Binnenin de RATA

De eerste zonnestraal breekt over de ruige toppen van de Alpen, dennentoppen gloeien in het ochtendrood. Een koekoek onderbreekt de ochtendstilte met zijn indrukwekkende roep – en zorgt voor de volkomen passende geluidssfeer.
De lichtbundel van de koplampen van een begeleidingsvoertuig veegt door het bos langs de omhooglopende pasweg van de Mortirolo. Daarin tekenen zich de contouren af van een wielrenster: Bigi Bless. Alsof de koekoek haar aankondigde …

Op woensdag, twee dagen voor de start van de wedstrijd, wilde Bigi haar spullen pakken, maar ze werd meteen overweldigd door het gevoel iets belangrijks te vergeten. Niet de race zelf baarde haar zorgen, maar alles daaromheen: de organisatie van de kleding, de voeding, het weer, de begeleiding. "Ik was niet nerveus vanwege de prestatie. Dat ik het zou halen, wist ik zeker. Maar of alles daaromheen goed zou verlopen? Dat maakte me helemaal van slag."

Op donderdagavond nam de nervositeit toe, vergezeld van een bijna tastbare voorpret. Eindelijk wilde de 30-jarige enduro-enthousiaste laten zien waarvoor ze 18 weken lang hard en nauwgezet had getraind.
Tijdens de officiële briefing voelde ze de realiteit van de onderneming: de informatie was overweldigend, de komende opgave voelde eindeloos. "Daar realiseerde ik me pas wat me eigenlijk te wachten stond", vertelt Bigi, nog merkbaar onder de indruk van haar Race Across the Alps-ervaring.

Bij de start had ze zich voorgenomen in het wiel van de groep mee te rijden. Maar al na een paar minuten was het tempo zo hoog dat ze zich bewust liet terugzakken. "Ik had het tempo kunnen bijhouden, maar ik wist: dat zou een fout zijn. Ik moet mijn tempo rijden."

Terwijl grote delen van het peloton wegtrokken, bleef de opgeleide sociaalpedagoge trouw aan haar lijn. Bij de inrit naar het Stilfser Joch leken de houten standbeelden haar stil applaus te schenken voor haar beslissing. Dat had ze ongetwijfeld verdiend, al op dit vroege tijdstip. Ook en juist met het oog op het omgaan met alle mentale uitdagingen. En die hielden niet op ...

Op de Stilfserjoch beleefde bigiii, zoals de Zwitserse op Instagram zich noemt, een moment van diepe helderheid. Het landschap, de stilte, haar eigen gelijkmatige tempo: alles leek in harmonie. "Ik was vergeten dat ik op dat moment in een wedstrijd zat. Het was gewoon prachtig", kijkt de getrainde mountainbiker bijna onthecht terug op de wedstrijd.

De eerste grotere bevoorrading vond onderweg in de beklimming plaats. De afdaling naar Santa Maria im Val Müstair legde ze met vaart af. Daar wachtte haar vader op haar. "Deze ontmoeting heeft me zoveel gegeven."

De schemering eiste zijn tol. Na zes of zeven uur op de fiets kwamen de eerste twijfels: Hoe zou ze dit nog 20 uur volhouden? Op de Flüela-pas werd Bigi door haar team opgevangen. De zonsondergang daar werd bijna een spiritueel moment: "Ik dacht aan iedereen die tijd, geld en energie in mij had geïnvesteerd. Ik wilde niemand teleurstellen."

Toen begon de nacht. Voor het eerst reed Bigi in het donker over de Alpen. "Het was prachtig. Stil. Eerlijk. En ook een beetje griezelig." Op de Albula-pas ontmoette ze vrienden die haar onverwacht aanmoedigden.
Maar kort daarna kwam het eerste moment van echte vermoeidheid. Met behulp van cafeïne ging het verder. Een medefietser voegde zich bij haar, ze reden samen enkele kilometers "Dat heeft me ongelooflijk goed gedaan."

Tot zonsopgang. Die kwam stipt. En daarmee nieuwe energie. Zelfs de documentatie van haar avontuur kwam weer in haar bewustzijn: bij de afdaling van de Mortirolopas richting Monno zei ze bij het zien van een indrukwekkende muurschildering direct tegen het begeleidingsvoertuig: "Rijdt vooruit! Maak foto's!".
Maar toen ze zich realiseerde dat daarna opnieuw de Berninapas gereden moest worden, kreeg de 30‑jarige een mentale klap: "Ik moest mezelf dwingen in etappes te denken. Tirano. Dan het meer. Dan Bernina." Tegelijk namen de pijnklachten toe: knieën, handen, tenen, nek. Alleen de benen hielden het vol, herinnert Bigi zich: "Mijn benen hebben nooit pijn gedaan. Ze deden het gewoon."

Oben auf dem Bernina war die RATA-Debütantin am Ende. Kopfmässig. Kurz hielt sie inne, regenerierte für zehn Minuten. Dann wieder weiter. Wenig später wartete Fabio, ihr Freund, der sie ein Stück begleitete: "Das hat mir so viel gegeben. Diese Ablenkung war Gold wert."
Das war der perfekte Push für die letzten Stunden, denn die hatten es erneut in sich: Der Umbrailpass war brutal. 1.400 Höhenmeter am Stück. Danach direkt der Stelvio. Zusammengenommen 1.800 Höhenmeter. Ohne Pause. Dazu Gegenwind. "Ich war am Limit", gibt Bigi zu. Doch ein Gedanke trieb sie an: Wenn sie jetzt noch einmal alles gibt, würde sie unter 30 Stunden bleiben, erinnert sie sich: "Das hat mich noch einmal motiviert!"
Sie schaffte es. Und obwohl das Rennen mittlerweile schon lange vorbei ist, erscheint das Erlebnis immer noch unwirklich: "Ich habe noch nicht realisiert, was ich da geschafft habe", gibt die Content Creatorin fast schüchtern zu.

Am Ende steht nicht nur ihre Leistung, sondern die eines gesamten Teams - und seitens Bigi unendliche Dankbarkeit, dass sie ein solches Team hatte und auf alle zählen durfte.
Training, Organisation, Betreuung, Ausrüstung - alles griff ineinander. "Ich bin stark. Und mit einem starken Mindset kann man Berge versetzen." Oder in unter 30 Stunden mehr als 540 Kilometer und über 14.000 Höhenmeter bewältigen. Mit Erschöpfung. Mit Stolz. Und mit einem Ticket für das Race Across America in der Tasche ...