Bosch (e)MTB gra terenowa fotorelacja
22.07.22 08:03 752022-07-22T08:03:00+02:00Text: Gabriel Waringer (Przetłumaczone przez SI)Zdjęcia: Michael MeindlTakeshi's Castle na dwóch kółkach. Żadne tam wydarzenie rodzinne! Konkurs zręczności w ramach Salzkammergut Trophy jako trampolina do olśniewającej kariery w e-sporcie ... albo i nie.22.07.22 08:03 822022-07-22T08:03:00+02:00Bosch (e)MTB gra terenowa fotorelacja
22.07.22 08:03 822022-07-22T08:03:00+02:00 Gabriel Waringer (Przetłumaczone przez SI) Michael MeindlTakeshi's Castle na dwóch kółkach. Żadne tam wydarzenie rodzinne! Konkurs zręczności w ramach Salzkammergut Trophy jako trampolina do olśniewającej kariery w e-sporcie ... albo i nie.22.07.22 08:03 822022-07-22T08:03:00+02:00
Z powodu dość ograniczonych, szczerze mówiąc nieistniejących sukcesów mojej młodej kariery wyścigowej w alternatywnej scenie Gravelkings i Bikepacking-Bobos powoli nadszedł czas, by pociągnąć za hamulec awaryjny i rozglądać się za prawdziwymi alternatywami poza tym. Potrzebny jest taki alternatywno-alternatywny kalendarz wyścigów, a kto w ostatnich latach choć raz zajrzał do internetu (to małe pudełeczko obok przyłącza telefonicznego, które brzmi jak Robotron K6316 w końcowej walce), wie, że przyszłość leży w e-sporcie.
Mieszanka wycieczki MTB i Takeshi’s Castle
Bosch (e)MTB gra terenowa
Mój plan jest prosty i niezawodny - jako early adopter wstrząsnę sceną i dzięki mojej dalekowzroczności, godnej Nostradamusa, ustawię się na szczycie e-olimpusu. Długi dystans? 24 godzinne wyścigi? Kto dziś na to ma jeszcze czas!
Aby przejść od słów do czynów, praktycznie nadaje się impreza w Bad Goisern o nazwie „Salzkammergut Trophy”. Tam zatwardziali tradycjonaliści jeżdżą na MTB bez (!) wspomagania całkowicie bezsensownie w kółko.
Ale że jestem mądry, zapisałem się na imprezę przyszłości - Bosch (e)MTB Schnitzeljagd! To mieszanka wycieczki MTB i Takeshi’s Castle, podczas której na wyznaczonej trasie można odwiedzić kilka stacji, aby tam wykazać się umiejętnościami w tak różnych dyscyplinach jak mini kusza, wbijanie gwoździ czy tor techniczny. W zależności od tego zdobywa się więcej lub mniej punktów, a na końcu wygrywa osoba z najwyższą liczbą punktów. Wszystko jasne?
Szczegółowe zasady
Bosch (e)MTB Schnitzeljagd została zaprojektowana jako impreza/zawody, które dają radość z jazdy i rozrywkę dla całej rodziny: można w nich brać udział samodzielnie lub w grupie, z wspomaganiem silnika lub bez; nie ma pomiaru czasu, za to na punktach kontrolnych czekają zabawne konkursy zręcznościowe, w których trzeba zdobyć jak najwięcej punktów. Do wyboru są trzy długości tras (25, 37 lub 43 km).
Brązowy medal otrzymuje ten, kto pokona krótką trasę i zbierze pieczątkę w czterech punktach kontrolnych. Srebrny medal zdobywa ten, kto odwiedzi wszystkie sześć punktów kontrolnych na średniej trasie. Aby zdobyć złoty medal, trzeba dodatkowo zaliczyć połowę stacji zręcznościowych. Kto celuje w maksymalną liczbę punktów, musi wybrać najdłuższy dystans i wziąć udział we wszystkich aktywnościach.
Przyzwyczajenie się do sprzętu
Z braku własnego sprzętu (cały budżet na ten sezon został już zainwestowany w złoty łańcuszek i białe skarpetki — uwaga: jako przyszła ikona liczy się każdy detal!) po prostu i bez problemu zamawiam rower wypożyczony przez organizatora — punktualnie na start, tuż przed 9, stoję przed tym potworem w postaci KTM Prowler Prestige: 25 kilogramów czystej radości życia napędzanych jednostką Bosch CX Performance o momencie obrotowym do 85 Nm i wyposażonych w PowerTube o pojemności 625 Wh.
Z 180 mm z przodu i nie mniej imponującymi 170 mm skoku z tyłu ten rumak po prostu wszystko miażdży, kombinacja kół 29”/27,5” wygładza każdą przeszkodę. Aby jakoś okiełznać te brutalne pierwotne siły, zamontowano tylko najlepsze komponenty; za zmianę biegów i hamowanie odpowiada oczywiście najnowsza (dostępna na rynku) XTR. Szykowne — i to wszystko w cenie, przy której nie sposób się nie zastanawiać, jak to w ogóle się kalkuluje. Inna sprawa.
Bosch (e)MTB poszukiwanie skarbów to wydarzenie przyszłości, które odbywa się bez pomiaru czasu. Start odbywa się między 9:00 a 11:00.
Aby zapoznać się z przyszłym rowerem zwycięzcy, szybko jadę na trening techniczny z Lucky Lukiem, o którym mówią, że jest szybszy od własnego cienia. W ciągu godziny uczę się wszystkiego, co warto wiedzieć; a przynajmniej podstaw, takich jak pozycja na rowerze i hamowanie — i to już coś.
