Over Kenda en de nieuwe K-Series - Verhaal uit het Weense Woud

Eigenlijk wilde ik jullie in deze Story vertellen hoe de nieuwe K-Series van Kenda rijdt op de even nieuwe Trek Fuel. Eigenlijk had, zoals op de uitnodiging stond, "every ride a tiny holiday" moeten worden - eigenlijk. Maar toen werd het flink herfstachtig in Wenen en de Vienna Trailbrunch, basis voor mijn eerste testritten, veranderde uiteindelijk in een Vienna modderbad.
De paden in het Wienerwald waren echt goed ingesmeerd met modder, hoewel zo'n herfstig-authentiek modderbad mij sowieso meer plezier geeft dan een dag in een chique wellnesshotel. Zo stortte ik me als onderdeel van een horde internationale journalisten samen met de Kenda-profs op de routes van het Trailcenter Wien.

Maar voordat jullie mij de modderige uitgestrektheden van het Wienerwald volgen, wil ik jullie nog wat achtergrondinformatie over Kenda geven - een traditioneel bedrijf dat sinds de pionierstijd van de mountainbikesport inzet op fietsbanden en met de nieuwe K‑serie weer marktaandeel op de Europese bandenmarkt wil heroveren.

Eric Yang uit San Francisco, hoofd van het Power Sports-team en kleinzoon van de oprichter, vertelde over de beginjaren. Kenda werd in 1962 opgericht in Yuan-Lin, Taiwan. De focus lag aanvankelijk op fietsbanden, al snel volgden scooter-, motorfiets- en autobanden.
Wat Kenda vanaf het begin onderscheidde, was de nauwe band met de OEM-markt. Ontelbare merken, ook in Europa, vertrouwen op Kenda als OEM-leverancier. Dat zorgde voor massa, maar minder voor het merkimago. Maar achter de schermen leverden ze destijds al - ook voor zeer grote fabrikanten, die Kenda als een betrouwbare en loyale leverancier waardeerden.

Met de intrede in de MTB-markt eind jaren 1980 begon Kenda ook bij ambitieuze rijders aan betekenis te winnen. In de jaren 1990 ontstond er een trouwe fanbase.
De doorbraak kwam met de Nevegal - ontwikkeld samen met John Tomac. Een band voor agressieve all-mountain-rijders: snel, veel grip, duurzaam. Voor velen gold de Nevegal als het ultieme do-it-all-profiel van zijn tijd.

Verdere klassiekers volgden: de Small Block Eight voor XC en dirtjump, de Honey Badger als allrounder met een balans tussen grip en snelheid, of de Excavator voor zwaar freeride- en downhill-terrein.

Vandaag zijn het rijders zoals Clemens Kaudela, Peter Kaiser of Daniel en Elias Ruso, die met hun optredens in slopestyle, downhill of enduro laten zien dat Kenda niet in het verleden blijft hangen.
De transfer van praktijk naar product is gebleven: de rijders geven hun feedback rechtstreeks aan de ontwikkelaars. En die leveren.

Wie zich door het actuele assortiment klikt, valt snel op: dit zijn geen generieke banden.
De Hellkat bijvoorbeeld: een echte allrounder voor Enduro en Downhill, met afgestemde rubbermengsels (ATC, AGC, AEC) en karkassen afhankelijk van het gebruiksdoel. Of de Pinner, Johannes Fischbachs favoriete band voor zware parcours. Ook in het XC- en trailsegment is er opgewaardeerd, bijvoorbeeld met de Booster Pro of Regolith, beide ook als Tubeless Ready en verkrijgbaar met Kenda's SCT-bescherming.

Sinds kort rolt Kenda met de K-Series een compleet nieuwe productlijn uit. Doel: enerzijds het assortiment bundelen en anderzijds ook prestatietechnisch aansluiten bij de wereldtop en de Wereldbekerparcours domineren.
Doubleblack heet de nieuwe downhillband, die in zijn profiel een echte allrounder wil zijn en, afhankelijk van het gebruik, in vier verschillende opbouwen geleverd wordt (Trail, Allmountain, Enduro, Downhill). Terwijl Kenda de Hellkat meer voor modderige omstandigheden aanbeveelt en de Pinner eerder voor droog terrein, moet de Doubleblack een veel breder spectrum dekken. Hoe breed dat was, mocht ik later in het Wienerwald aan den lijve ervaren.

