Beeldverslag Salzkammergut Trophy 2025

In sensationele 9:09:18 won bijvoorbeeld de dit jaar buitengewoon sterke lokale favoriet Manuel Pliem uit Altaussee. In zijn thuisland kon de 40‑jarige zich na het eerste derde van de race losmaken van zijn even oude Stiermarkse vluchtgenoot David Schöggl, die bovendien door een lekke band werd afgeremd, zodat het na de 2e plaats vorig jaar opnieuw "slechts" zilver werd. De winnaar van vorig jaar, Philip Handl uit Tirol, reed als derde over de finishlijn. Het volledige herenpodium van de extreme afstand was daarmee, zoals al in 2024, in Oostenrijkse handen.
Bij de dames wist op de koningsdiscipline de Salzburgerin Theresa Rinder-Bachl een aanvankelijke achterstand van twee minuten na 11:38:06 uur om te zetten in een overwinning met twaalfeneenhalve minuut voorsprong. Daarachter volgden de Opper-Oostenrijkse Sabine Sommer en de Duitse Cemile Trommer.

De op één na langste marathondistantie ging na een felle tweestrijd met meerdere leiderswisselingen naar de Opper-Oostenrijker Jakob Reiter. Wolfgang Krenn uit Mondsee trok in de strijd om de zege aan het kortste eind en moest zich tevredenstellen met de 2e plaats. Als derde passeerde de Pool Wojciech Halejak de finishlijn op de markt van Goisern.
De winnares van vorig jaar op het A-parcours, de Tiroolse Bianca Somavilla, zegevierde dit jaar overtuigend op de B-afstand en kon daarmee haar verzameling overwinningen in het Salzkammergut uitbreiden. Winnares van vorig jaar Irina Fettinger uit Bad Goisern nam, vóór de Duitse Yvonne Kuhnlein, de luid toegejuichte 2e plaats in.

Op de langste van inmiddels drie gravelroutes won Maximilian Foidl met elf minuten voorsprong op Paul Viehböck uit Ottensheim en de Salzburger Dominik Hödlmoser. Winnares bij de dames werd Paula Schmidl vóór Eva Herzog.

BB: Hoe kun je je zulke ingrijpende wijzigingen voorstellen in het web van zes, nee, eigenlijk negen, andere wedstrijden en hun tijdschema's, voedingsposten, dynamieken? Is dat een collectief gevoerde Excel-strijd, of heeft parcourschef Peter Kreutzer de procedures in zijn kleine vinger?
GL: Ja, het is één groot Excel-bestand, en Peter heeft dat heel goed onder controle, want zijn timing klopt eigenlijk altijd. Daarbij gaat het bij lange na niet alleen om doorkomst- en eindtijden. Je wil de snelle renners van het ene parcours bij voorkeur niet inlopen op het peloton van een ander, zinvolle respijtperiodes instellen, de uitritten uit plaatsen goed regelen, enz. Bovendien maakt het een enorm verschil of het droog is of nat, of er kou of hitte heerst. Dat verandert de wedstrijddynamiek vaak volledig. Nog los van de vraag of de leiders in een groep samenwerken of dat solisten de kop vormen. Kortom, aanzienlijke wijzigingen zijn een uiterst complexe zaak en we zitten ook als team vele uren te puzzelen over hoe we alles integreren en het optimale eruit halen. Uiteindelijk is het een op ervaringswaarden gebaseerde aanname, en op wedstrijddag volgt de proef op de som.

BB: Dit jaar is er voor het eerst een derde gravelroute. Zie je potentieel op dit vlak, wordt deze tak verder uitgebouwd?
GL: Ik kan me de beginfase van dit nieuwe aanbod negen jaar geleden nog goed herinneren, omdat die samenviel met die van mij bij de Trophy. Het idee kwam van Martin Huber, die altijd al een goed neusje voor nieuwe trends had. Toen wist men nog niet goed hoe dat genoemd moest worden: heet het nu eigenlijk cyclocross of gravel? En natuurlijk hebben we beginnersfouten gemaakt, bijvoorbeeld dat we de mensen over de Salzberg stuurden, terwijl er nog helemaal geen berggeschikte versnellingen voor die fietsen bestonden en iedereen flink vloekte, omdat ze eigenlijk geen schijn van kans hadden. De topografische omstandigheden van het Salzkammergut zijn ook vandaag de dag nog een onderwerp, omdat het voor ons hier helemaal niet zo makkelijk is om routes te vinden die technisch eenvoudig zijn en weinig hoogtemeters hebben. Maar mooi zou een extra parcours van ongeveer 120 kilometer en 1.800 hoogtemeters zijn.

