Arlberg Giro 2025: Andrin Züger en Amalie Cooper triomferen bij de racefietsklassieker

142 kilometer, 2.400 hoogtemeters en 1.200 gemotiveerde deelnemers: De Arlberg Giro 2025 vergde conditie, concentratie en stevige zenuwen. Uiteindelijk gingen de Zwitser Andrin Züger en de Britse Amalie Cooper er met groot applaus in het finishgebied van de voetgangerszone van St. Anton met de overwinning vandoor.

„De nieuwe route was niet vanzelfsprekend – maar alles werkte vlekkeloos. De sfeer was geweldig, de prestaties indrukwekkend“, zei Martin Ebster, directeur van de toeristische vereniging St. Anton. Alle 1.500 startplaatsen waren al van tevoren vergeven, zo'n 1.200 renners gingen uiteindelijk van start bij wisselende omstandigheden – en bijna evenveel bereikten ook de finish.

Terwijl het peloton zich nog op vele uren rijtijd moest instellen, begon voor de koplopers al de beslissende slotfase. 15 kilometer voor de finish viel Andrin Züger opnieuw aan: hij ging in de aanval en nam opnieuw de leiding. In de laatste klim zette de Zwitser zijn krachten in, versnelde hij het tempo en sloeg een gat.

Burke en Pammer reageerden prompt, kwamen uit het zadel, verhoogden de cadans - maar de afstand nam toe: 15, 20 seconden scheidden hen van de leider. Züger reed onverstoorbaar verder, recht op de finish af. De renner van het MYVELO Pro Cycling Team reed zijn solo-rit door, zoals eerder bij het Kops-stuwmeer. Een sterke prestatie van de Zwitser - en een spannend slot van de Arlberg Giro. Bij de dames kon uiteindelijk Amalie Cooper zich voor de Duitse Eva Schien en de Oostenrijkse Corina Pichler plaatsen.

Internationaal wielerkriterium: razendsnelle ronden door het dorpscentrum
Op een technisch veeleisend rondparcours leverden meer dan 50 internationale profwielrenners spannende gevechten om de posities – onder andere in de spectaculaire bocht bij Hotel Schwarzer Adler, die bij het publiek voor spanning zorgde.

Eerst openden de dames de wedstrijd: In de laatste sprintronde kon de Oostenrijkse Leila Gschwentner zich doorzetten. Bij de heren kon de Duitse criteriumkampioen Dario Raps in de sprint de beslissende centimeters voorsprong behalen.

De reis begon gezellig in de Railjet - althans theoretisch. In de praktijk zaten ik en mijn fiets echter vijf wagons van elkaar, wat bij het overstappen nogal suboptimaal was. Maar hé, het belangrijkste is dat we samen in St. Anton aankwamen.

Vrijdag: Night Sprint & kletsen met beroemdheden
Om stipt 15:00 uur klonk het startschot voor de kwalificatierondes van de gloednieuwe Night Sprint - 200 meter licht bergop, snelste tijd: 17,3 seconden. 's Avonds volgde de knock-outmodus in stromende regen. Maar dankzij de LED-starthelling, pyrotechniek en een goedgehumeurd publiek werd de eindstrijd toch een spektakel.
Toevallig verbleef ultra-gravellegende Sebastian Breuer ook in hetzelfde hotel. Genoeg stof voor vakpraat tijdens het avondeten - van Badlands tot Unbound kwam alles langs.

Zaterdag: nummers, pasta, sensatie
Vormiddags stond het ophalen van de startnummers op het programma, daarna wellness en pasta-party: gondelritten naar Gampen en Galzig, gevolgd door een flinke zweterige sessie in het "Wellcom". Om 17:00 uur was er nog het ridersmeeting - en kort daarna ging het naadloos verder met het wielerkriterium in de voetgangerszone. Spannend, vooral de eliminatormodus bij de dames: elke ronde viel er een renster af, totdat nog maar drie om de finalezege sprintten. Bij de heren zat het veld met meer dan 50 renners dicht op elkaar en was het dan ook behoorlijk actievol.

Zondag: Showtime om 07:00 – met weerloterij
Wekker om 05:00, ontbijt om 05:30, outfit: lang, dicht, regenbestendig. En dat was maar goed ook! De Arlbergpas ging verrassend soepel in 32 minuten. Bij de afdaling naar Bludenz dan het klassieke: de spoorbomen dicht. Maakt niet uit, zo kon ik in elk geval even plassen — de eerste en enige keer; de rest heb ik eruit gezweet.

Vanaf Bludenz kwam zelfs de zon tevoorschijn. Er waaide een zwoele westenwind in mijn gezicht en de groep waar ik me aan vast wilde plakken, was me iets te gemotiveerd, dus liet ik ze gaan. De focus lag sowieso al op het Zeinisjoch.

Ganifertal: steil, steiler, auw
Bij het tolpoortje in Partenen werd het écht duidelijk: nu wordt het serieus. De beklimming door het Ganifertal had het in zich – 6 kilometer gemiddeld boven de 10%, stukken tot 20%, het slotdeel met doorlopende 15%. Links en rechts duwden mensen hun fiets. Ik zat met 33–32 op mijn limiet. Normaal ben ik geen fan van de wiegetrap, maar deze keer was het overlevingsnoodzakelijk.

Gelukkig was er halverwege water, cola en morele steun. Bovenaan was het flessen bijvullen, alles aantrekken en erin: de technische afdaling richting Paznaun. Helaas speelde mijn binnenste dijspier op, kennelijk ook geen grote fan van de wiegetrap. Kort rekken, elektrolyten aanvullen, en verder ging 't.

Eindsprint met een driewielermoment
In Pians snel nog even de flessen bijgevuld, daarna begon de taaie slotklim. Op papier schijnbaar onschuldig: gemiddeld zo'n 2%. In werkelijkheid? Een emotionele achtbaan van tegenwind, vermoeide benen en een mentale dip.

Mijn meest emotionele hoogtepunt: Kort na Flirsch zwaaide een klein kind vanaf zijn driewieler naar me. Op dat moment moest ik echt tegen de tranen vechten. Als je totaal leeg bent, lichamelijk en mentaal, zijn zulke gebaren genoeg om kippenvel te krijgen.

De laatste meters in de voetgangerszone? Pure euforie. Broodje worst, notenbroodje en Red Bull bij de finish: het menu van een winnaar (of beter gezegd, van een finisher). Na een douche en wat ontspanning in de hotelspa voelde je je weer helemaal mens.

Mijn conclusie: Graag weer!
De Arlberg Giro is een echte aanrader. De nieuwe route door het Ganifertal was erg pittig, maar landschappelijk top. Een geweldige organisatie, sterke sfeer en veel kleine momentjes die bijblijven.