en door mijn vooruitziende blik, waardig aan een Nostradamus, zet ik mezelf zo aan de top van het E-Olymps. Lange afstand? 24-uursraces? Wie heeft daar tegenwoordig nog tijd voor!
Om woorden daden te laten volgen, komt een evenement in Bad Goisern genaamd “Salzkammergut Trophy” praktisch van pas. Daar rijden achterhaalde types op MTB's zonder (!) ondersteuning volkomen zinloos rondjes.
Maar omdat ik slim ben, heb ik me ingeschreven voor het evenement van de toekomst - de Bosch (e)MTB-speurtocht! Een mix van MTB-tocht en Takeshi’s Castle, waarbij je op een voorgeschreven route meerdere posten kunt aandoen om daar je kunnen te tonen in zo uiteenlopende disciplines als mini-kruisboog, nagelen of het technische parcours. Afhankelijk daarvan verzamel je meer of minder punten, en aan het einde wint degene met het hoogste puntenaantal. Alles duidelijk?
De regels in detail
De Bosch (e)MTB-speurtocht is opgezet als een evenement dat fietsplezier en vermaak voor het hele gezin biedt: je kunt hem alleen rijden of in groepsverband, met motorondersteuning of zonder; er is geen tijdsregistratie, maar wel leuke behendigheidsproeven bij de checkpoints, waar het de bedoeling is zo veel mogelijk punten te verzamelen. Drie afstanden (25, 37 of 43 km) om uit te kiezen.
De bronzen medaille krijgt wie de korte afstand voltooit en bij de vier controleposten een stempel haalt. Wie alle zes controleposten van de middelste afstand aandoet, wint de zilveren medaille. Voor de gouden medaille moet je bovendien de helft van de vaardigheidsstations voltooien. Wie mikt op het maximale aantal punten, moet de langste afstand afleggen en aan alle activiteiten meedoen.
Wennen aan het apparaat
Bij gebrek aan eigen materiaal (het volledige budget voor dit seizoen is al in gouden kettinkjes en witte sokken geïnvesteerd - onthoud: als toekomstige icoon telt elk detail!) bestel ik gewoon en probleemloos een huurfiets via de organisator - precies bij de start, iets voor 9 uur, sta ik dan voor het monster in de vorm van een KTM Prowler Prestige, 25 kilogram pure levensvreugde, aangedreven door het Bosch CX Performance-blok met tot 85 Nm koppel en uitgerust met de PowerTube met een capaciteit van 625 Wh.
Met 180 mm aan de vork en niet minder indrukwekkende 170 mm veerweg achter rijdt dit ros letterlijk alles plat, de 29”/27,5” wielcombo strijkt elk obstakel glad. Om deze brute oerkrachten op de een of andere manier te temmen, zijn alleen de fijnste componenten gemonteerd; geschakeld en geremd wordt natuurlijk met de nieuwste (op de markt verkrijgbare) XTR. Chique - en dat alles voor een prijs waarbij je je onvermijdelijk afvraagt hoe in vredesnaam dat kan uitkomen. Ander onderwerp.
De Bosch (e)MTB-speurtocht is een toekomstgericht evenement zonder tijdregistratie. De start vindt plaats tussen 9 en 11 uur.
Om me vertrouwd te maken met de toekomstige winnende fiets, rij ik nog snel naar de techniektraining met Lucky Luke, de man van wie wordt gezegd dat hij sneller is dan zijn schaduw. In een uur leer ik alles wat ik moet weten; of op z'n minst de basics zoals houding op de fiets en remmen — in ieder geval.
Op het rennerskamp gaat het gerucht dat een grotere groep om 10 uur vertrekt - perfect voor mij, in het Gruppetto kan ik mijn krachten sparen, terwijl ik samen met bijna 30 anderen zacht zoemend de eerste berg opjaag.
De rijwind rukt me bij afgeregelde 25 km/u bijna mijn trui van het lijf, ik geef alles om het beest op de weg te houden. Ondanks de beste bedoelingen rijd ik echter het grootste deel van de tijd in het wiel. De grip van de 2,75” brede Schwalbe-banden is niet te onderschatten.
Doeltreffend?
Na zweetverwekkende 15 minuten T(r)aktieren in het veld bereikt de groep de eerste checkpoint in Sankt Agatha: een schuttersvereniging, waar we onze eerste punten verdienen. Drie werkelijk meesterlijke schoten met de kruisboog bezorgen mij niet alleen de bijnaam “Wilhelm” maar ook de eerste 27 punten en katapulteren mij mijlenver voor de concurrentie.
