Biken & Hiken in Maishofen

Het is herfstachtig in en rond Maishofen, mooier en smakelijker kan het niet zijn. Zelfs het Gasthof zur Post had de avond ervoor seizoensgebonden lekkernijen voorgeschoteld: zoals gebakken geitenkaas met peer, spek en pruimen; mals hertenragout met rode kool en Serviettenknödel; of lauwarme walnootbrownies met huisgemaakt pompoenijs op pruimenragout.
In de vroege ochtend vervolgens zulke ijzige temperaturen en mystiek golvende nevelwaden, dat we voor ons korte uitstapje naar de Zeller See met kasteel en filiaalkerk van Prielau meerdere keren moesten stilhouden. En nu dwalen we daar lustig in het milde licht van de verwarmende middagzon over de rood verkleurde hellingen van de Sausteigen - boven ons een vlekkeloos blauwe hemel, om ons een kitscherig bergpanorama, onder ons zondig lekkere bosbessen.

Nog nooit heb ik zo laat in het jaar zulke grote, verrukkelijke bosbessen gegeten. En zelden eerder was ik zo blij geen fiets bij me te hebben. Want hoe had ik anders die donkerblauwe, zoete bolletjes ongestoord moeten plukken?
Zo in plaats daarvan: stap links, stap rechts; slechts een klein beetje door de knieën zakken, en rustig de volgende handvol uit het kuithoog woekerende heidekruidtapijt pakken. Rustig verderlopen, daarbij besje voor besje in de mond stoppen. En als de voorraad op is, gewoon weer even bukken en de volgende vruchten oogsten, tot mijn maag dankbaar 'genoeg' zegt.

Gewoonlijk heb ik het niet zo op „hiken”. Te weinig actie, te klein bereik, te veel spierpijn na het saaie naar beneden lopen. Maar hier en vandaag voelt het goed om deze zacht gebogen bergkam wandelend te verkennen. Zeker omdat we de fietsen niet helemaal thuisgelaten hebben.
Vanaf Maishofen hebben we allereerst wél de mountainbikes gezadeld. E‑mountainbikes, om precies te zijn. Een slimme zet, zoals – gezien de dreigend donkerder wordende wolken – al snel bleek toen we vlot over de bosweg naar beneden rolden. Tenslotte konden op die manier ook de 740 hoogtemeters naar de Gstallneralm recordverdacht snel en vooral krachtbesparend worden afgelegd.

Gstallneralm? Klinkt dat niet bekend? Inderdaad. In de late zomer van 2021 waren we al eens op dit logeplaats van het Mitterpinzgaus. Tamelijk onder de indruk en langdurig verrukt vertelden we toen over de 16 haarspeldbochten naar het geluk dat de authentieke Örgenbauernalm belichaamde. En over het bijna onvoorstelbare panorama dat zich even later aan die genoemde, volkomen stil liggende almbodem aanbood.

En inderdaad: zes kilometer, 500 hoogtemeters en een paar geamuseerde drukjes op de turbo-knopjes later zagen we de terreinwagen weer – geparkeerd achter de „mooiste hut van de Gstallneralm“, zoals buurman Erwin later bij de borrel met terecht eigenaarstrots zal beweren.
Wat een ontvangst, temidden van het indrukwekkende decor van het Steinerne Meer, de Hochkönig, de Zeller See en de Hohen Tauern!
Ons dagprogramma dreigde bijna te wankelen door de nadrukkelijke uitnodiging van de hobby-almenboer „kom toch even langs“. Gewapend met Erwins gedetailleerde beschrijvingen welke van de klimvarianten naar de Sausteigen nu de mooiste, vlakste, langste of beste was, besloten we ons echter toch eerst op de top te richten voordat we bij hem zouden binnenlopen. Onze e-bikes lieten we hem als het ware als onderpand.

En nu dus: stap links, stap rechts, even bukken, plukken. Op die manier kun je zelfs een wandelmuffel zoals ik de taak aangenamer maken.
Los van het feit dat deze berg, dit gebied het je werkelijk moeilijk maken om niet in stralend schwelgen en gepast genieten te vervallen.

