Tiroolse dubbele zege en Duitse recordbreekster bij de 44e Ötztaler Radmarathon

De 44e Ötztaler Radmarathon bracht sportieve hoogtepunten en emotionele verhalen voort: Daniel Federspiel vervulde zich op 38-jarige leeftijd een levensdroom en vierde zijn eerste zege in deze traditioneel langeafstandswedstrijd, terwijl de Duitse Janine Meyer haar eigen parcoursrecord van het vorige jaar opnieuw verbeterde. De pas 20-jarige plaatselijke favoriet Jonas Holzknecht overtuigde op zijn beurt met een strijdlustige prestatie en veroverde als jongste tweede in de ÖRM-geschiedenis een plek op het podium.
Een bijzonder moment leverde bovendien Martin Strobl, die zich op 80-jarige leeftijd voor de 35e keer aan de uitdaging stelde – en in 12:31 uur ook finishte. Mogelijk gemaakt werden deze sportieve successen eveneens door de onvermoeibare inzet van het ÖRM Dream Team, dat met meer dan 1.300 vrijwilligers elk jaar het vlekkeloze verloop garandeert.

De 44e editie startte bij aangename temperaturen en blauwe lucht – perfecte omstandigheden voor de 4.281 actieve deelnemers uit 40 landen, die de beroemd-beruchte 227 kilometer trotseerden. Het parcours voerde, zoals elk jaar, van Sölden over de vier Alpenpassen Kühtaisattel, Brenner, Jaufenpass en Timmelsjoch naar Zuid-Tirol en weer terug. Daarbij moesten er 5.500 uitputtende hoogtemeters worden overwonnen.

Samen met nog 391 andere dames, wat een nieuw deelnemersrecord betekent, rolde dit jaar ook tweevoudig winnares Janine Meyer weer over de startlijn - en na sensationele 7:22:32 uur ook opnieuw als snelste over de finishlijn. De Keulse onderbot met deze fantastische prestatie haar eigen beste tijd van het voorgaande jaar met vier minuten en behaalde op 47-jarige leeftijd de hattrick.
"Het is ongelooflijk, ik was zo lang alleen onderweg. De eerste zege bij de Ötztaler Radmarathon was zeker de mooiste, omdat ook mijn ouders erbij waren. Maar ik zou geen van mijn drie triomfen voor iets anders willen ruilen", zei de Duitse, die haar concurrentes, allen voorop landgenote Eva Schien en de Tirolse lokale favoriet Belinda Holzer, vanaf het Kühtai geleidelijk achter zich kon laten.

Sommige lessen leer je alleen door herhaling. Voor Max betekende dat: na 2024 voor de tweede keer het startnummer opspelden, vroeg eruit in Sölden, 227 km volhouden, 5.500 hoogtemeters vreten en vier Alpenpassen bedwingen die niet zomaar „steil“ zijn, maar karakter hebben.

Voorbereiding met plan en pasta
Het tweede optreden ging gepaard met duidelijk minder zenuwen, tenslotte was het parcours bekend, de benen bereid, het hoofd in racemodus. De wekenlange voorbereiding met lange basisritten, hoogtemeters en wisselvallig weer betaalde zich nu uit.
Ook het pre-race-procedé zat: carboloading, equipment-check, mentale pacing-strategie.

Op zaterdag voor de wedstrijd dan het volledige ÖRM-programma: expo, ophalen van het startnummer, live-podcast met Kesenheimer & Karl, en het rennersbriefing in de arena. Prikkels in overvloed met stijl.
's Avonds werd er nog definitief geschroefd, gepland en gepakt. Hoogtepunt: de perfect getimede bevoorradingsoverdracht door Alexa, de vrouw van Max, bij de Brenner – logistiek à la Tour de France.

Zondag, 31. augustus 2025, 6:30 uur, startblok 1. Het kanonschot van de schutters uit Sölden knalt. De race is geopend. 4 graden, maar prachtig weer: wolkeloze hemel, droge wegen, geen wind.
De afdaling naar Oetz is snel. De klim naar Kühtai is zoals verwacht bruut, maar Max blijft gefocust. Boven is er een korte blik terug op het dal, daarna vol gas richting Inntal. Technisch veeleisend, maar met flow.

Bij de Brenner loopt alles op rolletjes. Groep gevonden, het tempo klopt, toeschouwers moedigen aan. De wissel lukt vlekkeloos. In Sterzing gaat het verder met de Jaufenpas. Gelijkmatige stijging, constante belasting.
De taart bij het verzorgingspunt? Eerder matig, hij zorgt voor lichte maagproblemen. Gelukkig compenseert de afdaling naar het Passeiertal met vloeiende lijnen, geweldige uitzichten en een mentale reset-knop.

Dan komt de finale proef. Timmelsjoch. 28 kilometer, 1.700 hoogtemeters. De lucht wordt ijler, de gedachten donkerder. De laatste vijf kilometer zijn een mix van innerlijke monoloog ("Waarom doe ik mezelf dit nog aan?") en tunnelvisie. Maar Max bijt zich erdoorheen, passeert het hoogste punt in zonnig weer en 15 graden en stort zich met 106 km/u in de laatste afdaling. Respect.

Finish, opluchting, endorfines
Sölden, 9 uur en 47 minuten later. Geen beste tijd, maar een persoonlijke triomf. Bij de finish wacht de beloning: finisher-shirt, herstelzone, applaus en dat ongrijpbare gevoel wanneer pijn in trots verandert.
Douche, hotel, frisse kleren. Daarna terug naar het finishgebied om de laatste deelnemers te vieren en te proosten op een epische race.

Maandag? Uitslapen, koffers pakken, terugreis. In je hoofd? Al bezig met de Ötztaler 2026.

Max' tips voor iedereen die het aandurft
• Pacing is koning. Kühtai niet overdrijven, de Brenner gebruiken om bij te komen, de Jaufen als graadmeter, het Timmelsjoch met de laatste reserves bedwingen.
• Voeding plannen. Eigen repen, gels, zouttabletten – niet alles aan de verzorgingsposten overlaten.
• Kleding slim kiezen. 30 graden in het Inntal, 5 graden bij het Timmelsjoch – laagjes regelen het.
• Materiaal telt. Subcompact-aandrijving, 28 mm-banden, windjack – goud waard.
• Denk aan de race in etappes. Leef van col naar col. Alles anders is waanzin.