BikeHotels Zuid-Tirol: 30 jaar bikeguiding

Met passie en een fijn gevoel voor toekomstige ontwikkelingen hebben de BikeHotels Südtirol sindsdien maatstaven gezet: zij namen opgeleide gidsen in dienst, reageerden vroeg op technische trends zoals full-suspensions en later e-bikes, pasten tourformaten aan en startten eigen nascholingen met bike-professionals. Zo werden uit eenvoudige hotels echte competentiecentra voor mountainbike- en eBike-vakanties, die sinds drie decennia samen met hun gasten op pad gaan.

Vandaag profiteren vakantiegangers van deze lange gids-ervaring. Of het nu singletrail-fans, recreatieve rijdsters of gezinnen met kinderen zijn - de BikeHotels Südtirol bieden op maat gemaakte tochten, individuele begeleiding, rijtechniektrainingen en de meest moderne uitrusting. Ook qua infrastructuur zijn de lidbedrijven uitstekend uitgerust: veilige bikegarages, werkplaatsen, wasplaatsen en accu-oplaadstations behoren tot de standaard.
"Biken is meer dan een sport - het is een levensgevoel", zo zeggen de vertegenwoordigers van de in 1998 opgerichte vereniging unisono. Dit gevoel delen de BikeHotels Südtirol met hun gasten - met hartstocht, deskundigheid en een diep begrip van de behoeften van moderne fietsvakantiegangers, zoals het volgende interview met Kurt Resch laat zien. De pionier vertelt daarin hoe alles begon, wat hem tot op heden drijft en waarom het fietsbegeleiden zijn leven heeft veranderd.

Kurt, je bent al meer dan 30 jaar als bikeguide onderweg – hoe is dat eigenlijk begonnen?
(lacht) Heel eerlijk? Voor mij was het duidelijk: als ik zo veel plezier aan het biken heb, zullen anderen dat ook leuk vinden. Dus dacht ik, waarom zouden ze dan geen vakantie bij ons vieren? In 1994 plaatsten we ons eerste advertentie in BIKE. Resultaat: nul respons. Pas een jaar later kwamen de eerste bikers.

Weet je nog wie dat was?
Natuurlijk! Ze heetten Achim en Sedat. Zij lieten me destijds zien wat biken werkelijk betekent – noch bergop noch bergaf kon ik bijblijven. Maar ze wachtten braaf, waarschijnlijk omdat ze niet wisten waar het heen ging. Die twee zijn goede vrienden geworden, en vandaag hebben we nog steeds contact.

En hoe ging het daarna verder?
Het aantal bikers verdubbelde of verdrievoudigde bijna elk jaar. Natuurlijk, als je met twee bikers begint, duurt het een paar jaar voordat het rendabel wordt.

Hoe zagen de tochten er in het begin meestal uit?
Helemaal anders dan nu. De bikes stonden in de jaren 90 nog aan het begin van hun evolutie. Moeilijke trails kon bijna niemand rijden; daarvoor legden we mega lange afstanden met veel hoogtemeters af. Kabelbanen waren taboe, shuttles bestonden niet. Onze tochten lagen vaak tussen de 50 en 90 km en 1.200 tot 2.000 Hm – dat zorgde automatisch voor selectie. Alleen bikers met echt goede conditie kwamen met ons mee.

Techniek: hoe was dat toen?
Toen kwamen net de eerste geveerde voorvorken op de markt, zoals de Manitou met 2,5 cm veerweg. We dachten echt: 8 cm veerweg? Wie heeft dat nodig? Nou ja, het liep anders. Met meer veerweg konden we eindelijk technisch moeilijke trails rijden, we noemden onze tochten vervolgens 'singletrailtochten' en specialiseerden ons.

Je was niet alleen gids, maar ook nog kok, toch?
Klopt. Ik was chef-kok en gids in één persoon. Vlees maakte ik vaak de dag ervoor klaar en ik besprak met mijn medewerkster wat er moest gebeuren. Als ik van de tour terugkwam, ging ik vaak zonder me om te kleden meteen de keuken in. Toen was ik midden in de twintig, dat kon nog. Tegenwoordig? Onvoorstelbaar.

Hoe is het tot de BikeHotels Südtirol gekomen?
In tijdschriften zag ik andere Zuid-Tirolers die ook voor bikers reclame maakten – Armin van het Traminerhof, of Georg van Hotel Dolomiten. Toen dacht ik: als we de krachten bundelen, kunnen we grotere advertenties plaatsen. Zo zijn in 1998 de BikeHotels Südtirol ontstaan.

Hoe heeft je team zich ontwikkeld?
Op een gegeven moment liep ik tegen mijn grenzen aan met biken en koken. In 2004 hadden we toen onze eerste bikegids Christoph. Later kwamen Dieter, Martin, Alex, Patrick en Hansjörg erbij. Mijn oom Peter hielp ook uit, toen waren we vaak met drie groepen tegelijk op pad.

Wat was je gekste ervaring met gasten?
(lacht) Daar zijn er veel van! Eenmaal kwamen Urs, Norbert en Klaus bij ons samen; zij hadden elkaar hier eind jaren 90 leren kennen. Klaus had destijds heimelijk een grote steen in de rugzak van Urs gedaan – pas in het hotel merkte hij waarom zijn rugzak zo zwaar was. Ergernis en gelach lagen dicht bij elkaar.

En hoe heeft dat zich ontwikkeld met de e-bikes?
In 2011 mochten we bij Thömus het eerste e-bikeprototype testen. Dieter en ik hebben ermee gereden en hadden daarna een brede glimlach op ons gezicht. Toen wisten we: dit is de toekomst. In het begin wilden veel bikers het echter niet eens proberen, ze schaamden zich er bijna voor. En op Facebook heb ik destijds nogal wat te verduren gehad. Vandaag de dag rijden de meeste critici van toen zelf e-bikes – mijn voldoening is groot.

Hoe ziet het dagelijkse gidswerk bij jullie er nu uit?
De doelgroepen zijn verschoven: gezinnen, toerrijders en beginners zijn in aantal toegenomen. Onze gidsen maken daarom vaak bos- en bospadtochten of geven rijtechniekcursussen voor beginners. Trailfreaks komen natuurlijk ook aan hun trekken. Een bikeshuttle hebben we dankzij de e-bikes nauwelijks nog nodig – bijna alle tochten starten direct vanaf het hotel.

Kurt, tot slot: wat betekent dit alles voor jou?
Ach, dat is mijn leven. Zonder het biken zou ik nu zeker niet zijn waar ik ben. En als ik zie hoeveel vriendschappen hier zijn ontstaan, dan weet ik dat het allemaal de moeite waard is geweest.