Vanaf het begin beviel de klim naar de Sausteigen met kenmerken die geschikt zijn voor een breed publiek: een aangenaam, eenvoudig grindpad met een prettige helling, een fantastisch uitzicht en een behapbaar aantal van ongeveer 400 hoogtemeters.
We vonden geen sporen van de prehistorische koperertswinning die hier al lang vóór Christus plaatsvond. Maar hoe zou je ook resten van vermeende smeltplaatsen op de grond opmerken als je je neus voortdurend in de wind hebt en je blik gericht houdt op al die stenen pracht die zich daar om je heen oprijst?

Volgens de tip van de hutteneigenaar kiezen we voor de afdaling over de zuidhelling van de Sausteigen de meer oostelijke, steilere variant en vallen zo haast letterlijk in zijn voortuintje.
Tafel en bank op Erwins zonovergoten terras met een sensationeel uitzicht op berg, meer en de overige hutten zijn al bezet: een almbuurman, die we eerder al met een tractor en aanhanger hout zagen maken, is na het verrichte werk op bezoek.

We doen wat ons vriendelijk maar beslist is opgedragen, en schuiven erbij. Het gezellige kletsen op het huisbankje is in het Salzburgerland zo gebruikelijk dat het er een eigen naam voor heeft: "hoagaschtn". In kleine biotopen zoals hier boven vormen deze rondes de perfecte sociale lijm: de gasten brengen nieuws en afwisseling, de naastgelegen hutteneigenaar levert vaak eten, "want hij is kok", en Erwin zorgt voor de drankjes en stelt geïnteresseerde vragen.
Omdat de kok echter op dat moment niet aanwezig is, drijft de honger ons na een of twee Spritzer uiteindelijk toch naar onze eigenlijk bedoelde rustplaats, de Örgenbauernalm. Of is het vooral nieuwsgierigheid? Want anders dan bij ons laatste bezoek in 2021 is het vandaag zaterdag, en op zaterdag is het op deze circa 200 jaar oude hut "Bladl-Tag".

Het achteraf onderzoek brengt opheldering: wat mensen van oorsprong uit Burgenland en Opper-Oostenrijk onder Hasenöhrl verstaan, kan sterk afwijken van de Salzburger of ook Stiermarkse interpretatie, want gebruikelijk zijn zowel daar als elders allerlei meelsoorten (meestal tarwe, maar ook rogge) en deegsoorten (zand-, blader-, soezendeeg, kwark- of zelfs pastadeeg).
Daarnaast zijn bepaalde manieren van consumptie gebruikelijk en stevig verankerd. Toen we Pinzgauerin Sarah vertelden over de op de Viehbergalm gebruikelijke traditie om de Krapfen om de kool- (en daar ook Steirerkas-)vulling op te rollen, reageerde ze resoluut: „Nee, dat gaan we niet rollen!“

Hoe we die verder bestelde lekkernijen — van Kaspressknödelsoep over Brettljause tot appelbrood en pruimentaart — te lijf moeten gaan, weten we daarentegen uit jarenlange zomeralm-ervaring precies: smakelijk, maar snel, voordat onze buiken merken dat onze hoofden weer eens hopeloos de teugels laten vieren.

Meer dan verzadigd en, door de oer-eenvoudige en tegelijk zeer detailminnende en rustige sfeer op de Örgenbauernalm aangenaam gerustgesteld, verlaten we tenslotte het uitkijkterras richting het dal.
Via Gerling en Slot Kammer, door de aangebouwde kapel een populaire trouwlocatie, gaat het na de vlotte afdaling door de 16 haarspeldbochten vlak langs de Saalach terug naar Maishofen.

Scherp steekt de kerktoren van dit kleine vakantieoord uit de hier beneden nog diepgroene weilanden. De lucht daarboven is intussen echter behoorlijk dichtgetrokken, en uit het zachte briesje van de ochtend is een stormachtige wind geworden. Ook dat is herfst.
Maar met de Gasthof zur Post, geboortehuis van de bekende schilder Anton Faistauer, is ons reddende onderkomen dichtbij. En ook onze volgende, culinaire maaltijd ...