Tijdens de transferdagen van Station A naar Station B pikken we ook Rene Reidinger op, bekend van radio en televisie. Hij beweert een asfaltvrije kortere route te kennen. Omdat we door het wachten op de groepsgrootte toch al flink achterlopen, blijft er voor mij eigenlijk niets anders over en volg ik hem de bosweg in.
Tijdens de klim merk ik dat Reidinger illegaal zonder motor rijdt - een duidelijke overtreding van de regels, die ik op een later tijdstip mogelijk aan de organisator zal melden, mocht het mij baten.
Terwijl de tijd dringt - de prijsuitreiking is om 14.00 uur gepland en ik mis nog zo'n 920 punten - twijfel ik aan mijn beslissing mijn lot uitgerekend aan die meneer te hebben verbonden die de bijnaam NoBrain draagt. Zonder enige routekennis ben ik hem hulpeloos overgeleverd, en de wijzers van de klok staan al op vijf voor twaalf. Niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk. Ik zou op elk moment de turbostand van mijn aandrijving kunnen inschakelen, maar daardoor zou ik Reidinger volkomen vernietigen en daarmee mijn navigator verliezen. Wat een drama, wat een dilemma!
Op de een of andere manier slagen we er toch in om naar de Halleralm te komen, bekend om veel, maar vooral om het boogschietparcours.
Opnieuw is een rustige hand nodig, ik heb dankzij de motorondersteuning nog flink wat scherpte over en bereik een ongelooflijke 53 punten - een historische prestatie, ter plekke word ik meteen tot ere-lid benoemd. Dankbaar neem ik aan, maar de tijd dringt.
Ik heb dankzij de trapondersteuning nog genoeg kracht over
Een rustige hand als een van de vele voordelen van een e-MTB
Schadebeperking
In zo'n geval is het zaak het hoofd koel te houden en je opties af te wegen:
- Optie A: Een technisch defect veinzen en uit de race stappen. Lastig, want bij nadere controle door de racecommissie zou mijn bedrog meteen uitkomen - de Prowler werkt gewoon te goed, defecten zijn dus uitgesloten.
- Optie B: Door een fan langs de kant van het parcours ten val gebracht worden en daarmee uitvallen.
- Probleem - nauwelijks fans langs het parcours.
- Optie C: Schade beperken en proberen te redden wat er te redden valt.
Aangezien dat mij als de enige uitweg lijkt, raas ik met een rotvaart richting Eeuwige Wand. Het vooruitzicht op 150 punten en daarmee een zekere plek in de top 3 brengt me in onverwachte topvorm. Moeiteloos schakel ik tussen de ondersteuningsstanden E-MTB en Turbo heen en weer en beweeg voor de schijn de pedalen.
Kort voor het checkpoint op de Eeuwige Wand moet ik het anker gooien in de vorm van de 4-zuiger-XTR en sleep ik me net op tijd voor de van angst versteende officiëlen bij het checkpoint naar binnen. Beschaamd verontschuldig ik me, maar de dame knikt begripvol. Het temmen van de Prowler Prestige is geen eenvoudige opgave.
Snel weer in het zadel gesprongen, op naar de eindsprint richting Bad Goisern! De afdaling na de Ewige Wand kan voor velen een vuurproef zijn - dankzij de eerder beschreven vering kan ik me daar helemaal niet aan herinneren.
Was het asfalt? Was het een trail? Geen idee, maar een KOM is zeker te pakken!
Om stipt 14:00 uur bereiken we dan de finish, maar de prijsuitreiking vindt zonder mij plaats. Teleurgesteld wend ik me van het feestpodium af.
Eigenlijk had ik daar boven moeten staan, het had mijn dag moeten zijn. De omstandigheden waren perfect, maar door een tactische fout heb ik alles op het spel gezet en verloren. Ik had me nooit bij Rene Reidinger mogen aansluiten, die man had niet eens een E-Bike, hoe kon ik zo blind zijn!
Ik geef de hoop niet op - ergens moet er een wedstrijdformaat zijn dat bij mij past en ik ben er vrij zeker van dat ik het in de Bosch (e)MTB Schnitzeljagd gevonden heb. De scene is in ieder geval hot, er gaan geruchten over een Tour E-France en een Giro E-Talia. Dat betekent: mijn tijd zal nog komen!