BB: Dus als jullie op dat vlak iets vinden, volgt de volgende uitbreidingsfase?
GL: De vraag zou er zijn. En in de industrie is het hele onderwerp ook groot. Met de nieuwe Gravel Two van 52 kilometer hebben we nu de kloof tussen Gravel One en Three opgevuld en ongeveer 80 deelnemers erbij gewonnen. Over het algemeen is onze plus dit jaar bij gravel groter dan die bij de marathon, bovendien is het aandeel vrouwen hoger: ongeveer 20 tot 25% versus 12-13% in het MTB-gebied. Dus … (pauze) … eens afwachten. Of je zo’n traject vindt, of binnen een tijdshorizon van vijf, zes jaar misschien zelfs een gravelwereldkampioenschap een onderwerp zou kunnen zijn: ik weet het niet, op dit moment. En in werkelijkheid kan ook niemand je zeggen of gravelbikes hetzelfde gehypet blijven als nu. Op dit moment zijn ze in elk geval gewild en we doen ons best aantrekkelijke aanbiedingen daarvoor te maken, om ons voortdurend verder te ontwikkelen.

BB: Over taken gesproken: Hoe coördineer je de ongelooflijke schare van meer dan 1.000 vrijwillige medewerkers, en hoe is de Trophy qua personeel eigenlijk georganiseerd?
GL: We zijn met vier personen die het hele jaar door halftijds in vaste dienst voor de Trophy werken, en daarnaast nog meerdere mensen die belangrijke rollen binnen de vereniging vervullen. Dan zijn er onze zogenaamde gidsen, die het hele jaar of gedurende meerdere weken, bijvoorbeeld voor het markeren van de routes, intensiever betrokken zijn en soms extreem veel uren investeren. Maar uiteindelijk dragen rond de 1.000 mensen bij aan het slagen van dit evenement: van brandweer, bergredding en het Rode Kruis via verenigingen die deelgebieden zoals de Lost & Found-balie verzorgen, tot aan de velen die actief zijn als parcoursposten, labstations-team of opbouwcrew. Gecoördineerd en elk jaar opnieuw gemotiveerd worden ze door Peter Kreutzer, die de vrijwilligersdatabase beheert.

BB: Kent hij al die duizenden allemaal persoonlijk?
GL: Nee, maar al heel veel van hen. We kunnen onze zaken natuurlijk niet aan ieder afzonderlijk overdragen. Bij de brandweer & Co. zijn er als het ware geïnstitutionaliseerde contactpersonen; voor andere gebieden, zoals onze labstations of alle Gosauer Streckenposten, geldt dat je telkens de daarvoor bevoegde personen moet vinden die op hun beurt hun deelsegment overnemen. We doen er echter wel erg ons best voor om persoonlijk contact te leggen. Bovendien betekent succesvol eventmanagement — althans zo heb ik het voor mezelf gedefinieerd — ook: je moet het juiste telefoonnummer in je telefoonboek hebben, zodat je kunt bereiken wat je wilt bereiken. Want als het ondanks alle voorbereiding en alternatieven ergens echt brandt, moet je weten wie je belt die je ter plaatse kan helpen het probleem op te lossen.

BB: Wie dit jaar wegens een blessure niet op zijn plek kan staan, is Trophy-duivel Thomas Gschwandtner. Gisterenmiddag werd er echter gefluisterd dat jullie ondanks het korte uitvallen toch vervanging hadden gevonden. Welk telefoonnummer heb je daar gebeld? Wie bel je als je binnen dagen, uren een duivel nodig hebt?
GL: Ja, om negen uur komt de duivel. Maar ik geloof het pas als hij er echt staat. En dit verhaal belichaamt voor mij weer helemaal de Trophy-sfeer … (Pauze) … Velen denken dat onze duivel een acteur is die we inhuren. Maar 16 uur rood geschilderd in z’n onderbroekje rondrennen, mogelijk ook nog bij rotweer, dat zou je waarschijnlijk niet eens kunnen betalen. Zoiets kun je alleen uit enthousiasme doen. In werkelijkheid is de duivel gewoon een supersympathieke vent die zijn kunstwerken (opm. red.: Thomas creëert jaarlijks de keramische bekers waarmee de snelsten en de laatste A‑finisher worden geëerd) tot leven heeft gewekt. Nadat we van Thomas’ uitval hadden vernomen, had ik eerlijk gezegd de hoop op tijdige vervanging al opgegeven, want dat telefoonnummer heb ik gewoon niet. Maar onze pers- en expobegeleider Peter Perstl is blijven volhouden en werd gisteren blijkbaar echt door een jonge man benaderd die wil invallen. En dat is zo typisch voor de intrinsieke motivatie van de mensen hier. Er zijn immers vast leukere dingen en er is geen geld voor, maar het spreekt hem aan en hij zegt: "Ik wil dat doen." Zoiets kun je niet plannen. Alleen hopen dat het gebeurt.