Weekendowe wycieczki skiturowe w Lindenhof

Ledwo Markus postawił stopę, z cichym dudnieniem załamuje się pod nim śnieżna pokrywa. To, co jeszcze przed chwilą było nieskazitelną, nietkniętą bielą, teraz przypomina stos potłuczonego szkła. Delikatne pęknięcia rozchodzą się przez śnieg w lewo i prawo od czubków jego nart, stając się coraz głębsze i szersze w miarę, jak podłoże rozpada się na ostrokrawędziowe bloki. Trochę wygląda to tak, jakby nasz przewodnik spacerował po miniaturowych krze lodowej.
"Idealnie. W końcu mogę to pokazać!" woła Markus z niemal dziecięcą radością w głosie i spojrzeniu. Następnie zwraca się do nas: "Spójrzcie: To jest śnieg nawiany!"

Normalnie teraz powinny rozbrzmiewać wszystkie alarmy. Bo śnieg nawiany nie jest dobry, tyle zdążyli nas już nauczyć dwaj instruktorzy z Naturfreunde – oprócz Markusa "Rosi" Rosenauera tym razem także Simon Tischhart – podczas wieczornych sesji teoretycznych. W końcu uważa się go za jedną z najczęstszych przyczyn lawin.
Ale co jest normalne w ten pierwszy weekend lutego, kiedy słońce praży nam na głowę jak zwykle dopiero w kwietniu, a tam, gdzie w poprzednich latach panowała zawsze bajkowa zima, musimy wręcz szukać śniegu? Poza tym: nachylenie stoku to niecałe 20, może nawet nie 15 stopni. W końcu stoimy zaledwie kilka metrów poniżej dość płaskiego szczytu Millstätter Alpe.
Więc żadnych alarmów. Zamiast tego zainteresowane spojrzenia na to, co dzieje się pod naszymi nartami, krótkie przypomnienie naszej wczorajszej dyskusji o kolorach – matowa biel kontra błyszcząca śnieżna biel – oraz pytanie, skąd wziął się wiatr, który jest niezbędny do powstania śniegu nawianego. "Widzicie tutaj coś, po czym można to rozpoznać?" pyta Rosi, zwracając się do grupy.

Jesteśmy w Nockbergen, a dokładniej: na jednym z pierwszych weekendów skiturowych w Landhotel Lindenhof. Jak co zimę, szef hotelu Hannes Nindler sprawił, że autorka tych słów zamieniła swoje rowery na dwie deski, kijki i foki, ćwicząc teraz najlepszy sport alternatywny dla rowerzystów.
„Masz już sprzęt i odbyłeś pierwsze wycieczki. Teraz chcesz więcej, ale nie wiesz, jak?“ Tak brzmiał opis weekendów skiturowych w Feld am See. Jakby autorzy tego tekstu czytali w myślach autorki.

Zatem szybko zarezerwowane trzy i pół dnia przygody z prowadzonymi wycieczkami, warsztatami i szkoleniami oraz zajęciami teoretycznymi pod hasłem „Od trasy narciarskiej do terenu“. Znamy przecież Lindenhof z jego bistro „Radlerei“, unoszącą się w powietrzu wystawą rowerów vintage i pokojem z rowerową tapetą z lata i wiemy: to, co oferuje ten obiekt, ma ręce i nogi – a przede wszystkim serce. Nie wspominając już o fantastycznej kuchni w tym małym butikowym hotelu nad Brennsee.

Trzy wieczorne wykłady dotyczące wyposażenia i planowania wycieczek, kartografii i wiedzy lawinowej już za nami, a do tego kilka warsztatów i ćwiczeń wplecionych w wycieczki, mających na celu obsługę detektorów lawinowych, poszukiwanie zasypanych, sondowanie, ocenę sytuacji i – raz za razem – orientację.
Znamy znaczenie słów takich jak początkowe pęknięcie („to nie jest nic medycznego”), nawiane śniegi czy metamorfizm konstruktywny, wiemy o problematyce ekspozycji, nachylenia zbocza i warstwowej budowy śniegu. Na własnej skórze doświadczyliśmy, jak szybko zaczyna bić serce, gdy podczas poszukiwań zgrubnych, zapadając się po kolana przy każdym kroku, próbujemy biec wzdłuż linii pola detektora lawinowego. I wyczuliśmy sondą, jak pod śniegiem czuje się ziemia, a w przeciwieństwie do niej plecak czy pokrywa lodowa.

