Uitgeprobeerd: Endura Singletrack en Evil Eye Pathline Pro

Allereerst: Zelfs voor een fabrikant die zijn modellen van oudsher in meerdere maten, veel kleuren en met een brede filterkeuze aanbiedt, is de Pathline Pro een uitstekend voorbeeld van keuzevrijheid.
Het is niet alleen zo dat het lichte en robuuste PPX-frame verkrijgbaar is in S- of L-afmetingen (134 vs. 141 mm framebreedte, filters dienovereenkomstig aangepast) en in totaal in twaalf kleuren. Ook de bijbehorende glazen zijn er in twee varianten. Hier zie je de "normale", onderaan iets hoekiger geslepen. Met een gebogen afwerking heet het model Pathline.F Pro en zou het speciaal met rondere gezichtsvormen perfect moeten harmoniseren.
Er zijn 14 (!) verschillende wisselglazen; elk daarvan kan bovendien op sterkte geslepen worden, waardoor de stijlvolle sportbril ook nog als optische bril te gebruiken is.

Het assortiment aan speciale functies klinkt bekend en heeft zich al in talloze Evil Eye‑modellen bewezen. Zo kunnen de pootjes in drie standen worden versteld en kan de hellingshoek van de bril ten opzichte van het gezicht daardoor individueel worden geregeld. De Pathline is dankzij Double‑Snap neuskussens ook aan de neusvorm resp. -breedte aan te passen.
Rubberen, aan de binnenzijde licht geribbelde pootuiteinden zorgen voor een slipvaste pasvorm. Juist deze pootjes laten bij hoge belasting onmiddellijk los van het frame in plaats van te breken, en kunnen daarna snel weer worden teruggeplaatst.
En er is ook weer aan voldoende ventilatie gedacht — aangepast aan de huidige brilvorm. Met beslagen glazen zijn er tijdens de tot nu toe gereden voorjaarsritten nog geen problemen geweest.

Het vernieuwde Lens Lock‑systeem weet volledig te overtuigen. De middelste brug van het zijframegedeelte fungeert hierbij als een goed te grijpen hendel, die je (bij voorkeur met de naar beneden geklapte poot) eenvoudig omhoog klapt en na het verwisselen van de glazen weer laat vastklikken.
Geen soms (als er veel vuil in het spel is) prikkerig schuifmechanisme meer, en ook geen gefrummel met het inrijgen van twee miniatuurpinnetjes.

Het onderwerp filterwissel is voor mij overigens grotendeels opgelost sinds ik ben overgestapt op de Vario-technologie van de Linzers. De lente kan niet zoveel aprilweer sturen dat ik dankzij de traploze zelftinting niet steeds door adequaat verduisterde dan wel opgehelderde glazen kijk. Waarschijnlijk bereikt dit effect pas bij zo'n 20° buitentemperatuur zijn optimum en blijven de filters bij koude donkerder, bij hitte lichter. Voor mij past dat echter, omdat ik altijd de indruk heb in het voorjaar nog bijzonder lichtgevoelig te zijn.
De filters van mijn keuze zijn de blauw gespiegeld LST bright Vario blue mirror met een bruine basiskleur, die naast phototropie bovendien voorzien zijn van door Evil Eyes gepatenteerde Light Stabilization Technology. Klinkt goed, is goed: zonder hun contrastversterkende werking zou ik, sterk door astigmatisme getroffen, wortels nauwelijks van kuilen kunnen onderscheiden en zou ik bij bosrijke licht‑schaduwwisselingen als het ware blindelings tegen alle bomen aan knallen.

In de portemonnee maakt deze meest uitgekookte combinatie van filtertechnologieën zich voelbaar met 313 euro. Wie niet zo veel ondersteuning nodig heeft als ik om ongedeerd weer thuis te komen, is echter al vanaf 242 euro mee.

Is het een net? Is het fleece? Het is allebei, en daarmee volgens Endura een noviteit in de MTB-sector. Wie de stof van Singletrack Fleece tegen het licht houdt, ziet verspringend geplaatste fleece-vierkantjes die zich uit een dun waasje van niets verheffen.
Naar mijn mening ligt in deze structuur het geheim waarom het lange-mouw-jersey, dat voor meer dan 80% uit gerecycled materiaal bestaat, zo goed werkt als het doet … en zoals de Schotten ook beweren: de fleece-vierkantjes zorgen voor warmte, temeer daar tussen hen nog veel ruimte overblijft voor de beste isolatie überhaupt – namelijk lucht. En door het net kan alles naar buiten wat eruit moet, zodat je niet nat gezweet afkoelt.
Of, om BB-gebruiker GrazerTourer te citeren, die het herenequivalent al langer in gebruik heeft: „Het wordt niet zo plakkerig nat als de meeste shirts. Het voelt zelfs direct op de huid nog prettig aan. … Ik heb het er nog nooit te warm mee gehad. Het regelt op een of andere manier echt super.”

Ik waardeer ook het geslaagde model: losjes, maar de mouwen niet wapperend wijd, juist precies goed. De rug iets verlengd, de kraag in hoogte en breedte eveneens prettig bemeten en de voorrits lang genoeg zodat de helm bij het aan- en uitdoen boven kan blijven.
Het kleine ritstasje achteraan rechts biedt plaats aan lichtgewicht bezittingen zoals huissleutel of noodgeld; zwaardere spullen moeten vanwege de zijdelingse plaatsing elders opgeborgen worden.
Ik heb het lange-mouw-shirt tot nu toe alleen als buitenlaag gebruikt, maar dankzij de nauwere mouwen kan ik me het ook goed voorstellen onder een jas en zal het, niet in de laatste plaats omdat het licht is, zeker ook in de zomer als reserve-isolatie op menige bergtocht meenemen.
Wie het mij wil nadoen: het Singletrack Fleece is verkrijgbaar in drie kleuren en zes maten voor dames en heren voor € 79,99 adviesprijs.

Het eveneens uit de Singeltrack-lijn van Endura afkomstige beenstuk hebben we in deze Gazette al meerdere keren genoemd, voor het laatst afgelopen zomer. Daarmee is ook al aangegeven wat de Singletrack Short II kenmerkt: robuust en daardoor ook een beetje dichter, maar niet te massief, blijft deze dankzij de royale ventilatieopeningen over veel seizoenen aangenaam van temperatuur. Daarbij de vele zakken, eenvoudig verstelbare taillewijdte, precies de perfecte beenlengte en de algehele zeer geslaagde snit – we like!
Minpunt: Ook Schotland is niet gespaard gebleven door de inflatie, in 2024 kost de broek alweer tien euro meer – namelijk € 99,99 –.

Voor het eerst heb ik de trailshort nu geprobeerd met een Singletrack Liner Short à € 64,99, en ik ben ook van dit onderstuk erg gecharmeerd. Geweldig, hoogwaardig zitkussentje, comfortabele taille, ideale beenwijdte en -lengte om bijvoorbeeld ook nog kniebeschermers onder te schuiven, en een grappig 'geheimvak' op de dij waarin wat dan ook kan worden verstopt.
Liner en short klikken betrouwbaar aan elkaar via het Clickfast-systeem. Wie deze vaste verbinding niet wil, hoeft die echter niet aan te gaan.