Fotorelacja Salzkammergut Trophy 2025

W sensacyjnym czasie 9:09:18 zwyciężył w tym roku niesamowicie mocny lokalny matador Manuel Pliem z Altaussee. Na swoim terenie 40-latek po pierwszej trzeciej części wyścigu zdołał oderwać się od swojego rówieśnika i towarzysza ucieczki, Steirera Davida Schöggla, którego dodatkowo spowolniła przebita opona, przez co po 2. miejscu w zeszłym roku ponownie zdobył „tylko” srebro. Zeszłoroczny zwycięzca, Philip Handl z Tyrolu, przekroczył linię mety jako trzeci. Całe podium męskiej ekstremalnej trasy było zatem, podobnie jak w 2024 roku, w austriackich rękach.
Na królewskiej dyscyplinie wśród kobiet, Salzburżanka Theresa Rinder-Bachl zamieniła początkową dwuminutową stratę w zwycięstwo z przewagą dwunastu i pół minuty, kończąc wyścig w czasie 11:38:06. Za nią uplasowały się Oberösterreicherin Sabine Sommer oraz Niemka Cemile Trommer.

Drugą najdłuższą dystansową trasę maratonu, po zaciętej walce z wieloma zmianami prowadzenia, wygrał Oberösterreicher Jakob Reiter. Wolfgang Krenn z Mondsee musiał zadowolić się 2. miejscem po przegranej walce o zwycięstwo. Jako trzeci linię mety na rynku w Goisern przekroczył Polak Wojciech Halejak.
Zeszłoroczna zwyciężczyni trasy A, Tyrolka Bianca Somavilla, w tym roku zdecydowanie zwyciężyła na dystansie B, powiększając swoją kolekcję zwycięstw w Salzkammergut. Zeszłoroczna triumfatorka Irina Fettinger z Bad Goisern uplasowała się na 2. miejscu, wywołując wielki aplauz, przed Niemką Yvonne Kuhnlein.

Na najdłuższym z obecnie trzech gravelowych dystansów zwyciężył Maximilian Foidl z przewagą jedenastu minut przed Paulem Viehböckiem z Ottensheim oraz Salzburczykiem Dominikiem Hödlmoserem. Wśród kobiet triumfowała Paula Schmidl przed Evą Herzog.

BB: Jak można sobie wyobrazić tak poważne zmiany w sieci sześciu, nie, właściwie dziewięciu, innych wyścigów, ich harmonogramów, punktów odżywczych i dynamiki? Czy to jest zbiorowa walka w Excelu, czy też szef trasy Peter Kreutzer ma te procesy w małym palcu?
GL: Tak, to jest duży plik Excel, a Peter ma to bardzo dobrze opanowane, ponieważ jego timing prawie zawsze się zgadza. Przy czym chodzi tutaj o wiele więcej niż tylko o czasy przejazdu i mety. Chce się przecież uniknąć sytuacji, w której szybsi zawodnicy z jednej trasy doganiają grupę z innej, ustawić sensowne czasy neutralizacji, dobrze zaplanować wyjazdy z miejscowości itd. Ponadto ogromną różnicę robi to, czy jest sucho czy mokro, czy panuje zimno czy upał. To często całkowicie zmienia dynamikę wyścigu. Nie wspominając już o tym, czy liderzy współpracują w grupie, czy samotny zawodnik prowadzi stawkę. Ogólnie rzecz biorąc, znaczące zmiany to niezwykle skomplikowana sprawa, a my jako zespół spędzamy wiele godzin na rozważaniach, jak wszystko zintegrować i osiągnąć optymalny rezultat. Ostatecznie jest to założenie oparte na doświadczeniu, a w dniu wyścigu przychodzi czas na próbę w praktyce.

BB: W tym roku po raz pierwszy zaplanowano trzecią trasę gravelową. Czy widzisz potencjał w tym segmencie i czy ta gałąź będzie dalej rozwijana?
GL: Dobrze pamiętam początki tej nowej oferty sprzed dziewięciu lat, ponieważ zbiegły się one z moimi własnymi początkami przy Trophy. Pomysł na to miał Martin Huber, który zawsze wyróżniał się doskonałym wyczuciem nowych trendów. W tamtych czasach nie było jeszcze jasne, jak to nazwać: czy to właściwie Cyclocross, czy Gravel? Oczywiście popełniliśmy błędy początkujących, na przykład wysłaliśmy uczestników przez Salzberg, mimo że nie było jeszcze żadnych przełożeń nadających się do jazdy po górach, i wszyscy narzekali, bo właściwie nie mieli szans. Topografia Salzkammergut wciąż jest wyzwaniem, ponieważ tutaj nie jest łatwo znaleźć trasy, które są technicznie proste i mają niewiele przewyższeń. Ale fajnie byłoby mieć dodatkowy kurs o długości około 120 kilometrów i 1.800 metrów przewyższenia.

