Lindenhof Skitoerweekends

Wij zijn in de Nockbergen, nauwkeuriger: bij een van de eerste skitourweekends van het Landhotel Lindenhof. Zoals hotelchef Hannes Nindler elke winter doet, heeft de schrijfster van deze regels haar fietsen ingeruild voor twee latten, stokken en vellen en oefent ze zich nu in dé alternatiefsport bij uitstek voor bikers.
„Je beschikt over een uitrusting en hebt al je eerste tochten achter de rug. Nu wil je meer, maar je weet niet hoe?“ Zo stond het in de aankondiging van de skitourweekends in Feld am See. Alsof de opstellers de gedachten van de schrijfster gelezen hadden.

Dus snel geboekt: het drieënhalve dagen durende avontuur met begeleide tochten inclusief workshops en trainingen plus theorielessen onder het motto „Van pistelopen naar off-piste“. Want wij kennen de Lindenhof met zijn bistro „Radlerei“, zijn zwevend geïnstalleerde vintage-fietsexpositie en zijn fietstapetenkamer van de zomer en weten: wat deze onderneming aanbiedt, heeft hand en voet – en vooral hart. Van de fantastische culinaire verzorging in het kleine boetiekhotel aan de Brennsee nog maar te zwijgen.

Drie avondlezingen over toertoeruitrusting en -planning, kaart- en lawinekunde liggen al achter ons, daarnaast meerdere tijdens de tochten verspreide workshops en oefeningen met als doel de bediening van het LVS-toestel, het opsporen van bedolven personen, sonderen, situatiebeoordeling en – steeds weer – oriëntatie.
We kennen de betekenis van begrippen als initialbreuk ("dat is niets medisch"), windkuilen of opbouwende metamorfose; we weten van de problematiek van expositie, hellingshoek en gelaagdheid. We hebben aan den lijve ondervonden hoe snel het hart begint te bonzen als je tijdens de grove zoekactie, bij elke stap tot aan de knieën inzakkend, probeert langs de veldlijnen van het LVS-toestel te sprinten. En we hebben met de sonde gevoeld hoe de bodem onder de sneeuw aanvoelt en in tegenstelling daarmee een rugzak of een harde sneeuwkorst.

We begrijpen – althans in grote lijnen – de taal van de kaarten: hoogtelijnen, kleuren, symbolen, schaduwwerking. We hebben zelfs een beetje geprobeerd te peilen, eerst met het kompas, daarna met de kaartwijzer, want bedenk: "Ik weet waar ik ben!" is het grondprincipe van al het handelen.
We beheersen min of meer de kunst van de haarspeldbochten en het redelijk efficiënt sporen. Het vervelende vastkleven van sneeuw aan de ski's weten we, trefwoord sneeuwtemperatuur, te voorkomen. En omdat het zo goed uitkomt, demonstreert Markus ons nu bovendien nog hoe je met behulp van de skistokken de hellingshoek bepaalt.
We nemen de aanvullende lesstof op het aangenaam zonnige, windstille plekje graag aan. Want lesstof betekent pauzes. En pauzes hebben onze benen op de inmiddels derde tocht op rij hard nodig.

Maar na de Tobitscher (1.904 m, 420 Hm) en de Steinalmhütte (1.930 m, 560 Hm) zijn het nog maar een paar stappen tot de derde en laatste top van het kamp.
Hoe stralend de zon 's ochtends ook scheen, zo rijkelijk was het zweet al gevloeid op de voorgaande 600 hoogtemeters. Toenemende wind kondigt nu echter de nabijgelegen top aan, en met elke stap wordt het toch al niet erg steile terrein vlakker en het lopen eenvoudiger.
Uiteindelijk rijst het topkruis op, en daarmee een fantastisch 360°-panorama op de ontelbare bijna- en echte tweeduizenders van de Nockberge en de Gailtaler Alpen, evenals de Hohen Tauern die nog bijna 1.000 m verder omhoog steken.

Beneden in het dal liggen Spittal an der Drau, Seeboden, de Millstätter See. Hier boven op de berg liggen massa's granaatstenen - tijdens een van zijn talrijke uitstapjes in de flora, fauna en geologie van de bergen heeft Markus ons op het lokale voorkomen van deze sierstenen gewezen - en al snel skistokken, vellen en rugzakken kriskras gespreid.
Een blik op de gezichten zegt meer dan duizend woorden: trots en tevredenheid vermengen zich met uitputting en bewondering - voor het tafereel, de eigen prestatie, en steeds weer ook die van de "Golden Girls".
Bezorgdheid is hier en daar ook zichtbaar: het nu aanstaande afdalen in het terrein behoort voor weinigen tot de favoriete discipline. Maar met gids Simon's mantra in het hoofd zal het wel lukken, moeie benen ten spijt, loodzware natte sneeuw erbij. "Wees als een kogel!" heeft de jonge Neder-Oostenrijker zijn groep ingepeperd. Of het nu tijdens de afdaling is of in de lawine: door te naderen tot deze ideale vorm ben je 's winters in de bergen in veel situaties goed af.

Met inmiddels geoefende bewegingen doen we wat de afgelopen dagen telkens bij het bereiken van het hoogste punt routine is geworden: om- en aankleden, vellen afnemen, bindingen verstellen, materiaal verzorgen.
De ene of de andere foto moet er natuurlijk ook van komen. En ook voor de eerste hapjes van het altijd heerlijke en liefdevol klaargemaakte Lindenhof-lunchpakket is er nu eindelijk tijd - hoewel we vanwege de harde wind al snel besluiten de echte top‑pauze iets lager te houden, bij een zojuist gepasseerde vijver met overdekte zitgelegenheid.

Nog één laatste keer is er tijd en gelegenheid om op heerlijke wijze te falen. We hebben inmiddels onze manier van afdalen gevonden: Markus vormt bergaf het sluitlicht, de zekerste skiërs nemen het voorrijden voor hun rekening, daartussen strijden nood en ellende om de steevast ironisch bedoelde titels van stijlicoon, Speedqueen of oriëntatiekeizer. Maar vandaag is de sneeuw zó nat en het naar beneden glijden zo lastig dat zelfs onze gidsen moeite hebben om er honderd procent elegant uit te zien.
Des te aangenamer is voor ons de naar beneden verplaatste pauze, waarbij we niet alleen onze honger stillen, het bewegingsapparaat tot rust brengen en aandachtig naar de laatste lesstof luisteren (let op: het uit de wielersport bekende minitool helpt ook bij het corrigeren van een veel te licht afgestelde en daardoor voortdurend uitklikkende skitoerbinding). Het in de luwte zitten en kletsen op het zonnige rustplekje gebruiken we ook om de balans op te maken.

Achter ons liggen drieënhalve intensieve, plezierige dagen, waarin we van meditatief voortstappen tot vrolijk hutten-rambazamba, van ijsplaat tot natte sneeuw, van haarspeldbochten-massaker tot droompanorama en van planningsfouten tot weersverandering vele facetten van het skitoeren hebben mogen beleven.
We hebben ons omhooggewerkt en ons weer naar beneden gevreten, ons vergist en (op papier) verdwaald, elkaar ondersteund en bewonderd. We hebben gevloekt en genoten, nauwelijks gevroren en veel gezweet. En daarbij hebben we het bekende opgefrist en nieuwe dingen geleerd, zodat we, wanneer de sneeuw terugkeert, klaar zijn voor het skitoeren zoals het het mooist is: buiten de massa's en liften, omgeven door niets dan bergen en hemel - maar wel bewust van het gevaar.