Tatze DC- en DC Titan-pedalen in de review

Na een reeks flatpedalen, klikpedalen en combipedalen die vooral op gravity en trail waren gericht, heeft Tatze nu dus zijn eerste model zonder "kooi" in het assortiment. De fabrikant belooft een hoogwaardige, CNC-gefreesde aluminium body met een groot en stabiel contactoppervlak. Binnenin zitten drie kogellagers, die het pedaal soepel moeten laten draaien en tegelijk een lange levensduur moeten garanderen. Van het SPD-compatibele uitklikmechanisme is de uitklikweerstand tussen 6 en 12 Nm instelbaar; daarnaast biedt het 5° float en een uitklikhoek van 12°. Tatze geeft een Q-factor van 55 mm op.

De "standaardversie" is de Tatze DC met een adviesprijs van 99,00 euro. Hij is verkrijgbaar in een kleine selectie geanodiseerde kleuren en legt met zijn stalen as officieel 339 gram op de weegschaal (340 gram volgens de BIKEBOARD-meting). Daarmee zit het pedaal qua gewicht net boven een Shimano XT-pedaal. Rijders tot maximaal 130 kg mogen ermee over XC-parcoursen en gravelpaden knallen. Weightweenies tot 90 kg kunnen voor 60,00 euro extra voor de DC Titan kiezen. Dankzij de titanium as brengt het topmodel het gewicht terug tot 288 gram (294 gram volgens de BIKEBOARD-meting). Het model met Ti-as bespaart ongeveer 25 gram ten opzichte van een XTR-pedaal. Daarbij moet worden vermeld dat het XTR-pedaal weliswaar iets zwaarder is en een iets kleiner contactoppervlak heeft, maar daar bijna 3 mm minder stack tegenover zet.

De Tatze DC Titan voelt vanaf de eerste meter volwassener aan dan klassieke XC-klikpedalen. Dat komt minder door het SPD-mechanisme dan door de royaal bemeten, CNC-gefreesde pedaalbody. Terwijl veel racepedalen de schoen vrijwel uitsluitend via de cleat ondersteunen, verdeelt het grotere contactoppervlak de druk merkbaar gelijkmatiger. Vooral tijdens lange gravelritten of ruige afdalingen over gravel geeft het pedaal daardoor meer rust en vertrouwen, zonder afbreuk te doen aan de directe krachtoverdracht.

Ook het klikmechanisme maakt een volwassen indruk. In- en uitklikken gaat netjes en de uitklikweerstand is nauwkeurig af te stellen. Tatze promoot het Easy-Out-systeem als een voordeel ten opzichte van klassieke SPD-systemen. Tijdens onze praktijkreview werkte het mechanisme weliswaar betrouwbaar en bleef het zelfs onder belasting nergens haken, maar een duidelijk voordeel ten opzichte van een hoogwaardig Shimano SPD-pedaal konden we niet ontdekken.

Vooral de combinatie van een laag gewicht en een hoge mate van praktische bruikbaarheid lijkt goed geslaagd. Met 288 gram inclusief titanium as is de DC Titan zelfs lichter dan een Shimano XTR Race-pedaal, terwijl de prijs duidelijk lager blijft. Tegelijk wijzen de drie lagers, de beschikbare Refresh Kits en de afzonderlijk verkrijgbare vervangingsassen erop dat Tatze het pedaal niet als wegwerpproduct, maar als duurzame component heeft ontwikkeld.

Er is echter wel een echte keerzijde: de titanium versie is alleen vrijgegeven voor rijders tot 90 kilogram. Wie zwaarder is of regelmatig bijzonder hard door het terrein rijdt, kan beter voor de voordeligere versie met stalen as kiezen.

Sinds ik de kans kreeg om de Tatze Contact DH en Contact Combi te reviewen, keek ik al reikhalzend uit naar de presentatie van een „klassiek“ SPD-pedaal zonder kooi. Voor mij waren de twee genoemde pedalen met SPD-systeem de eerste uitdagers die zich qua werking met het origineel van Shimano konden meten. Een paar keer kwam ik in de verleiding om de McFly op mijn XC-bike te schroeven – en des te nieuwsgieriger was ik naar de DC: een kooiloos SPD-pedaal met een bovengemiddeld groot contactoppervlak.

Zoals we van Tatze gewend zijn, voelt het mechanisme van de pedalen zeer degelijk aan. Oftewel: zowel het gevoel wanneer je op het pedaal staat als de free float en het uitklikgevoel zijn van absoluut topniveau. Toch zit er voor mij een klein haakje aan het systeem – let op de woordspeling. Tijdens wedstrijden, wanneer ik bij de start gehaast probeer in te klikken of na losse bochten weer op het pedaal stap, komt mijn cleat regelmatig op een van de twee rechtopstaande zijkanten van het pedaal terecht. Daar staat mijn voet vervolgens zo stabiel dat ik alleen aan de juiste kant kan inklikken door mijn schoen opnieuw op het pedaal te zetten. Gebeurt zo'n misstap bij Shimano, dan kantelt het pedaal en glijd je in het mechanisme. Vermoedelijk komt dit door de „vlakkere“ vorm van de Tatze-pedalen; hetzelfde probleem doet zich bijvoorbeeld ook voor bij de vergelijkbaar vormgegeven vermogenspedalen van Favero.

Als dit voor mij als "racer" toch behoorlijk grote en vooral bij een massastart ook gevaarlijke probleem niet bestond, zou ik deze waardige Shimano-uitdager zonder voorbehoud aanbevelen. Buiten wedstrijden zal ik het pedaal echter volop blijven gebruiken, zodat ik hier over enkele maanden inzicht kan geven in de duurzaamheid op lange termijn. De lagers en de duurzaamheid van de hardware moeten tenslotte nog bewijzen of ze zich met Shimano kunnen meten. En buiten de hectiek tussen de afzetlinten maken de pedalen uiteindelijk een zeer degelijke indruk.

We blijven ze uitgebreid aan de tand voelen... en doen hier gedetailleerd verslag.