Ook onderdeel van de K-Series is de nieuwe Crusher, die de snelste band in Kenda's gravel-range is. Hij is er zowel met een 120 TPI karkas voor maximale prestaties, als met een doorlopend 60 TPI-laag die voor meer uithoudingsvermogen zou moeten zorgen en zich primair op avonturiers en langeafstandsrijders richt.

Voor mij zijn het die dag meteen twee primeurs op de trail: enerzijds de nieuwe Kenda K-Series Doubleblack, anderzijds de nieuwe Trek Fuel EX. Beide zijn producten die inzetten op maximale veelzijdigheid en een groot toepassingsgebied, en vullen elkaar daardoor ideaal aan.

Nadat het de dagen ervoor flink had geregend en het tot de eerste liftrit bleef miezen, zijn de trails dan ook behoorlijk glad – en met 'glad' bedoel ik Wienerwald-leem-max-out-level-glad. Daar kan de Kenda Doubleblack Trail op mijn Trek meteen laten zien wat hij in zich heeft bij zulke wildzwijn-omstandigheden. En wat zal ik zeggen: de Trek glijdt weg, de Trek herpakt zich weer, alles glijdt alsof het ingesmeerd is met smeerzeep door de bocht. Zonder angstzweet op mijn voorhoofd word ik sneller, beam ik mezelf terug naar 2011, en voel ik me als Danny Hart in Champery. Op z'n laatst sinds deze rit weten we: speed is king en het helpt enorm bij zulke barre omstandigheden om de noppen vrij te houden. En vrije noppen betekenen grip.
In het geval van de Kenda ben ik vooral enthousiast over de souplesse waarmee de wegglijdende fiets weer te vangen is. Zelfs over het kleine wortelkleed aan het einde van de Spompanadl-trail geeft de Doubleblack me zoveel vertrouwen dat ik gewoon vol gas op de lijn blijf – en inderdaad: de band houdt stand.

Na naar gevoel tien afdalingen raken mijn krachten op, en naarmate de kleibodem opdroogt wordt hij naar mijn gevoel steeds plakkeriger, gladder en onvoorspelbaarder. Aan het eind ontmoeten we elkaar allemaal bij de bikewash voor een 20-minuten durende Panier-verwijdering.
Het was een korte eerste test van de Kenda Doubleblack Trail, maar een zeer veelbelovend. Zodra ik weer een set onder de wielen krijg, komt er een uitgebreid verslag.

Van de nieuwe Fuel verschijnt hier binnenkort een aparte review, daarom houd ik het bij mijn indrukken en de technische gegevens kort.
De Fuel is een echte alleskunner en met de nieuwe geometrie van licht trail/allmountain tot intensief endurogebruik redelijk flexibel te configureren. De grote verschillen in veerweg kunnen met verschillende ophangingsvarianten worden gerealiseerd, en zo loopt het bereik van 150 mm aan de voorvork bij de Fuel EX via 160 mm bij de MX tot 170 mm bij de LX, afhankelijk van de configuratie eventueel ook met een staalveerdemper. Bovendien is de gemonteerde demper dankzij de flip-chip nog verder aan het rijderprofiel aan te passen.

Zoals altijd is de lakafwerking bij Trek een echt hoogtepunt. Mijn testbike in Gloss Chameleon Green / Matte Black ziet er echt "schoaf" uit, maar het frame in Purple Phaze / Amethyst Marble is niet minder spectaculair.
De fiets voelt zich op de eerste meters precies zoals ik dat van een Trek Fuel verwacht. De zitpositie, geometrie, stuurbreedte, het onderstel — dat alles samen geeft me direct een ontspannen gevoel van veiligheid. Ondanks het slechte weer en de bijbehorende modderlagen op de fiets werkt Shimanos XT Di2 als een klokje. Alleen het kettingblad had bij deze extreme omstandigheden zeker baat gehad bij een kettinggeleider.

Geometrie Fuel LX 29"

Geometrie Fuel MX

Geometrie Fuel EX

Het praktische vak in de onderbuis, dat tegelijk ook de bevestiging voor de bidonhouder integreert, is terecht erg populair en is in het geval van de nieuwe Fuel mechanisch netjes, robuust en elegant opgelost, zodat er op de trail niets rammelt of los kan raken.
Al met al heb ik met de Trek ontzettend veel plezier gehad en had ik graag nog een paar rondjes in droge omstandigheden of in alpien terrein ermee gereden. Wat er allemaal mogelijk is met de bike, hebben niet alleen de profs bij de Trailbrunch laten zien, maar hebben ook wij tijdens veel van onze tochten met het voorgängermodel ervaren. De Fuel EX-klasse behoort zeker tot de veelzijdigste bikes op de markt.