Rozumiemy – przynajmniej w pewnym stopniu – język map: linie warstwicowe, kolory, symbole, cieniowanie. Nawet trochę próbowaliśmy celować, najpierw za pomocą kompasu, a potem urządzenia do planowania, bo pamiętajcie: „Wiem, gdzie jestem!” to podstawowa zasada każdego działania.
W pewnym stopniu opanowaliśmy sztukę zakosów i w miarę efektywnego torowania. Wiemy, jak zapobiegać znienawidzonemu przyklejaniu się śniegu do nart, mając na uwadze temperaturę śniegu. A ponieważ akurat dobrze pasuje, Markus dodatkowo pokazuje nam, jak za pomocą kijków narciarskich określić nachylenie zbocza.
Z przyjemnością chłoniemy dodatkowe treści na przyjemnym, słonecznym i bezwietrznym miejscu. Bo dodatkowe treści oznaczają przerwy. A przerwy są naszym nogom, podczas już trzeciej z rzędu wycieczki, gorzko potrzebne.

To kolorowa i zróżnicowana grupa, która w dwóch ośmioosobowych zespołach wraz z przewodnikami i towarzyszami wspina się na wysokość 2.091 m na szczyt Nocken: małżeństwa i sąsiadki, koledzy z pracy i wspólnoty wędrówkowe. Jeden jak żywa kopia tekstu ogłoszenia: pierwsze wycieczki zaliczone, sprzęt zakupiony, ale potem zatrzymany przez kontuzję i teraz tym bardziej gotowy do rozpoczęcia; druga prawdopodobnie trochę nadmiernie wykwalifikowana: już od dłuższego czasu na nartach skiturowych i regularnie uczestnicząca w kursach w celu odświeżenia wiedzy. Większość lubi wspinaczkę, ciszę, zdobycie szczytu. Niewielu czuje się pewnie podczas zjazdu w terenie. Niektórzy pochodzą z daleka, inni z sąsiedniej doliny. Najmłodsi mają 20, 30 wiosen. Najstarsi to imponująco świeże 75, 80 i 82 lata.
Nazywamy to trio wkrótce Golden Girls. I tak jak miliony fanów kiedyś z zachwytem śledziły te gwiazdy telewizyjne na ekranach, tak i my z fascynacją obserwujemy młodzieńcze zachowanie tych trzech więcej niż tylko energicznych pań z okolic Innsbrucka w hotelu i na górze.

Perspektywa maksymalnie 600 metrów wysokości dziennie była decydująca przy zapisaniu się, wyjaśniła liderka Marianne podczas rundy zapoznawczej. Ponieważ z wiekiem coraz częściej tracą towarzyszy wycieczek. „Kursy AV zawsze mają po 1.000 metrów wysokości dziennie. To nie sprawia przyjemności, chcemy też cieszyć się wspólnymi wieczorami“, precyzowała emerytka następnego dnia podczas pięciodaniowej kolacji, unosząc z uśmiechem kieliszek w kierunku swoich towarzyszek.
Niektórzy towarzysze młodsi o połowę mogli tylko z uznaniem kiwnąć głową i ukradkiem ziewać. Poszczególne wycieczki weekendu mogą być stosunkowo krótkie. W połączeniu z późniejszymi zajęciami teoretycznymi, ewentualnie wplecionymi aktywnościami wellness i obfitymi kolacjami, program i tak wystarcza na pełne głowy, zmęczone ciała i półprzymknięte oczy.

Ale teraz po Tobitscher (1.904 m, 420 m przewyższenia) i Steinalmhütte (1.930 m, 560 m przewyższenia) pozostało już tylko kilka kroków do trzeciego i ostatniego szczytu obozu.
Tak jak słońce świeciło jasno już wcześnie rano, tak obfity był pot na wcześniej pokonanych 600 metrach przewyższenia. Jednak coraz silniejszy wiatr zapowiada teraz bliskość wierzchołka, a z każdym krokiem teren, który i tak nie jest szczególnie stromy, staje się bardziej płaski, a chodzenie łatwiejsze.
W końcu pojawia się krzyż na szczycie, a wraz z nim fantastyczna panorama 360° na niezliczone prawie i całkowicie dwutysięczniki Nockberge i Gailtaler Alpen, a także na jeszcze prawie 1.000 m wyższe szczyty Wysokich Taurów.