BB: Więc jeśli w tym zakresie coś znaleźliście, to kolejny etap rozwoju?
GL: Zapotrzebowanie jest. I w przemyśle to również duży temat. Dzięki nowej Gravel Two na dystansie ponad 52 kilometrów wypełniliśmy teraz lukę pomiędzy Gravel One a Three i zyskaliśmy około 80 uczestników. Ogólnie nasze tegoroczne wzrosty w obszarze gravel są większe niż w maratonie, poza tym udział kobiet jest wyższy: około 20 do 25% w porównaniu do 12-13% w obszarze MTB. Więc … (pauza) … zobaczymy. Czy znajdzie się taka trasa, czy w perspektywie pięciu, sześciu lat może nawet mistrzostwa świata w gravelu mogłyby być tematem: nie wiem, w tym momencie. I tak naprawdę nikt nie może powiedzieć, czy rowery gravelowe nadal będą tak popularne jak obecnie. Obecnie na pewno są poszukiwane, a my staramy się oferować atrakcyjne propozycje, aby stale się rozwijać.

BB: Apropos zadania: Jak koordynuje się niesamowitą grupę ponad 1.000 wolontariuszy i wolontariuszek, a jak wygląda ogólnie organizacja personalna Trophy?
GL: Jesteśmy czteroosobowym zespołem, który przez cały rok pracuje na pół etatu dla Trophy, a także kilkoma osobami pełniącymi ważne role w stowarzyszeniu. Mamy również naszych tak zwanych przewodników, którzy są zaangażowani przez cały rok lub przez kilka tygodni, na przykład w oznaczanie tras, intensywniej pracując i często poświęcając na to bardzo dużo godzin. Ostatecznie jednak około 1.000 osób przyczynia się do sukcesu tego wydarzenia: od straży pożarnej, górskiego pogotowia ratunkowego i Czerwonego Krzyża, poprzez stowarzyszenia zajmujące się poszczególnymi obszarami, jak na przykład punkt rzeczy znalezionych, aż po tych wielu, którzy działają jako porządkowi na trasach, w zespołach stacji żywieniowych lub ekipach montażowych. Koordynacją i coroczną motywacją zajmuje się Peter Kreutzer, który prowadzi bazę danych wolontariuszy.

BB: Czy on zna osobiście tych wszystkich tysiąc osób?
GL: Nie, ale bardzo wielu z nich. Nie możemy oczywiście przekazywać naszych spraw każdemu z osobna. W przypadku straży pożarnej & Co. istnieją niejako zinstytucjonalizowani partnerzy kontaktowi, natomiast w innych obszarach, takich jak np. nasze stacje serwisowe lub wszyscy gosauerscy posterunkowi na trasach, musimy znaleźć odpowiedzialne osoby, które przejmą swoje segmenty. Staramy się jednak bardzo o osobisty kontakt. Zwłaszcza, że skuteczne zarządzanie wydarzeniami, przynajmniej jak ja to definiuję, oznacza również: Musisz mieć odpowiedni numer telefonu w swojej książce telefonicznej, aby osiągnąć to, co chcesz osiągnąć. Bo jeśli mimo wszelkich przygotowań i alternatyw gdzieś pojawia się problem, musisz wiedzieć, kogo zadzwonić, aby na miejscu pomógł ci rozwiązać problem.

BB: Kto w tym roku z powodu kontuzji nie może być na swoim miejscu, to diabeł Trophy, Thomas Gschwandtner. Wczoraj po południu pojawiły się jednak plotki, że mimo jego nagłej nieobecności znaleźliście zastępstwo. Na jaki numer telefonu zadzwoniłeś? Kogo się wzywa, kiedy w ciągu dni, godzin potrzebny jest diabeł?
GL: Tak, o dziewiątej przyjdzie diabeł. Ale uwierzę dopiero, jak naprawdę tam stanie. A ta historia znowu w pełni oddaje dla mnie atmosferę Trophy … (pauza) … Wiele osób myśli, że nasz diabeł to aktor, którego zatrudniamy. Ale 16 godzin pomalowany na czerwono biegać w samych majtkach, ewentualnie jeszcze w złej pogodzie, to chyba byłoby nie do opłacenia. Coś takiego można robić jedynie z pasji. W rzeczywistości diabeł to po prostu super fajny facet, który ożywia swoje dzieła sztuki (przyp. red.: Thomas co roku tworzy ceramiczne trofea, którymi honorowani są najszybsi zawodnicy i ostatni A-Finisher). Szczerze mówiąc, kiedy dowiedzieliśmy się o nieobecności Thomasa, straciłem już nadzieję na znalezienie na czas zastępstwa, bo po prostu nie miałem takiego numeru telefonu. Ale nasz opiekun prasowy i ekspozycyjny, Peter Perstl, nie odpuścił i wczoraj najwyraźniej naprawdę skontaktował się z nim młody człowiek, który chce zastąpić Thomasa. I to jest tak typowe dla wewnętrznej motywacji ludzi tutaj. W końcu są na pewno fajniejsze rzeczy do roboty, a pieniędzy za to nie ma, ale jemu to się podoba i mówi: Chcę to zrobić. Tego nie można zaplanować. Można tylko mieć nadzieję, że to się wydarzy.