Brons als hoogtepunt van het WK op de weg

Rwanda. Vanaf het begin was de locatie van de UCI wegwereldkampioenschappen van dit jaar omstreden. Hoe lofwaardig en begrijpelijk ook de wens van de wereldwielerbond om eindelijk eens de titelstrijd in Afrika te laten plaatsvinden, zo fel was de kritiek op de toewijzing aan Rwanda. Burgeroorlog, schendingen van mensenrechten, woekerprijzen, EU-sancties, daarnaast de vele voor de binnenkomst noodzakelijke vaccinaties – de lijst met tegenargumenten en onzekerheden was lang.
Bijgevolg klein de afvaardiging die vanuit Oostenrijk op weg ging naar het van 21 tot 28 september in de hoofdstad Kigali geplande evenement. De mannen ontbraken volledig, het damesteam bestond alleen uit Carina Schrempf op de weg en Anna Kiesenhofer in de tijdrit, terwijl Christina Schweinberger zich liever op het EK in Frankrijk begin oktober concentreerde. Van de U23 gingen Tabea Huys en Marco Schrettl mee, de junioren waren vertegenwoordigd door Michael Hettegger, Heimo Fugger en Valentin Hofer. Daarbij trainer Thomas Binder, een mechanicien en een fysiotherapeut.

De veiligheidssituatie e.d. waren echter niet de enige redenen voor het verkleinde team. In een ORF-interview schatte ÖRV-secretaris-generaal Florian König de kosten per afgevaardigde in Rwanda op vier keer zo hoog als bij de vorige wereldkampioenschappen in Zürich.
Aangezien de topografie met veel hoogtemeters zowel van het wegraceparcours (5.500 hm bij de heren!) als van het tijdritparcours volgens ÖRV-sportdirecteur Roland Pils „niet op iedere renster of renner was afgestemd“, was de selectie, onder de premisse „niet alleen meedoen, maar resultaten leveren“ te willen, niet groot. En last but not least verwachtte men echte uitvalwedstrijden op de weg, waardoor knechten niet per se nodig zouden zijn.

Den Auftakt für das heimische Team machte Anna Kiesenhofer im Einzelzeitfahren am 21. September. Am Folgetag war dann Tabea Huys in der U23-Kategorie, die in Ruanda erstmals ein eigenes Rennen bekam, im Einsatz.
De aftrap voor het thuisteam werd gegeven door Anna Kiesenhofer in de individuele tijdrit op 21 september. De volgende dag kwam Tabea Huys in actie in de U23-categorie, die in Rwanda voor het eerst een eigen wedstrijd kreeg.
Die Olympiasiegerin von 2021 ging aufgrund ihres Trainingsrückstandes - sie laborierte heuer lange an einer Knieverletzung - ohne Erwartungen in die "noch unerledigte Angelegenheit" WM-Zeitfahren. Mit einem Rückstand von 3:49 Minuten auf die siegreiche Schweizerin Marlen Reusser finishte sie nach mit 460 Höhenmetern gespickten 31,2 Kilometern schließlich auf Rang 17.
De olympisch kampioene van 2021 ging vanwege haar trainingsachterstand - dit jaar kampte ze lange tijd met een knieblessure - zonder verwachtingen het 'nog onafgehandelde zaakje' WK-tijdrit in. Met een achterstand van 3:49 minuten op de winnende Zwitserse Marlen Reusser finishte ze na 31,2 kilometer, doorspekt met 460 hoogtemeters, uiteindelijk als zeventiende.

Tabea Huys knackte bei ihrem Kampf gegen die Uhr sogar die Top Ten und wurde Neunte. "Ziel erreicht, echt zufrieden", resümierte die 19-jährige Tirolerin, deren Nerven im Vorfeld ob ihres nicht UCI-konformen Bike-Settings auf eine harte Probe gestellt worden waren. Gewonnen hat die Britin Zoe Backstedt.
Tabea Huys brak in haar strijd tegen de klok zelfs de top tien en werd negende. "Doel bereikt, echt tevreden", besloot de 19-jarige Tirolerin, wiens zenuwen vooraf door haar niet UCI-conforme fietssetup zwaar op de proef waren gesteld. De overwinning ging naar de Britse Zoe Backstedt.
Am Dienstag legte Heimo Fugger dann die nächste Top20-Platzierung nach. Der Junioren-Bahn-Weltmeister wurde im Kampf gegen die Uhr, welchen in der Klasse der Jüngsten 83 Athleten in Angriff nahmen, 17ter. Mit einem Schnitt von 44,55 km/h fegte der Kärntner über den 22,6 Kilometer langen Parcours mit Kopfsteinpflaster-Finale in der Innenstadt von Kigali. Den Sieg holte sich der Niederländer Michiel Mouris.

De afsluitende 267 km lange mannenwedstrijd op zondag, zoals eerder vermeld zonder Oostenrijkers, werd overigens gewonnen door titelverdediger Tadej Pogačar in indrukwekkende stijl. De 27-jarige triomfeerde na een solo van 66 km met 1 minuut en 28 seconden voorsprong op Remco Evenepoel – en nam daarmee ook revanche voor de tijdrit, waarin de als vierde gefinishte Sloveen er tegen de winnende Belg wat minder uitzag.
Slechts 30 van de 165 starters bereikten de finish; naast de topografie en het weer eisten ook maag-darmproblemen bij veel renners hun tol.

Afgezien van deze malaise verliep het vooraf veelgehekelde WK echter zonder incidenten. Aan de organisatie van het eerste UCI-wegkampioenschap op het Afrikaanse continent viel niets te verwijten; de organisatie hoeft de vergelijking met Zürich vorig jaar of Innsbruck 2018 niet te schuwen, verklaarde ÖRV-secretaris-generaal Florian König tegenover de ORF. De inwoners waren zeer behulpzaam en vriendelijk, en Rwanda toonde zich, zoals verwacht, van zijn beste kant.
En specifiek Oostenrijks jonge renners waren enthousiast over de indrukken in een nieuw land. "Coole sfeer hier, de mensen zijn mega. Je had van tevoren al dingen gehoord, over al die muggen, de ziektes, hygiëne en eten. Nu moet ik zeggen: je hebt je er meer zorgen over gemaakt dan eigenlijk nodig was", zei bijvoorbeeld de 19-jarige Tabea Huys.

Naar de uitslagen