W dolinie leżą Spittal an der Drau, Seeboden, jezioro Millstätter See. Tutaj, wysoko na górze, znajduje się mnóstwo granatów - podczas jednej z licznych wypraw w świat flory, fauny i geologii gór, Markus zwrócił nam uwagę na występowanie tych kamieni szlachetnych - a wkrótce kijki narciarskie, foki i plecaki były porozrzucane w każdą stronę.
Jedno spojrzenie na twarze mówi więcej niż tysiąc słów: duma i zadowolenie mieszają się z wyczerpaniem i podziwem - dla scenerii, własnych osiągnięć, a także dla dokonań „Złotych Dziewczyn”.
W niektórych twarzach widać również obawy: zjazd w terenie, który teraz nadchodzi, nie należy do ulubionych dyscyplin większości. Ale z mantrą przewodnika Simona w głowie powinno się to jakoś udać, nieważne, czy zmęczone nogi, czy ciężki, mokry śnieg. „Bądź jak kula!” - wpoił swojej grupie młody Dolnoaustriak. Niezależnie od tego, czy podczas zjazdu, czy w lawinie: dążenie do tej idealnej formy zimą w górach jest w wielu sytuacjach dobrym pomysłem.

Z wprawionymi już ruchami robimy to, co w ostatnich dniach stało się rutyną po osiągnięciu najwyższego punktu: przebieranie się, zdejmowanie fok, przestawianie wiązań, pakowanie sprzętu.
Oczywiście nie może zabraknąć jednego czy drugiego zdjęcia. I w końcu jest czas na pierwsze kęsy zawsze pysznego i z miłością przygotowanego lunchowego pakietu z Lindenhof - choć z powodu silnego wiatru szybko decydujemy, że właściwą przerwę na szczycie zrobimy trochę niżej, przy wcześniej mijanym stawie z zadaszonym miejscem do siedzenia.

Po raz ostatni jest jeszcze czas i okazja, by cudownie zawieść. Choć znaleźliśmy już nasz tryb zjazdowy: Markus zamyka grupę na zjeździe, najpewniejsi narciarze jadą na przodzie, a pomiędzy nimi Not i Elend rywalizują o ironiczne tytuły ikony stylu, królowej prędkości lub cesarza orientacji. Tyle że dzisiaj śnieg jest tak mokry, a zjeżdżanie tak trudne, że nawet nasi przewodnicy mają pewne trudności, by wyglądać w stu procentach elegancko.
Tym bardziej mile widziana jest przerwa na przekąskę odbyta niżej, podczas której nie tylko zaspokajamy głód, uspokajamy aparat ruchu i zapoznajemy się z ostatnim materiałem dydaktycznym (zapamiętaj: znane z jazdy na rowerze multitool przydaje się także do poprawiania zbyt lekko ustawionego i przez to ciągle wypinającego się wiązania skiturowego). Osłonięte od wiatru siedzenie i rozmowy na słonecznym miejscu odpoczynku służą nam również do podsumowania.

Za nami trzy i pół intensywnego, zabawnego dnia, podczas których doświadczyliśmy wielu aspektów sportów skiturowych: od medytacyjnego wędrowania po radosne hutowe imprezy, od lodowych płyt po mokry śnieg, od masakry na zakosach po wymarzone panoramy, od błędów w planowaniu po zmiany pogody.
Pracowaliśmy ciężko pod górę i zjeżdżaliśmy w dół, popełnialiśmy błędy i (na papierze) gubiliśmy się, wspieraliśmy się i podziwialiśmy. Przeklinaliśmy i czerpaliśmy radość, rzadko marzliśmy, ale dużo się pociliśmy. A przy tym wszystkim odświeżyliśmy to, co znane, i nauczyliśmy się nowych rzeczy, aby gdy znów spadnie śnieg, być przygotowanym do skituringu w najpiękniejszej formie: z dala od tłumów i wyciągów, otoczeni jedynie górami i niebem - ale świadomi zagrożenia.