W obozie zawodników krąży plotka, że większa grupa wystartuje o 10 — idealnie dla mnie, w grupetto mogę oszczędzać siły, podczas gdy wraz z prawie 30 innymi cicho brzęcząc wjeżdżam na pierwszy podjazd.
Podmuch wiatru przy ograniczeniu do 25 km/h prawie zrywa mi koszulkę, daję z siebie wszystko, żeby utrzymać tę bestię na drodze. Mimo najlepszych intencji jednak większość czasu jadę na kole. Z przyczepnością opon Schwalbe o szerokości 2,75” po prostu nie ma żartów.
Celny?
Po pocących 15 minutach T(r)aktowania na polu grupa dociera do pierwszego punktu kontrolnego w Sankt Agatha: do klubu strzeleckiego, gdzie zdobywamy pierwsze punkty. Trzy naprawdę mistrzowskie strzały z kuszy przynoszą mi nie tylko przydomek „Wilhelm”, ale także pierwsze 27 punktów i katapultują mnie daleko przed konkurencję.
W czasie etapów transferowych ze stacji A do stacji B zabieramy też Rene Reidingera, znanego z radia i telewizji. Twierdzi, że zna skrót bez asfaltu. Ponieważ i tak jesteśmy już mocno opóźnieni z powodu oczekiwania na innych w grupie, nie mam właściwie innego wyjścia i podążam za nim na drogę leśną.
W podjeździe zauważam, że Reidinger nielegalnie porusza się bez silnika - wyraźne naruszenie zasad, które ewentualnie zgłoszę organizatorowi później, jeśli mi to przyniesie korzyść.
Gdy czas nagli - ceremonia wręczenia nagród zaplanowana jest na 14:00, a brakuje mi jeszcze ok. 920 punktów - zaczynam wątpić w swoją decyzję, że powierzyłem swój los akurat temu panu, który nosi przydomek NoBrain. Nie mając żadnej znajomości trasy, jestem mu bezradnie zdany, a wskazówki zegara już pokazują 5 minut przed dwunastą. Nie tylko w przenośni, lecz także dosłownie. Mógłbym w każdej chwili włączyć tryb turbo mojego napędu, ale przez to kompletnie zniszczyłbym Reidingera i tym samym straciłbym mojego nawigatora. Co za dramat, co za dylemat!
Jakoś udaje nam się jednak wdrapać na Halleralm, znaną z wielu rzeczy, a przede wszystkim z toru łuczniczego.
Znów potrzebna jest spokojna ręka, dzięki wsparciu silnika wciąż mam całkiem niezłą celność i osiągam niesamowite 53 punkty - historyczny wynik, od razu zostaję na miejscu mianowany członkiem honorowym. Przyjmuję to z wdzięcznością, lecz czas nagli.
Dzięki wspomaganiu silnika wciąż mam spory zapas sił
Spokojna ręka jako jedna z wielu zalet e-MTB-ów
Ograniczenie szkód
W takiej sytuacji trzeba zachować zimną głowę i rozważyć swoje opcje:
- Opcja A: Udawać awarię techniczną i wycofać się z wyścigu. Trudne, bo przy bliższej kontroli komisji sędziowskiej mój blef wyszedłby od razu na jaw — Prowler działa po prostu zbyt dobrze, więc awarie odpadają.
- Opcja B: Zostać powalonym przez kibica przy trasie i w ten sposób odpaść.
- Problem — przy trasie prawie brak kibiców.
- Opcja C: Minimalizować straty i próbować ratować, co się da.
Skoro to wydaje mi się jedynym wyjściem, pędzę jak oszalały w stronę Ewige Wand. Perspektywa 150 punktów i tym samym pewne miejsce w pierwszej trójce wyzwala we mnie niespodziewaną formę. Bez trudu przełączam się między poziomami wspomagania E‑MTB i Turbo i dla wyglądu poruszam pedałami.
Tuż przed punktem kontrolnym na Ewige Wand muszę zarzucić kotwicę w postaci czterotłoczkowego XTR i udaje mi się wślizgnąć na czas przed sędziami, zamarłymi ze strachu przy punkcie kontrolnym. Zakłopotany przepraszam, jednak pani przytakuje z wyrozumiałością. Ujarzmienie Prowler Prestige to niełatwe zadanie.
Więc szybko znów wsiadłem na siodło — ruszamy na ostatni sprint w kierunku Bad Goisern! Zjazd po Ewigen Wand może być dla wielu chrztem bojowym — dzięki wcześniej opisanemu zawieszeniu w ogóle go nie pamiętam.
Czy to był asfalt? Czy to był trail? Nie mam pojęcia, ale KOM na pewno jest!
Dokładnie o 14:00 docieramy na miejsce mety, ale ceremonia wręczenia nagród odbywa się beze mnie. Rozczarowany odwracam się od sceny festiwalowej.
Właściwie to ja powinienem był stać tam na górze, to byłby mój dzień. Warunki były idealne, ale przez błąd taktyczny postawiłem wszystko na jedną kartę i przegrałem. Nigdy nie powinienem był dołączyć do Rene Reidingera, ten człowiek nie miał nawet E-Bike’a, jak mogłem być tak ślepy!
Nie tracę nadziei - gdzieś musi być format wyścigu, który mi pasuje i jestem całkiem pewien, że znalazłem go w Bosch (e)MTB Schnitzeljagd. Scena jest w każdym razie gorąca, krążą plotki o Tour E-France i Giro E-Talia. To znaczy: mój czas jeszcze nadejdzie!
